Η ανάπτυξη και τα ζόμπι

Του Αλέξη Παπαχελά

Ολοι μιλάμε για ανάπτυξη και την περιμένουμε ως μάννα εξ ουρανού. Ενα είναι βέβαιο: η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έλθει όσο οι τράπεζες και οι κανόνες του παιχνιδιού επιτρέπουν σε εταιρείες-ζόμπι να επιβιώνουν, την ώρα που υγιείς εταιρείες «τιμωρούνται» με απελπιστικά υψηλά επιτόκια και συνεχή πίεση για να κλείσουν γραμμές χρηματοδότησης. Η κρίση έχει φέρει σε οριακό σημείο ορισμένους κλάδους οι οποίοι κάποτε ανθούσαν, από την ακτοπλοΐα και την εμπορία αυτοκινήτων έως τις ιχθυοκαλλιέργειες και τη βιομηχανία μετάλλου. Υπάρχουν εταιρείες που έχουν εξαιρετικά υψηλό δανεισμό και είναι προφανές ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν βιώσιμες, όσο και αν ανακάμψει η οικονομία, και ασφαλώς δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Οι τραπεζίτες τις αντιμετωπίζουν με τρόμο, γιατί ξέρουν ότι αν τραβήξουν το καλώδιο θα πρέπει να γράψουν ζημιές. Οι ιδιοκτήτες το ξέρουν και κινούνται αμέριμνοι ή και μερικές φορές με την έπαρση που αντλείς από την αίσθηση ότι χρωστάς τόσα πολλά που κανείς δεν μπορεί να σ’ αγγίξει. Σε κάθε κλάδο υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Οι ιδιοκτήτες συνεχίζουν την καλή ζωή περασμένων δεκαετιών, οι τράπεζες δεν κάνουν τίποτα και οι εταιρείες απαξιώνονται ραγδαία μέσα σε συνθήκες κακοδιαχείρισης. Η πτώχευση δεν αποτελεί λύση, γιατί η σχετική διαδικασία είναι επίπονη και μακρά και συνήθως καταλήγει σε ένα ατέλειωτο νομικό αδιέξοδο. Εν τω μεταξύ οι εταιρείες που θα μπορούσαν να επιβιώσουν, υποφέρουν. Οι «μελλοθάνατοι» δεν έχουν τίποτα να χάσουν: μειώνουν τις τιμές, στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό και γενικά ρουφάνε όσο οξυγόνο έχει μείνει σε κάθε κλάδο. Οι τράπεζες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα στα ζόμπι, οπότε κοιτάνε να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι, από τους εν δυνάμει υγιείς. Πώς θα μπορούσε να αλλάξει αυτό το σκηνικό; Αν οι τράπεζες γίνονταν πιο αποφασιστικές, αλλά αποκτούσαν ταυτόχρονα τα απαραίτητα εργαλεία για να πάμε παρακάτω. Το δίλημμα δεν μπορεί να είναι αδράνεια ή πτώχευση. Μια προβληματική εταιρεία της οποίας οι μέτοχοι δεν έχουν ή δεν θέλουν να βάλουν λεφτά και δεν δέχονται στρατηγικό επενδυτή ή κάποιο επενδυτικό σχέδιο εξυγίανσης, θα πρέπει να περιέρχεται εν λειτουργία στις τράπεζες που με τη σειρά τους θα την πουλήσουν σε κάποιο ενδιαφερόμενο. Αν δεν μπούμε γρήγορα σε αυτήν τη διαδικασία, η ελληνική οικονομία θα γεμίσει από πραγματικά ζόμπι, αλλά και υγιείς εταιρείες που θα καταστούν παράπλευρες απώλειες. Ασφαλώς και χρειάζεται προσοχή για να μη γίνουν αυθαιρεσίες, κομπίνες και όλα τα σχετικά. Ηδη βλέπουμε τέτοια φαινόμενα με εταιρείες που κλείνουν, φεσώνουν τους προμηθευτές και κατόπιν ανοίγουν δίπλα με ταμπέλα που φέρει την ονομασία κάποιου ανιψιού ή ξαδέλφου... Ο καπιταλισμός βασίζεται σε κύκλους δημιουργίας, οι οποίοι ακολουθούνται συνήθως από κύκλους δημιουργικής καταστροφής. Στην Ελλάδα η αδράνεια και η άρνηση να δοθεί λύση σε ένα ζωτικό πρόβλημα ενδέχεται να αναδείξει ένα είδος ελληνικού καπιταλισμού, όπου μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Και αυτό θα είναι ό,τι το χειρότερο σε μια οικονομία που μοιάζει να πιάνει πάτο, αλλά πρέπει επιτέλους να μπει στην επόμενη φάση της ανάπτυξης. Μακάρι οι έμπειροι τραπεζίτες και άνθρωποι της αγοράς να καθήσουν σε ένα τραπέζι και να βρουν μια λύση για αυτό το καίριο ζήτημα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Εφιάλτης

Του Αλέξη Παπαχελά

Μερικές μέρες έχω έναν εφιάλτη για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει η χώρα μας αν τα πράγματα πάνε πολύ στραβά και ο Θεός της Ελλάδος δεν κάνει, όπως συνήθως, το καθήκον του... Αυτό που με ανησυχεί, μάλιστα, είναι μήπως κατρακυλάμε ήδη σε έναν ατέλειωτο κατήφορο και απλά δεν το καταλαβαίνουμε. Ο εφιάλτης είναι μια Ελλάδα που θα έχει μετατραπεί σε «αποτυχημένο κράτος», αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν failed state. Πώς θα έμοιαζε η πατρίδα μας με βάση αυτό το σενάριο; Την πραγματική επιρροή και το μάνατζμεντ θα το έχουν ολιγάρχες νέου τύπου, που θα κάνουν την περιώνυμη διαπλοκή της δεκαετίας του 1990 να μοιάζει με αθώο παιχνιδάκι. Η ηγεμονία τους θα βασίζεται σε ένα συνδυασμό μηχανισμών φυσικής βίας και «δολοφονίας χαρακτήρων» με τη μέθοδο της λάσπης και της παραπληροφόρησης. Η χώρα θα ταλανίζεται ενίοτε από τους καυγάδες τους που, όπως συνέβαινε και παλαιότερα, θα συμπαρασύρουν και το πολιτικό σύστημα. Η όποια υγιής επιχειρηματική τάξη θα αντιμετωπίζει με τρόμο αλλά και δειλία το φαινόμενο, ακολουθώντας την πάγια αρχή «μην μπλέκεις με τέτοια πράγματα». Την ίδια ώρα συμμορίες θα ελέγχουν κλάδους, γειτονιές, πόλεις, λιμάνια και και και... Οι συμμορίες αυτές θα έχουν άλλοτε νεοναζιστικό και άλλοτε κάποιον άλλο μανδύα, που στο τέλος της ημέρας λίγη σημασία θα έχει. Η επιβίωση των αμέτοχων σε αυτήν τη βίαιη διαδικασία θα είναι εξαιρετικά δύσκολη χωρίς «προστασία». Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Μια χώρα γίνεται πραγματικό failed state, όταν οι πολίτες της δεν μπορούν να είναι σίγουροι για ποιον ακριβώς δουλεύουν άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά στις ζωτικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού, αν δηλαδή δουλεύουν για τον νόμο και το κράτος ή αν έχουν αναλάβει υπεργολαβίες για λογαριασμό άλλων. Ενας φίλος πανεπιστημιακός που έχει ταξιδέψει πολύ και έχει μελετήσει πολλές κοινωνίες πιστεύει ότι αυτή είναι η κόκκινη γραμμή, που αν παραβιασθεί κάνει μια χώρα πραγματικά τριτοκοσμική, λατινοαμερικανική μπανανία. Θέλω να πιστεύω ότι η Ελλάδα αντέχει ακόμη, πως οι θεσμοί λειτουργούν, πως απέχουμε πολύ από το να γίνουμε failed state. Ο προαναφερθείς φίλος μου επισημαίνει, όμως, πως απλώς έχω συνηθίσει να ακούω και να βλέπω πράγματα που θα έπρεπε να μου φαίνονται ασύλληπτα σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία. Λέτε να έχει δίκιο;

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Να ξανακερδίσουμε τους απελπισμένους

Του Αλέξη Παπαχελά

Ακόμη και αν η Χρυσή Αυγή υποστεί μια σημαντική δημοσκοπική κάμψη μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Θα συνεχίσει να υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός Ελλήνων πολιτών που είναι θυμωμένοι πέρα από κάθε όριο και λογική. Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι έτοιμη τροφή για όποιον θελήσει να καλύψει το κενό με απλοϊκές και αυταρχικές δήθεν λύσεις για την κρίση. Μπορεί να είναι ένα καθαρόαιμο κόμμα της δραχμής ή μια μετάλλαξη της Χρυσής Αυγής ή οτιδήποτε άλλο. Αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους «χαρίσει» σε κανέναν το αστικό πολιτικό σύστημα. Η Χρυσή Αυγή γεννήθηκε και ανδρώθηκε κάτω από τη μύτη του συστήματος, όταν οι άνθρωποι είδαν να χάνεται κάθε έννοια νόμου και τάξης στις γειτονιές τους και όταν στη συνέχεια έβλεπαν μισθούς και συντάξεις να μειώνονται δραστικά. Είναι τεράστιο λάθος η μπλαζέ, ελιτίστικη αντιμετώπιση αυτού του κόσμου. Η εύκολη λύση είναι να τον αγνοήσεις επικαλούμενος το χαμηλό του επίπεδο ή τις απίστευτες θεωρίες συνωμοσίας που συνήθως εμπλέκουν και κάποιον... όσιο. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να ξαναβρεί κανάλια και γέφυρες επικοινωνίας με τις μάζες της οργής. Δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση. «Αντε να τους βρεις να τους μιλήσεις», μου έλεγε πρόσφατα ένας γήινος και έμπειρος πολιτικός. «Δεν βλέπουν ή δεν εμπιστεύονται τηλεοράσεις και εφημερίδες και αντλούν την “ενημέρωσή” τους από απίθανες, εξωπλανητικές πηγές». Η αλήθεια είναι πως ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού και μιντιακού συστήματος έκανε ό,τι μπορούσε για να στείλει τον κόσμο στη Χρυσή Αυγή. Μητροπολίτες, που τώρα δηλώνουν σοκ και μετάνοια, ταυτίζονταν ανοικτά μαζί της, σχολιαστές την αποθέωναν αφού πρώτα είχαν στρώσει το ιδεολογικό χαλί με διάφορες μπαρούφες περί μνημονιακής Κατοχής. Δεν ήθελε και πολύ ο απελπισμένος κόσμος για να βρει το original καταφύγιό του στη νεοναζιστική ακροδεξιά. Θα βοηθούσε πάρα πολύ, λοιπόν, αν βάζαμε για λίγο στην άκρη την πρωτιά στην τηλεθέαση και δείχναμε όλοι λίγο περισσότερη αυτοσυγκράτηση στο πόση βενζίνη χύνουμε στον δημόσιο διάλογο. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα η Ν.Δ. είναι να αρχίσει να πλειοδοτεί σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή, να στρίψει το τιμόνι όλο δεξιά. Το εισηγούνται μερικοί που προφανώς νιώθουν πιο άνετα σε ένα «καθαρό» ιδεολογικό περιβάλλον και κατ’ επέκταση σε ένα πολύ μικρότερο εκλογικό ποσοστό... Θα είναι το τέλειο λάθος να γίνουν αποδεκτές αυτές οι εισηγήσεις γιατί και οι νυν ή πρώην οπαδοί της Χρυσής Αυγής δεν θα πεισθούν και ο νουνεχής κόσμος που έφερε τον κ. Σαμαρά στην εξουσία στις δεύτερες εκλογές θα φύγει τρέχοντας. Οπως είπαμε, δύο πράγματα έσπρωξαν τον κόσμο στη Χρυσή Αυγή: η κατάρρευση του νόμου και της τάξης και η κρίση. Ο κ. Δένδιας έχει κάνει πολλά στον πρώτο τομέα. Απομένει, και αυτό είναι το πιο κρίσιμο για τους επόμενους μήνες, να βρεθούν άμεσα δουλειές για τους συμπολίτες μας που σήμερα δοκιμάζονται σκληρά. Δεν υπάρχει χειρότερος σύμβουλος από την απελπισία και την αίσθηση πως και η χώρα να βουλιάξει, εγώ δεν μπορεί να πάθω τίποτα χειρότερο...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο