Ενα πολύ δύσκολο παζλ

Του Αλέξη Παπαχελά

Οι εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα αναδείξουν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Η αυτοδυναμία θα πρέπει να θεωρείται όνειρο από άλλη εποχή, είτε για τη Νέα Δημοκρατία είτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός αν έχουν μεσολαβήσει κάποιες «βιβλικές» εξελίξεις. Βλέποντας τον πολιτικό χάρτη της χώρας σήμερα δεν είναι καθόλου σαφές με ποιον θα μπορούσε να κυβερνήσει το πρώτο κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, που θα μπορούσαν να καλύψουν αυτό το κενό, περνούν δύσκολες μέρες και δεν είναι βέβαιο αν θα μπορέσουν να ανακάμψουν αισθητά πριν από την επόμενη αναμέτρηση. Η συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή θα έθετε τη χώρα εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες δεν είναι ο πλέον προβλέψιμος εταίρος σε μια κυβερνητική συμμαχία. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν πως η χώρα χρειάζεται έναν «μπαλαντέρ», ένα κεντρώο κόμμα που δεν θα είχε φιλοδοξίες για τεράστια ποσοστά, αλλά θα μπορούσε να συγκυβερνήσει κατά πρώτο λόγο με τη Ν.Δ., αλλά ενδεχομένως και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρωθυπουργός έχει σκεφθεί πολύ την ιδέα να εντάξει έναν τέτοιο σχηματισμό μέσα σε έναν φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό. Είναι όμως σαφές ότι βουλευτές, κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας κ.ά. δεν το θέλουν. Δεν αντέχουν την ιδέα να βρεθούν κάτω από την ίδια στέγη με κεντροαριστερά στελέχη που μπορεί να συνδέθηκαν με την περίοδο Σημίτη, και γενικώς προτιμούν να είναι «σπίτι» τους παρά μέσα σε κάτι πιο «πολυπολιτισμικό»... Η ιδέα βασανίζει ακόμη τον κ. Σαμαρά και τους στενούς του συμβούλους. Το πρόβλημα είναι πως κάποιες μέρες η άποψη του φιλοευρωπαϊκού συνασπισμού κερδίζει πόντους, αλλά μετά έρχονται οι συνήθεις οπαδοί μιας καθαρόαιμης Δεξιάς παράταξης και σπέρνουν τον πανικό, με το επιχείρημα «ή πάμε καθαρά δεξιά ή θα μας πάρει φαλάγγι η Χρυσή Αυγή». Ο χρόνος κυλάει όμως και ο τόπος κινδυνεύει να βρεθεί σε μια περίοδο ακυβερνησίας. Ο κ. Σαμαράς πρέπει να διαλέξει ποιον δρόμο θέλει να ακολουθήσει, γιατί και τα δύο δεν γίνονται. Αν αποκλείσει τον φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό ή «Συναγερμό», η δημιουργία ενός αυτόφωτου κεντρώου σχήματος θα αποτελεί μονόδρομο και θα είναι η βασική του ελπίδα για μια αποτελεσματική συγκυβέρνηση μετά τις εκλογές. Τώρα το πώς, ποιος, πότε θα μπορούσε να ιδρύσει και να συμμετάσχει στον τρίτο πόλο ανάγεται στη σφαίρα της ψυχανάλυσης. Τεράστια ΕΓΩ, πολλά μαγαζάκια και μαγαζιά, απίθανες πριμαντόνες συνθέτουν ένα δύσκολο παζλ. Η Ιστορία απεχθάνεται, όμως, το κενό και κάποια ώρα θα ξεπηδήσουν νέοι άνθρωποι με ηγετικά προσόντα και όραμα, που θα συνεπάρουν ό,τι καλό και ζωντανό υπάρχει στο Κέντρο. Ενας τέτοιος πόλος θα έπαιζε σωτήριο ρόλο ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν πρώτο κόμμα, γιατί θα οδηγούσε σε πιο μετριοπαθείς και υπεύθυνες αποφάσεις. Για να είμαστε σαφείς. Η σημερινή κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός πρέπει να πάνε όσο πιο μακριά γίνεται, έως ότου τελειώσει η υπερδιαπραγμάτευση για το χρέος και τη χρηματοδότηση της χώρας και έχουμε περάσει τον κάβο της ανάκαμψης. Οι εκλογές όμως θα γίνουν τον Μάιο ή το φθινόπωρο του 2014. Και μέχρι τότε και ο κ. Σαμαράς πρέπει να έχει μια σαφή στρατηγική και όσοι έχουν εξαντληθεί σε συζητήσεις περί τρίτου πόλου θα πρέπει κάποια ώρα να πάρουν τις αποφάσεις και τα ρίσκα τους.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Πώς χάσαμε την αμυντική βιομηχανία μας

Του Αλέξη Παπαχελά

Η Ελλάδα αγόρασε τα τελευταία 30 χρόνια ορισμένα από τα πιο ακριβά και υπερσύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα. Είναι άκρως εντυπωσιακό, και πολύ θλιβερό, το ότι δεν κατάφερε να αποκτήσει μια στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία. Το ανθρώπινο δυναμικό υπήρχε και υπάρχει. Ελληνες που έχουν δουλέψει σε μεγάλες βιομηχανίες στο εξωτερικό, καλοί επιστήμονες και τεχνικοί αποτελούν μια εξαιρετική «μαγιά» για μια σοβαρή βιομηχανία. Βρέθηκαν όμως οι «νταβατζήδες» που λυμαίνονταν τον χώρο των στρατιωτικών προμηθειών και βρήκαν τη φάμπρικα των αντισταθμιστικών. Πληρώναμε... λίγο πιο ακριβά κάθε σύστημα, με την ασαφή υπόσχεση πως ελληνικές εταιρείες θα αναλάμβαναν μέρος της παραγωγής. Τα αντισταθμιστικά προγράμματα αποδείχθηκαν μια από τις μεγαλύτερες κομπίνες και σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις άφησαν απτά οφέλη στο ελληνικό Δημόσιο. Στην πράξη φαγώθηκαν σε «Καγιέν» και χλιδάτη ζωή για λίγους, καλά διασυνδεδεμένους, επιχειρηματίες και τους προστάτες τους. Τον δρόμο της παρακμής πήρε όμως και η κρατική αμυντική βιομηχανία, που μέχρι κάποια εποχή στεκόταν και μπορούσε να διεκδικήσει υπεργολαβίες μεγάλων εταιρειών. Εκεί έμπλεξαν συνδικαλιστές, κομματικοί αξιωματούχοι που διόρισε το πολιτικό σύστημα και η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν φτιάχναμε τίποτα μόνοι μας και ό,τι προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μας κόστιζε 3-4 φορές πιο ακριβά. Θα μπορούσε τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Ασφαλώς. Υπάρχουν χώρες του δικού μας μεγέθους που έχουν κάνει σημαντικά βήματα με μικρές και μεσαίες εταιρείες οι οποίες εξειδικεύονται σε ορισμένα συστήματα. Εδώ δεν έμεινε καθόλου οξυγόνο για τέτοιες προσπάθειες, αφού αντιπρόσωποι και δυο - τρεις διαπλεκόμενοι απομυζούσαν το σύστημα μέχρι τελευταίου ευρώ. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Τουρκία έχει προχωρήσει πολύ και στη συμπαραγωγή αεροσκαφών και σε πολλούς άλλους τομείς. Το έκανε με σύστημα και πειθαρχία. Εμείς ξοδέψαμε πολλά δισεκατομμύρια χωρίς να μείνει πίσω τίποτα απολύτως από την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Αλλη μία πτυχή κακοδιαχείρισης, με σημαντικές όμως επιπτώσεις εθνικής σημασίας.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η Δύση σε πορεία στρατηγικής παρακμής

Του Αλέξη Παπαχελά

Είναι ώρα να αρχίσει κανείς να ανησυχεί για τη Δύση. Μάθαμε να ζούμε μετά τον Πόλεμο σε έναν κόσμο όπου οι ΗΠΑ έπαιζαν τον ρόλο της αποφασιστικής υπερδύναμης και η Ευρώπη βρισκόταν πάντοτε στο κέντρο των αποφάσεων. Ξέραμε τους στρατηγικούς στόχους των Αμερικανών, έστω και αν διαφωνούσε ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης με τη στήριξη των διαφόρων δικτατοριών και τις ψυχροπολεμικές υπερβολές. Καταλάβαινε, όμως, κάποιος ποιο ήταν το καθαρό συμφέρον πίσω από κάθε επέμβαση και απόφαση. Τώρα τα πράγματα είναι πάρα πολύ μπερδεμένα. Η Αμερική ξόδεψε πολύτιμο κεφάλαιο όταν ο υιός Μπους έκανε το μεγάλο λάθος να εισβάλει στο Ιράκ. Εχασε αξιοπιστία με τα ψέματα της CIA για τα όπλα μαζικής καταστροφής που υποτίθεται ότι είχε ο Σαντάμ και ενεπλάκη σε έναν πόλεμο χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου. Οι ΗΠΑ δεν κέρδισαν τίποτα απολύτως στο Ιράκ. Οταν πάλι άρχισε η περίφημη Αραβική Ανοιξη η Ουάσιγκτον συνεθλίβη ανάμεσα σε αντιφατικούς υπολογισμούς. Από τη μία της άρεσε η ορμητική έλευση της δημοκρατίας στις μουσουλμανικές χώρες. Από την άλλη καταλάβαινε πόσο επικίνδυνη και αποσταθεροποιητική ήταν η απελευθέρωση μεγάλων μαζών πεινασμένων μουσουλμάνων που ένιωθαν για πρώτη φορά την ελευθερία της έκφρασης, αλλά και της πληροφόρησης μέσω των κοινωνικών δικτύων. Η Ουάσιγκτον κοιτούσε με ενδιαφέρον και αγωνία, χωρίς να κάνει τίποτα. Εως ότου ο κ. Σαρκοζί αποφάσισε ότι η Γαλλία έπρεπε να επέμβει, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα ναπολεόντεια σύνδρομα που έκρυβε η ασταθής συμπεριφορά του. Χωρίς κανέναν στρατηγικό στόχο και δίχως σχέδιο για την επόμενη μέρα οργανώθηκε η επίθεση στη Λιβύη, που κατέληξε τελικά στην ανατροπή του καθεστώτος. Και λοιπόν; Είναι καλύτερη σήμερα η κατάσταση για τη Δύση με μια Λιβύη όπου δρουν ανεξέλεγκτα τρομοκρατικές οργανώσεις και φανατικά στοιχεία; Το χειρότερο όμως είναι ότι η Δύση δίνει την εντύπωση της ανεπαρκούς δύναμης (impotent power). Στη διεθνή πολιτική, όπως και στους ανθρώπινους καυγάδες, είναι πολύ καλύτερο να μη μιλάς και να πηγαίνεις παρακάτω παρά να απειλείς και μετά να κάνεις ότι χτυπάς τον άλλον, δίνοντας όμως την εντύπωση ότι με τίποτα δεν θέλεις να εμπλακείς και να κινδυνεύσεις. Αυτό δηλαδή που πάει να συμβεί τώρα στη Συρία, με μια ψευτοεπέμβαση η οποία θα κάνει την Αμερική να μοιάζει με ένοπλο Ερυθρό Σταυρό που τραβάει απλά το αφτί κάποιου άτακτου παίκτη. Η ιδέα των ad hoc επιχειρήσεων για «ανθρωπιστικούς» λόγους που γεννήθηκε στο Κοσσυφοπέδιο έχει ωθήσει την Ουάσιγκτον σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι. Οπως έλεγε παλαιότερα ο Κίσινγκερ, μια υπερδύναμη πρέπει να δρα με βάση τα πραγματικά της συμφέροντα και τους στρατηγικούς της στόχους και να μην αντιδρά απλώς στις φρικιαστικές εικόνες που προβάλλουν τα δελτία ειδήσεων. Τα πισωγυρίσματα, τα ημι-χτυπήματα, οι δισταγμοί δίνουν την εικόνα μας Δύσης σε στρατηγική παρακμή. Δεν ξέρω τι θα σημάνει αυτό τα αμέσως επόμενα χρόνια. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι καλός οιωνός για τη σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 3 Next

Archive