Ο λαϊκισμός δαγκώνει

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο κ. Τσίπρας βιάζεται να κυβερνήσει, όπως βιαζόταν πριν από αυτόν ο κ. Σαμαράς και πιο πριν ο κ. Παπανδρέου. Με τι κόστος όμως; Ο κ. Παπανδρέου δεν προετοιμάσθηκε ποτέ για να κυβερνήσει και το μόνο που έκανε τον τελευταίο χρόνο της αντιπολίτευσής του ήταν να φωνάζει μονότονα «εκλογές τώρα, εκλογές τώρα». Εφτασαν οι εκλογές και από τη βιασύνη του να κυβερνήσει είπε εκείνο το «λεφτά υπάρχουν», που εξαγρίωσε στη συνέχεια τον κόσμο και θα τον κυνηγάει σε κάθε ιστορική επισκόπηση της θητείας του. Και ο κ. Σαμαράς, όμως, έκανε μια ακραία αντιπολίτευση και άφησε ένα κομμάτι της παράταξής του να αγκαλιάσει θεωρίες συνωμοσίας και να εκτοξεύσει βαριές κουβέντες, που σήμερα τις βρίσκει μπροστά του κάθε φορά που παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Ο λαϊκισμός μοιάζει η εύκολη λύση στην αντιπολίτευση, αλλά έρχεται μετά και σε... δαγκώνει όταν βρίσκεσαι πια στη θέση της απόλυτης ευθύνης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος, αλλά με μεγαλύτερη ένταση, επιλέγοντας τον δρόμο της πρόκλησης χάους μέσα από απεργίες και καταλήψεις. Προφανώς πιστεύει ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος και γι’ αυτό τα δίνει όλα για την εξουσία τώρα. Οποτε στο παρελθόν υποστηρίξαμε την ανάγκη μιας εθνικής συνεννόησης μεταξύ Καραμανλή και Παπανδρέου, Παπανδρέου και Σαμαρά ή όποιου άλλου, έσπευσαν οι αυλικοί να βρουν κάποια συνωμοσία. Στην πράξη, για να μη μασάμε τα λόγια μας, οι μόνοι που δεν ήθελαν τη συνεννόηση και τη συνεργασία ήταν οι κομματικοί και οι αυλικοί που θόλωνε το μάτι τους όσο έβλεπαν την εξουσία να πλησιάζει. Τώρα είναι αργά ίσως για να μιλήσει κανείς για συνεννόηση. Ο τόπος βυθίζεται καθημερινά στην πόλωση, την ένταση, τις ύβρεις που έχουν αντικαταστήσει τον διάλογο. Ολοι θέλουν στα λόγια την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Ποιος λογικός άνθρωπος θα επενδύσει όμως τα λεφτά του σε μια χώρα που φλερτάρει συνεχώς με το ατύχημα και με μια αντιπολίτευση που απειλεί κάθε επενδυτή με δικαστικές διώξεις; Αν ο κ. Τσίπρας κυβερνήσει θα βρει μπροστά του ολοζώντανο και πανίσχυρο τον εφιάλτη των υποσχέσεων που μοίρασε, των απειλών που εκτόξευσε. Κάθε βήμα προς τη μετριοπάθεια θα ξεσηκώνει ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση στο λαό και στο ίδιο του το κόμμα. Θα πει κάποιος «μα τι θέλετε, μια αντιπολίτευση που θα πίνει χαμομήλι μέχρι τις επόμενες εκλογές;». Οχι. Αυτό που δεν είχαμε τα τελευταία χρόνια και που κόστισε πολύ ήταν μια αντιπολίτευση που δεν τα δίνει όλα για να πάρει την εξουσία και διακρίνεται για (α) ένα αίσθημα ευθύνης για τον τόπο και (β) μια σοβαρότατη προετοιμασία για την επόμενη μέρα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Και μετά την Αμερική;

Του Αλέξη Παπαχελά

Τα ίδια ερωτήματα συζητούνται αυτές τις ημέρες στο Βερολίνο, στην Αγκυρα, ακόμη και στη Δαμασκό: «Τελείωσε το παγκόσμιο σύστημα όπως το μάθαμε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;», «Πώς θα μοιάζει ο κόσμος χωρίς την Αμερική στον ρόλο της υπερδύναμης και του «αφεντικού»;». Εύλογα ερωτήματα μετά τα όσα έχουν μεσολαβήσει τις τελευταίες εβδομάδες. Στην πολιτική και ιδιαίτερα στη διεθνή πολιτική δεν έχει σημασία πόσο ισχυρός πραγματικά είσαι. Αυτό που μετράει στο τέλος της ημέρας είναι πόσο διατεθειμένος και πρόθυμος είσαι να χρησιμοποιήσεις την ισχύ σου και, το κυριότερο, πώς σε βλέπουν οι υπόλοιποι «παίκτες». Ο κ. Ομπάμα τα θαλάσσωσε. Δήλωσε έτοιμος να επιτεθεί στη Συρία, αλλά μετά έμοιαζε σαν να ζητάει... συγγνώμη που θα το κάνει και διστακτικός για το εάν είναι σωστό ή όχι. Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας την άδεια του Κογκρέσου για μια «απλή» επέμβαση, μειώνοντας πολύ την ισχύ του θώκου του και εντός και εκτός ΗΠΑ. Το έκανε, βεβαίως, γιατί ένιωσε το τσουνάμι του απομονωτισμού, που σαρώνει την αμερικανική κοινή γνώμη μετά τον στρατηγικά άφρονα και αδιέξοδο πόλεμο του Μπους στο Ιράκ. Πέραν τούτου, όμως, ο κ. Ομπάμα παραχώρησε στον Ρώσο ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν ζωτικό χώρο και ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Ο κ. Πούτιν αποδείχθηκε σκληρός παίκτης και με ρεαλισμό επέβαλε τους δικούς του όρους στην κρίση της Συρίας. Είναι, προς το παρόν, ο μεγάλος κερδισμένος αυτής της υπόθεσης. Αντιθέτως, η Ευρώπη και οι ηγέτες της είναι από τους χαμένους. Η Γερμανία δεν νιώθει άνετα σε ρόλο μεγάλης δύναμης και προτιμά τον ρόλο του Ευρωπαίου αρχιλογιστή. Η Μ. Βρετανία μοιάζει σκιά του παλιού της εαυτού, ξέρει να παίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι όσο κανείς άλλος, αλλά δεν μπορεί πλέον να το παίξει. Ο κ. Ολάντ μιμήθηκε τον προκάτοχό του, αλλά δεν του βγήκε. Περιθωριοποιημένη η Ευρώπη έγινε απλός παρατηρητής σε μια μεγάλη διεθνή κρίση και τώρα βλέπει με τρόμο ότι οι ΗΠΑ, που κάλυπταν την ευρωπαϊκή ασφάλεια, αποσύρονται στη «γωνιά τους». Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και την Τουρκία σε ρόλο μεγάλου χαμένου γιατί στον κ. Ερντογάν δεν βγήκε η πασιέντζα και, αντιθέτως, θα έχει να διαχειρισθεί ένα μείζον κουρδικό ζήτημα. Πώς, λοιπόν, θα μοιάζει ο κόσμος μας, αν συνεχισθούν χωρίς εκπλήξεις όσα ζούμε αυτές τις μέρες; Πολλοί βετεράνοι Ευρωπαίοι αναλυτές πίστευαν και πιστεύουν ότι η Αμερική ήταν βολική για να τη βρίζουμε, αλλά χρήσιμη ως βασικό «αφεντικό» σε έναν επικίνδυνο και χαοτικό κόσμο. Το πιθανότερο είναι για ένα μεγάλο διάστημα να μην πάρει κανείς τη θέση της, να επέλθει μια μορφή χάους, με πολλούς παίκτες, αλλά καμία συγκεκριμένη «αρχιτεκτονική». Και για να έλθουμε στα δικά μας. Παλαιότερα, ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός ήξερε ότι, αν συνέβαινε κάτι με την Τουρκία, ένα τηλεφώνημα στον Λευκό Οίκο θα έφερνε κάποιου είδους μεσολάβηση ή παρέμβαση. Σήμερα είναι πολύ πιθανό (α) να ακούσει από τον συνομιλητή του πως «είστε μακριά για μας, δεν μπλέκουμε» ή και (β) να μη σηκώσει κανείς το τηλέφωνο στην Αγκυρα, αν οι Αμερικανοί αποφασίσουν να «μπλέξουν». Το μήνυμα της διστακτικότητας και της απαγκίστρωσης από στρατηγικές υποχρεώσεις, που εκπέμπει τώρα η Ουάσιγκτον, το έχουν ήδη λάβει και αποκωδικοποιήσει όλοι οι διεθνείς «παίκτες», όλοι ανεξαιρέτως.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ο κόσμος αλλάζει δραματικά

Του Αλέξη Παπαχελά

Ζούμε δραματικές αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, τις οποίες θα αντιληφθούμε ίσως σε μερικά χρόνια στην πλήρη τους έκταση. Η εμπλοκή και πιθανή απεμπλοκή του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στο πρόβλημα της Συρίας δεν είναι μια απλή υπόθεση. Ο ίδιος ο κ. Ομπάμα μείωσε πολύ την ισχύ του αξιώματός του, ζητώντας από το Κογκρέσο να εγκρίνει προκαταβολικά μια «πολύ περιορισμένη» στρατιωτική επέμβαση. Θα είναι δύσκολο να αναβαθμίσει ο ίδιος το δικό του στάτους είτε εσωτερικά είτε στο διεθνές περιβάλλον. Την ίδια στιγμή βλέπουμε πως η αμερικανική κοινή γνώμη έχει εισέλθει για τα καλά σε μια νέα περίοδο έντονου απομονωτισμού. Το άλογο ξόδεμα ζωών, χρημάτων και στρατηγικού κεφαλαίου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχει προκαλέσει μια μεγάλη απέχθεια στον μέσο Αμερικανό απέναντι στην ιδέα μιας στρατιωτικής επέμβασης, αλλά και κάθε εμπλοκής στη Μέση Ανατολή. Αυτός ο απομονωτισμός δεν μοιάζει πάντως να είναι ένα παροδικό, περιορισμένο φαινόμενο, αλλά μια κλιμακούμενη αντίληψη που συνάδει με τον περιορισμό της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την άλλη, έχουμε ένα Ρώσο ηγέτη που αποδείχθηκε «παίκτης». Ο κ. Βλαντιμίρ Πούτιν έπαιξε σκληρά, αλλά επέδειξε ρεαλισμό και εν τέλει μπόρεσε να επιβάλει τους δικούς του όρους. Θα δούμε ασφαλώς πώς θα καταλήξει αυτή η ιστορία, αλλά προς το παρόν η Ρωσία κέρδισε από την κρίση στη Συρία. Οσο για την Ευρώπη, μοιάζει μικρή, γερασμένη και άβουλη. Η Βρετανία είναι σκιά του παλαιού της εαυτού. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ επιχείρησε να παίξει γεωπολιτικό σκάκι σαν και αυτό που άρεσε στον προκάτοχό του, αλλά δεν του βγήκε. Και η Γερμανία δεν ξέρει αν θέλει να είναι μεγάλη δύναμη ή αν προτιμά την ησυχία της και την εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία και μόνο. Ετσι έχουν τα πράγματα: η Αμερική αποτραβιέται, η Ευρώπη περιθωριοποιείται, η Ρωσία δείχνει μια επιθετική αυτοπεποίθηση, χωρίς ωστόσο κανένα ιδιαίτερο όραμα ή σχέδιο. Ο κόσμος αλλάζει και αυτό σίγουρα θα επηρεάσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Ισως απλώς είναι πολύ νωρίς για να δούμε πώς ακριβώς.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive