Γεωπολιτική και εθνική συνεννόηση

Του Αλέξη Παπαχελά

Η γεωπολιτική σου σημασία δεν είναι μπιμπλό που έχεις να το δείχνεις στους ξένους. Οχι. Η γεωπολιτική αξία είναι ένα γερό χαρτί που το παίζεις ανάλογα με τα συμφέροντα και τους υπολογισμούς σου. Αν πέσεις μέσα κερδίζεις και μάλιστα πολύ, αν πέσεις έξω απλά χάνεις... Καλό είναι να τα θυμόμαστε όλα αυτά τούτη την περίοδο. Πολιτικοί, αναλυτές κ.α. πιπιλίζουν συνεχώς την καραμέλα της εξαιρετικής στρατηγικής θέσης της χώρας. Δεν υπάρχει συνάντηση με ξένο στην οποία να μην αναφερθεί κάποιος στο κασέ μας. Το πρόβλημα είναι πως έχουμε οι ίδιοι βάλει στη χώρα μας ένα «ζουρλομανδύα» που δεν επιτρέπει σε καμία πολιτική ηγεσία να παίξει σοβαρό γεωπολιτικό παιχνίδι. «Προσοχή μην τρακάρει κανένα τζιπ και τραυματισθεί κανένας φαντάρος» έλεγε κάποτε αρμόδιος υπουργός στους υπηρεσιακούς υφισταμένους του όταν συζητούσαν τη συμμετοχή της Ελλάδας σε κάποια διεθνή αποστολή. Ο τρόμος της αρνητικής δημοσιότητας, του κακού μονόστηλου και του περιώνυμου πολιτικού κόστους παραλύει κάθε Ελληνα πολιτικό την ώρα που πρέπει να αξιοποιήσει εμπράκτως τη θέση και τις δυνατότητες της χώρας. Το αποτέλεσμα είναι ότι το κασέ μας είναι πολύ πιο μεγάλο στα δικά μας κεφάλια από ό,τι στα κεφάλια των ξένων, γιατί οι ειδικοί τους σχολιάζουν πάντοτε «καλά οι Ελληνες δεν είναι σοβαροί, δεν παίζουν μπάλα». Το έχουμε κάπως στραβά στο μυαλό μας το πώς λειτουργεί το διεθνές σύστημα, καθώς πιστεύουμε ότι όλοι μας χρωστάνε και πως εμείς δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα ποτέ για κανέναν. Ετσι φτάνουμε στο σημείο όταν μιλάμε σε διεθνές επίπεδο να αναφερόμαστε στη γεωπολιτική μας σημασία με τον πιο υποτιμητικό τρόπο. Να λέμε δηλαδή «ε, κοιτάξτε πού βρισκόμαστε, μην μας αφήσετε να καταρρεύσουμε». Η Ελλάδα όμως δεν μεγάλωσε έτσι. Ο Βενιζέλος έπαιξε τα χαρτιά του, με κέρδη και ζημίες που πόνεσαν, αλλά τα έπαιξε και μεγάλωσε τη χώρα. Είναι βέβαιο ότι με αφορμή την αναμενόμενη επέμβαση στη Συρία θα αρχίσει πάλι το παραμύθι με τους προδότες, τους πράκτορες και τους άλλους εθνικούς μας δράκους που μας κάνουν να νιώθουμε πάντοτε... σημαντικοί. Πολύ θα ήθελα να ήξερα ότι οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Τσίπρας συνομίλησαν κρυφά και συμφώνησαν να τσακωθούν δημοσίως, αλλά να ακολουθήσουν μια εθνική γραμμή επί της ουσίας. Προφανώς δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Είναι κρίμα γιατί μεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ισχύος από την εθνική συνεννόηση σε τέτοια θέματα δεν υπάρχει για μια χώρα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ανιστόρητοι και αφελείς

Του Αλέξη Παπαχελά

Μπορεί το πολιτικό σύστημα που μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε να μας βγάλει από την κρίση; Ακούω ξανά και ξανά το ίδιο ερώτημα να διατυπώνεται από ανθρώπους που νιώθουν μόνοι και απελπισμένοι ανάμεσα σε δύο πόλους που δεν τους εκπροσωπούν, τον συστημικό-κυβερνητικό πόλο από τη μία και τον αντισυστημικό-αντιμνημονιακό πόλο από την άλλη. Ο πρώτος πόλος τους απωθεί γιατί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τους θυμίζει το χθες και δίνει την εντύπωση ότι έχει πολλά ανεξόφλητα... γραμμάτια. Ο δεύτερος πόλος τους τρομάζει γιατί πίσω από τη φόρα και την εικόνα του καινούργιου είναι ακόμη πιο χθεσινός και φθαρμένος σε ιδέες και υλικά. Για διαχειριστική ικανότητα και εμπειρία ούτε λόγος. Ομως, η Ιστορία επιφυλάσσει διαφορετικούς ρόλους στον κάθε πρωταγωνιστή της. Αλλος παίζει τον ρόλο του αναγεννητή μιας χώρας, άλλος λειτουργεί ως καταλύτης για αλλαγές που έρχονται και άλλος διαχειρίζεται μεταβατικά μια πολύ δύσκολη περίοδο. Αν είχα να διαλέξω, θα έλεγα για τον κ. Σαμαρά και τον κυβερνητικό πόλο πως παίζει με επάρκεια και αρκετή αυταπάρνηση τον τρίτο ρόλο. Η χώρα κρατήθηκε όρθια από το περασμένο καλοκαίρι όταν η παραμονή της στο ευρώ και η κατάρρευση είχαν πλησιάσει απειλητικά. Ο πρωθυπουργός ακολουθεί ένα παλαιοκαραμανλικό στυλ διοίκησης, που τελικά ίσως να είναι απαραίτητο σε μια χώρα όπου δεν δουλεύουν διοίκηση και θεσμοί. Γίνονται πολλά πράγματα σε επίπεδο αλλαγών και νοικοκυρέματος του Δημοσίου. Η χώρα έχει αποκτήσει πάλι αξιοπιστία διεθνώς και το επενδυτικό κλίμα έχει αλλάξει αισθητά. Πείθει, θα ρωτήσετε τώρα, το κυβερνών σχήμα ότι μπορεί να ξανακτίσει την Ελλάδα και να αφήσει πίσω του τον ιστορικό απόηχο ενός Ελευθερίου Βενιζέλου ή ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή; Προφανώς και όχι. Λείπουν το μεγαλόπνοο όραμα, τα νέα αξιόπιστα πρόσωπα, το αναγκαίο αφήγημα και, το κυριότερο, η απόλυτη ρήξη με τις πρακτικές και τις νοοτροπίες του χθες. Δεν είμαι αφελής. Εχοντας διαβάσει Ιστορία ξέρω καλά πως και ο Βενιζέλος και ο Καραμανλής είχαν τις μεγάλες τους αδυναμίες, τις στιγμές φαυλότητος και την εμμονή σε προσωπικές προτιμήσεις και μικροκομματικά παιχνίδια. Κανείς μεγάλος ηγέτης δεν έγινε μεγάλος χωρίς να ξέρει να παίζει μικρά παιχνίδια, από τα οποία πολλάκις εξαρτάται η επιβίωση στην πολιτική. Σήμερα, άλλωστε, μέσα στο τοξικό μιντιακό μας περιβάλλον, ο Βενιζέλος θα κατηγορείτο ότι έχει αυθαίρετο στο Θέρισσο... Πάντως, σήμερα δεν βλέπω πουθενά στον ορίζοντα ηγέτες που θα μπορούσαν εν δυνάμει να εξελιχθούν σε μεγάλους μεταρρυθμιστές της χώρας. Ο κ. Τσίπρας έκανε μια προσπάθεια να ωριμάσει πολιτικά, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο ξανακλείσθηκε στο ιδεολογικό και μικροκομματικό του καβούκι, ίσως και πιο ερμητικά από ό,τι παλαιότερα. Οι διάφορες ιδέες που πέφτουν κατά καιρούς για τον χώρο της Κεντροαριστεράς συνεχίζουν να γίνονται σε σαλόνια με τσάι, όχι στα καφενεία με τσίπουρα και στον πραγματικό κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, ίσως πολύ μεγαλύτερο από ό,τι φανταζόμαστε, διαμορφώνεται ένα ιστορικό αίτημα για μια νέα γενιά πολιτικών και ένα νέο αφήγημα. Πολλοί, μάλιστα, από τους ψηφοφόρους της οργής θα εγκατέλειπαν τις σημερινές τους αντισυστημικές προτιμήσεις αν έβλεπαν κάτι καινούργιο, πειστικό και πραγματικά φρέσκο. Πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές, όσο και αν αυτό μας πληγώνει και μας απογοητεύει. Η χώρα πρέπει να μείνει όρθια και εκείνοι που ενίοτε λένε «άντε να πάνε όλα στον διάολο, να πάμε στον απόλυτο πάτο και βλέπουμε» είναι βαθιά ανιστόρητοι και αφελείς.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η «λευκή απεργία» στο Δημόσιο

Του Αλέξη Παπαχελά

Ενα σημαντικό ποσοστό υπαλλήλων σε κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες «έχουν κατεβάσει τα μολύβια» και δεν τελειώνουν καμιά εκκρεμότητα. Πάει ο πολίτης να βγάλει μια άδεια και αντιμετωπίζει την παγερή αδιαφορία του υπαλλήλου, η οποία ενίοτε είναι και προκλητική. Θα ρωτήσετε ασφαλώς «αν έχουν άδικο» αυτοί οι άνθρωποι που είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται και το επάγγελμα «δημόσιος υπάλληλος» να απαξιώνεται συστηματικά. Είτε δίκιο έχουν είτε άδικο, κάνουν ζημιά στον τόπο, αλλά και στους εαυτούς τους. Κάθε άδεια που δεν δίνεται ή καθυστερεί μεταφράζεται σε λιγότερες θέσεις εργασίας, τις οποίες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικά τους παιδιά. Κάθε απόφαση που μπλοκάρει μια μικρή –έστω– επένδυση μειώνει τις πιθανότητες να έλθει η πολυπόθητη ανάπτυξη. Τα μάτια μας βγάζουμε με αυτές τις συμπεριφορές, με τον ψευτοτσαμπουκά και τη δήθεν εκδίκηση «στο σύστημα». Υπάρχουν βέβαια οι εξαιρέσεις: νέα παιδιά που συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό και σχετικό κέφι, αλλά και οι παλιές καραβάνες στις οποίες στηρίζονται πολλές φορές ολόκληρες υπηρεσίες. Υπάρχουν ακόμη οι νέοι αστυνομικοί ή γιατροί και άλλοι που εργάζονται σκληρά –όπως πάντα– παρά τις μειώσεις στις αμοιβές τους και τις αντίξοες συνθήκες. Πολλοί περίμεναν ότι μετά τις τελευταίες περικοπές θα βλέπαμε μια έντονη αντίδραση, π.χ. ένστολους να σουλατσάρουν με τσιγάρο και φραπέ αντί να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Συνέχισαν να πράττουν το καθήκον τους διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες. Τώρα όμως κάτι πρέπει να γίνει με όσους ταλαιπωρούν τους πολίτες και την κοινωνία με τη «λευκή απεργία» που παρατηρείται σε μεγάλα τμήματα του Δημοσίου. Η πειθαρχική αντιμετώπιση ακραίων συμπεριφορών είναι ίσως αναπόφευκτη. Δεν λύνει όμως το πρόβλημα όταν έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις. Σε μια κανονική χώρα θα ευχόταν κανείς να παρέμβει η αντιπολίτευση και να ζητήσει να μπει ένα τέρμα στη «λευκή απεργία» που το μόνο που διασφαλίζει είναι την παραλαβή καμένης γης από την επόμενη κυβέρνηση. Στην Ελλάδα της οργής και της κρίσης το μόνο που ελπίζει κανείς είναι να μην καταρρεύσει ο κρατικός μηχανισμός. Ευτυχώς, κάποιοι λίγοι παίρνουν ακόμη σοβαρά τη δουλειά τους.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο