Ευαισθησία και ανάπτυξη

Του Αλέξη Παπαχελά

Εχουμε το προνόμιο εμείς οι Ελληνες να ζούμε σε ένα πραγματικά μαγικό τόπο και καλό είναι, όπως λέει και ένας φίλος, να σκεπτόμαστε μερικές φορές πόσο τυχεροί είμαστε. Είναι όμως σημαντικό ότι καταφέραμε να γλιτώσουμε μεγάλα κομμάτια της χώρας μας από την καταστροφή. Βεβαίως και έχουν διαπραχθεί αγριότητες, αυθαιρεσίες και άλλες υπερβολές. Μπορέσαμε όμως να διατηρήσουμε και να αναδείξουμε παραδοσιακούς οικισμούς σχεδόν αλώβητους και σώσαμε ένα μεγάλο τμήμα των ελληνικών ακτών από φαινόμενα σαν και αυτά που συναντάει κανείς στην Ισπανία με τα άπειρα ψηλά, κακόγουστα κτίρια σε παραθαλάσσιες περιοχές της. Το εντυπωσιακό είναι πως αυτά τα μέρη σώθηκαν παρά τη λαίλαπα του μικροαστικού λαϊκισμού που ισοπέδωσε κάθε έννοια αισθητικής στη χώρα. Ο δήμαρχος ενός μικρού, ξεχωριστού νησιού –της Ιθάκης– μου έλεγε πρόσφατα πως τη δεκαετία του 1980 οι κάτοικοί του είχαν αποφασίσει με δημοψήφισμα ότι δεν ήθελαν οι οικισμοί τους να θεωρούνται παραδοσιακοί και διατηρητέοι. Ευτυχώς, ο τότε αρμόδιος υπουργός αγνόησε την απόφαση και το νησί του Ιονίου σήμερα ξεχωρίζει ακριβώς γιατί δεν έχει ίχνος ασχήμιας και κακοποίησης του φυσικού και πολιτισμικού του περιβάλλοντος. Γκρινιάζουμε πολλές φορές με την υπερευαισθησία διαφόρων «κουλτουριάρηδων» ή την αυστηρότητα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής ομορφιάς και παράδοσης διασώθηκε γιατί πριν από πολλές δεκαετίες βρέθηκαν άνθρωποι και υπηρεσίες που έδωσαν μάχη για τη διάσωσή της. Προφανώς και δεν ήταν εύκολο. Οι αντιξοότητες, πολλές και ποικίλες. Οι τοπικές κοινωνίες ήθελαν τον γρήγορο πλουτισμό και τις εύκολες λύσεις του μπετόν και του αλουμινίου. Οι ντόπιοι ή «ξένοι» που υπερασπίζονταν τον παραδοσιακό χαρακτήρα του τόπου θεωρούνταν, το λιγότερο, γραφικοί. Χωρίς όμως τη δική τους ευαισθησία και το μεράκι τους η Ελλάδα θα ήταν πολύ διαφορετική τώρα. Σήμερα, ευτυχώς, συναντάς παντού νέους ανθρώπους οι οποίοι σέβονται εμπράκτως τις παραδόσεις του τόπου τους και τον φροντίζουν, όπως και όσο μπορούν. Για να εξηγούμεθα, θεωρώ ανόητη την υπερβολή ορισμένων μη κυβερνητικών οργανώσεων οι οποίες βλέπουν παντού τον κίνδυνο να χαθεί κάποιο σπάνιο πουλί... Είναι καιρός να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και την υπερβολική αντίδραση σε κάθε επενδυτικό σχέδιο. Και ταυτόχρονα να αναγνωρίσουμε τον ρόλο φωτισμένων ανθρώπων, που βοήθησαν να διατηρήσει ο τόπος πολλές από τις ομορφιές και τις παραδόσεις του.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ελληνοαμερικανική εξίσωση

Του Αλέξη Παπαχελά

Ενα λογικό ερώτημα που θα μπορούσε να θέσει ο πρωθυπουργός στον Αμερικανό πρόεδρο όταν θα τον δει σε λίγες ημέρες στον Λευκό Οίκο είναι: «Εσείς πού είστε, γιατί χαθήκατε από την περιοχή μας;». Διάχυτη είναι η αίσθηση στους ανθρώπους που ασχολούνται με θέματα εθνικής σημασίας πως οι Αμερικανοί έχουν αποτραβηχθεί από την ευρύτερη περιοχή και έχουν επιλέξει να διαδραματίζουν έναν πιο διακριτικό ή περιφερειακό ρόλο. Το βλέπουμε έντονα στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην Τουρκία. Οι Αμερικανοί μοιάζουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις παρά να θέλουν να τις επηρεάσουν σε κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Οσο για τα θέματα που αφορούν την Ελλάδα, η αποστασιοποίηση είναι εμφανής. Παρά το γεγονός πως ο απερχόμενος πρεσβευτής ήταν εξαιρετικός διπλωμάτης με πολύ καλό όνομα στην Ουάσιγκτον, η Ελλάδα μοιάζει να έχει χάσει τη στρατηγική της σημασία για τα αμερικανικά συμφέροντα. Φωνάζουν διάφοροι «μα γιατί δεν... παίζει μπάλα η κυβέρνηση με τις ΗΠΑ;». Για να παίξεις μπάλα με κάποιον πρέπει να θέλουν και οι δύο - και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η Ελλάδα θα μπορούσε να αναδειχθεί σε στρατηγικό «αγκυροβόλιο», την ώρα που δημιουργούνται ερωτήματα για τη σταθερότητα της Τουρκίας και η Μέση Ανατολή μετασχηματίζεται σε ένα «μαύρο κουτί» δίπλα και γύρω από το Ισραήλ. Το κακό είναι ότι αποκτήσαμε τη φήμη χώρας που δεν «παίζει σκληρά παιχνίδια» στη διεθνή σκακιέρα. Ακόμη και όταν περάσαμε τη φάση του αντιαμερικανισμού και του αντιισραηλισμού δεν δείξαμε επαγγελματισμό και σοβαρότητα στον χειρισμό δύσκολων υποθέσεων. Πάντοτε υπερτερούσε ο φόβος ενός μονόστηλου και δεν άφηνε την εκάστοτε κυβέρνηση να εισέλθει σε πιο βαθιά νερά. Αποκτήσαμε φήμη μη αξιόπιστης χώρας και αυτό μας κάνει ακόμη πολύ κακό. Γεγονός πάντως είναι πως οι Αμερικανοί μάς στήριξαν σε καίριες στιγμές, όχι από φιλελληνισμό, αλλά για να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα. Μίλησαν σκληρά στη Γερμανία όταν το ακραίο κομμάτι του γερμανικού κατεστημένου ήθελε να μας θέσει εκτός Ευρωζώνης. Πιέζουν όσο μπορούν για να αλλάξει η οικονομική συνταγή που εφαρμόσθηκε από την τρόικα. Επίσης, οι Αμερικανοί έπαιξαν ρόλο στη συγκράτηση της Αγκυρας όταν ετέθη θέμα παρεμπόδισης των γεωτρήσεων στα κυπριακά «οικόπεδα». Στην εξίσωση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων λείπει αυτή την περίοδο ο παράγοντας της ομογένειας, το λεγόμενο λόμπι. Αδυνάτισε πολύ με τον καιρό, ενώ και πολλοί συμπατριώτες μας απογοητεύθηκαν από την ελληνική παρακμή των τελευταίων ετών. Ο κ. Σαμαράς πρέπει και μπορεί να τους κινητοποιήσει. Η επίσκεψη του πρωθυπουργού είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναδούμε με φρέσκο μάτι τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και να διαπιστώσουμε πού μπορούν οι δύο χώρες να «παίξουν μπάλα» από κοινού.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 3 Next

Archive