Το σκληρό πόκερ του φθινοπώρου

Του Αλέξη Παπαχελά

Άνθρωποι που έχουν το συμφέρον της χώρας μας κατά νουν είναι πολύ ανήσυχοι για το φθινόπωρο. Οχι, δεν αναφέρονται στον κίνδυνο πολιτικού ατυχήματος ή στο ενδεχόμενο μιας «αστικής εξέγερσης» μη πληρωμής φόρων. Η ανησυχία τους αφορά το μεγάλο μπρα ντε φερ μεταξύ Γερμανών από τη μία και ΔΝΤ και Αμερικανών από την άλλη. Η ηγεσία του ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει πως θα επιδιώξει μια γενναία μείωση του «επίσημου» χρέους της Ελλάδος. Η ίδια η κ. Λαγκάρντ έχει δεσμευθεί σε αυτήν την κατεύθυνση. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Η διαγραφή χρέους προς τις ευρωπαϊκές χώρες είναι πραγματικό πολιτικό «δηλητήριο» στη Γερμανία και τις Βόρειες χώρες της Ε.Ε. Μια σχετική συζήτηση θα αναβιώσει όλο το στερεότυπο του «κακού Νότου, που δεν θέλει να αλλάξει και στο τέλος μας φεσώνει επειδή δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα». Η ελληνική πολιτική ηγεσία πρέπει να ζυγίσει παρά πολύ προσεκτικά το αν και το πώς θα θέσει το ζήτημα. Αν λάβει για απάντηση ένα βροντερό «ΟΧΙ», είναι πολύ πιθανό να μπει σε μεγάλη περιπέτεια. Οι πολιτικές επιπτώσεις στο εσωτερικό θα είναι ανυπολόγιστες, καθώς η αντιπολίτευση θα κάνει... πάρτι. Η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί μετέωρη γιατί ούτε το ΔΝΤ ούτε και οι ΗΠΑ διαθέτουν τα κονδύλια ή τη βούληση να καλύψουν τις ελληνικές ανάγκες σε περίπτωση που οι Γερμανοί πεισμώσουν. Και για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, η χώρα δεν έχει ακόμη φτάσει στο σημείο του πραγματικού πρωτογενούς πλεονάσματος, που θα της έδινε θεωρητικά τη δυνατότητα να εκβιάσει τους δανειστές με μια μονομερή χρεοκοπία. Το ΔΝΤ έχει εξασφαλισμένο το δικό του χρέος, που δεν διαγράφεται ποτέ. Αν η διαπραγμάτευση για τη διαγραφή επίσημου ευρωπαϊκού χρέους καταρρεύσει, οι εκπρόσωποί του θα πουν «εμείς τα είπαμε» και θα έχουν δικαιωθεί έτσι απλά, χωρίς κόστος. Ποιος άλλος δρόμος υπάρχει; Αν οι Ελληνες πολιτικοί ηγέτες συμφωνούσαν σε ένα μίνιμουμ μεταρρυθμίσεων, θα μπορούσαν να διεκδικήσουν από κοινού μια διαφορετική συμφωνία, που θα επιβράδυνε τη δημοσιονομική προσαρμογή και θα συνέδεε τη σταδιακή ελάφρυνση του χρέους με συγκεκριμένους στόχους και προαπαιτούμενα. Σε αυτήν τη συμφωνία δεν θα ήταν αναγκαίο να συμμετέχει απαραιτήτως το ΔΝΤ, κάτι που θα ήταν πλέον αρεστό και στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Θα ήταν, δηλαδή, μια εσωτερική ευρωπαϊκή συμφωνία με καθαρούς όρους και σαφείς στόχους, χωρίς το «δράμα της τρόικας» κάθε λίγο και λιγάκι. Μια τέτοια συμφωνία θα είχε σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας αν έβαζε πλάτη και ο κ. Τσίπρας. Ξέρω ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα και πως δεν υπάρχει στοιχειώδης εμπιστοσύνη ανάμεσα στους βασικούς πολιτικούς πρωταγωνιστές. Θα άξιζε, όμως, τον κόπο να το προσπαθήσουν. Θα είναι λάθος να συνθλιβεί η Ελλάδα σε μια κόντρα που θα διεξαχθεί για λογαριασμό της. Γι’ αυτό θα χρειασθεί μεγάλη δεξιοτεχνία και σοβαροί χειρισμοί για να πετύχει η Ελλάδα. Εχουμε κερδίσει πολύ χαμένο έδαφος και οι Ευρωπαίοι θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κρατηθεί η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Εχει σημασία σε αυτήν τη μάχη να πείσουμε αυτούς που μετρούν στο τέλος της ημέρας πέρα από εκείνους που κάνουν τους «καλούς» για εντελώς δικούς τους λόγους. Το σκληρό πόκερ του φθινοπώρου «στο κεφάλι μας» θα παιχθεί. Ας μην το ξεχνάμε.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

«Μαυρογιαλούροι» και επενδύσεις

Του Αλέξη Παπαχελά

Ημουν νιος και γέρασα..., κατά τη δημώδη παροιμία, ακούγοντας ιστορίες για επικείμενες μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα. Θυμάμαι ακόμη σήμερα τις ανακοινώσεις κάθε υπουργού που επισκεπτόταν την Αμερική και κατόπιν δήλωνε με στόμφο πως αναμένονται δεκάδες επενδύσεις. Οταν κάποιος υποψιασμένος έψαχνε το πράγμα λίγο παραπάνω, ανακάλυπτε πως η μεγάλη πλειοψηφία των «αιτήσεων ενδιαφέροντος» ήταν από αστείες έως ανύπαρκτες. Αυτή τη φορά η αλήθεια είναι πως υπάρχουν σοβαροί επενδυτές, οι οποίοι αναζητούν ευκαιρίες, είτε από τα λεγόμενα distressed funds ή άλλως «κοράκια» είτε από κανονικές εταιρείες. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ξοδέψει απίστευτη ενέργεια στο κυνήγι επενδυτών, γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως οι ξένες επενδύσεις είναι το «κλειδί» για να βγούμε από την κρίση. Εκείνοι πάλι εντυπωσιάζονται από το πόσο είναι «από πάνω» σε κάθε φάκελο, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιούνται αν είναι λογικό μια χώρα να διοικείται έτσι. Μιλώντας για κατάλληλους ανθρώπους, πρέπει δυστυχώς να αναφερθούμε στην περίπτωση του υφυπουργού ο οποίος έχει την ευθύνη για τις ξένες επενδύσεις. Είναι κρίμα όλη η προσπάθεια του ίδιου του κ. Σαμαρά, αλλά και της χώρας, να αδικείται από την ελαφρότητα και τη σαχλή επικοινωνιακή προσέγγιση του εν λόγω πολιτικού ανδρός. Οσοι «παροικούν την Ιερουσαλήμ» αναρωτιούνται ποιος ο λόγος να βλέπουν να παίζεται μια κωμωδία που θυμίζει παλιά ελληνική ταινία με τον «Μαυρογιαλούρο» να ψάχνει επενδυτές ή δήθεν να προωθεί εξαγωγές με τον παλαιοκομματικότερο δυνατό τρόπο. Πέραν τούτου, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί οι περισσότεροι ξένοι επενδυτές μελετούν και ξαναμελετούν την ελληνική αγορά, αλλά δεν παίρνουν αποφάσεις. Μιλούν όμως μεταξύ τους και δίνουν τεράστια σημασία στο πώς πάνε διάφορες επενδύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη. Οταν ακούν ιστορίες τρόμου από το έργο της Κασσιώπης ή κάποια άλλη επένδυση αναρωτιούνται κατά πόσον αξίζει τον κόπο να σκέπτονται καν να βάλουν τα κεφάλαιά τους στην Ελλάδα. Και δυστυχώς, η εμπειρία έχει δείξει ότι μόνο αν μάθει ο πρωθυπουργός το πρόβλημα και ασχοληθεί μαζί του θα λυθεί. Ετσι όμως δεν κυβερνάται μια χώρα, όση ενέργεια και αυταπάρνηση και να διαθέτει ο κ. Αντώνης Σαμαράς. Χρειάζονται θεσμοί και κατάλληλοι άνθρωποι στις κρίσιμες θέσεις.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η ραγιάδικη κακομοιριά και οι κομάντος

Του Αλέξη Παπαχελά

Εχουμε επιτέλους αποκτήσει μία ομάδα υπουργών, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να «σπάσουν αυγά» και, το κυριότερο, να εξηγήσουν γιατί το κάνουν. Τα τελευταία χρόνια έγινε δυστυχώς μεγάλη ζημιά στον τόπο από την πολιτική δειλία των πολιτικών που είχαν αναλάβει την υλοποίηση των Μνημονίων. Ελάχιστοι είχαν το πολιτικό θάρρος να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Κρύβονταν λοιπόν πίσω από την τρόικα και κορόιδευαν τον κόσμο. Εριχναν την ευθύνη για οιανδήποτε απόφαση που εμπεριείχε ένα δράμι πολιτικού κόστους στην τρόικα και στο Μνημόνιο. Με ραγιάδικη κακομοιριά εξηγούσαν στους ψηφοφόρους-πελάτες «μα τι να κάνω, εγώ θέλω να σε διορίσω, αλλά η τρόικα...». Ο αντίκτυπος αυτής της τακτικής ήταν καταστροφικός. Η κοινή γνώμη δικαιολογημένα έχασε κάθε εμπιστοσύνη και σεβασμό στο πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν εμπιστεύεται έναν... κακομοίρη που δικαιολογείται τόσο σαχλά επειδή κάνει το καθήκον του. Και οι εταίροι μας, όμως, έβλεπαν ότι το πρόγραμμα αλλαγών και μεταρρυθμίσεων ήταν πολιτικά ορφανό, αφού κανείς δεν το «έπαιρνε πάνω του». Κανένα ανάλογο πρόγραμμα δεν έχει πετύχει, πουθενά, χωρίς ισχυρή πολιτική στήριξη. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κάποιοι από τους υπουργούς έχουν πλέον βγει στη «δημόσια πλατεία» και εξηγούν γιατί πολλά πράγματα που γίνονται λόγω του Μνημονίου έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες. Ο καθένας με τον τρόπο του γκρεμίζει στερεότυπα, απαντάει σε λαϊκισμούς και επικοινωνεί με τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό αυτήν την ώρα. Ο κόσμος βαρέθηκε ή μάλλον σιχάθηκε να ακούει ότι πρέπει να γίνει το Χ ή το Ψ για να πάρουμε τη δόση ή επειδή ο κ. Τόμσεν νευρίασε... Μπορεί να εκνευρίζεται και να θυμώνει με τους πολιτικούς που του μιλούν στα ίσα, αλλά τους σέβεται πολύ περισσότερο σε σχέση με εκείνους που και κρύβονταν πίσω από τον μπαμπούλα της τρόικας και στο τέλος δεν έκαναν τίποτα λόγω ανικανότητας. Θα μου πείτε, μπορεί αυτοί οι λίγοι πολιτικοί να κάνουν τη διαφορά; Εχω τις αμφιβολίες μου γιατί έχει περάσει πολύς χρόνος και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η μεγάλη μάζα της κοινωνίας ακούει πια φωνές λογικής. Οι περικοπές και η βαθιά ύφεση έχουν κουράσει πολύ τον κόσμο. Οι φωνές των «τσαμπουκάδων» και των εύκολων συνθημάτων έχουν κερδίσει οπαδούς ανάμεσα στα θύματα της κρίσης. Τα νέα πρόσωπα του αστικού πολιτικού συστήματος εμφανίσθηκαν αργά και αφότου είχε γίνει η μεγάλη ζημιά από τους δειλούς και ανεπαρκείς προκατόχους τους. Δεν έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας γιατί η κοινωνία αρχίζει να εξαντλεί τα τελευταία αποθέματα «λίπους» που είχε καβαντζάρει για τα πολύ δύσκολα. Οι λίγοι υπουργοί-κομάντος έχουν ελάχιστο χρόνο για να παράξουν έργο αλλά και να πείσουν το ορθολογικό τμήμα της κοινωνίας για την αναγκαιότητα των αποφάσεών τους.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive