Επαγγελματίες μάνατζερ και κομματικά ρετάλια

Του Αλέξη Παπαχελά

Το κομματικό μας σύστημα έχει στήσει μια πολύ ωραία «φάμπρικα», την οποία θα πληρώσουμε ακριβά. Μέσα στην ευγενή άμιλλα για το ποιος θα είναι περισσότερο λαϊκιστής αναπτύχθηκε η περίφημη θεωρία των golden boys, η οποία ξεκίνησε επί Γ. Παπανδρέου και συνεχίσθηκε με την υποστήριξη της λαϊκής Δεξιάς και Αριστεράς. Υπήρχε ασφαλώς «πάτημα» για όλα αυτά, γιατί την εποχή των παχιών αγελάδων γέμισαν οι ΔΕΚΟ με άεργους συμβούλους των 200 και κάτι χιλιάδων ευρώ. Αρχίσαμε, λοιπόν, να βάζουμε περιορισμούς στο πόσα παίρνει ο υπουργός, ο γενικός γραμματέας κάθε οργανισμού, οι τραπεζίτες κ.λπ., κ.λπ. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο. Το λαϊκό αίσθημα ικανοποιήθηκε, γράφτηκαν μερικά θετικά σχόλια στις εφημερίδες και το σόου τέλειωσε. Αντε όμως μετά να βρεθεί κάποιος Ελληνας που θέλει να αναλάβει ένα κρατικό πόστο με ελάχιστα χρήματα και τον εισαγγελέα στο κεφάλι του μέσα σε ένα εξαιρετικά τοξικό κλίμα. Κανείς που έχει σώας τα φρένας ή που μπορεί να βρει κάπου αλλού δουλειά δεν... μπλέκει. Οπότε μετά, αρχίζουμε να ψάχνουμε ανάμεσα σε κομματικούς φίλους και γενικώς ανάμεσα σε ανθρώπους που κανονικά θα έμεναν στο ράφι με τα «αζήτητα βιογραφικά». Πρόκειται για τους τακτικούς επισκέπτες των κομματικών γραφείων, που είναι και μονίμως παραπονούμενοι γιατί η ηγεσία δεν τους τακτοποιεί παρά την προσφορά τους... Ετσι, λοιπόν, καταλήγουμε σε διάφορους απίθανους τύπους, οι οποίοι αναλαμβάνουν σημαντικές θέσεις. Επικίνδυνο το φαινόμενο. Από πλευράς μάνατζμεντ καταλαβαίνουμε όλοι πως πρόκειται για καταστροφική συνταγή, γιατί ούτε περίπτερο δεν θα τους εμπιστευόταν ένας κανονικός, μη κομματικός, άνθρωπος. Από πλευράς εντυπώσεων στην κοινωνία ο αντίκτυπος είναι εξίσου καταστροφικός, γιατί ο καθένας μας ακούει κουβέντες του τύπου «θυμάσαι εκείνον τον ρεμπεσκέ που δεν έβρισκε ποτέ δουλειά; Ε, λοιπόν, διορίσθηκε στο τάδε Δ.Σ.». Και βεβαίως, για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει το θέμα της εντιμότητας. Στην Ελλάδα ζούμε και μπορούμε να φαντασθούμε γιατί κάποιος παίρνει μια δουλειά με 3 και 60, όταν μάλιστα έχει βγει μέσα από άρρωστους κομματικούς μικρόκοσμους. Θέλω να είμαι δίκαιος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σήμερα σε κρατικά πόστα που δουλεύουν νυχθημερόν για 3 και 60, χωρίς να περνάει ποτέ η σκέψη από το μυαλό τους ότι μπορούν να βάλουν το χέρι στο «μέλι». Είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι και χάρη στη δική τους αυταπάρνηση στάθηκε και στέκεται όρθια η χώρα. Δεν είναι, όμως, αυτός ο κανόνας. Η χώρα χρειάζεται επαγγελματίες μάνατζερ στα ασφαλιστικά ταμεία, σε θυγατρικές εταιρείες των ΔΕΚΟ, στη διοίκηση των νοσοκομείων, παντού. Δεν είναι δημοφιλές αυτό που γράφω, το ξέρω. Πρέπει όμως να το συζητήσουμε σοβαρά, αν θέλουμε η χώρα να διοικείται αποτελεσματικά και αξιοκρατικά.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Διαχρονική μόδα και άλλοθι

Του Αλέξη Παπαχελά

Περάσαμε πολλά χρόνια της μεταπολίτευσης πιπιλίζοντας την καραμέλα του αντιαμερικανισμού. Τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν απολύτως λογικό να υπάρχει αντιαμερικανισμός στη χώρα μας. Η ταύτιση με τη δικτατορία και η πολιτική του Κίσινγκερ έναντι της Τουρκίας ήταν πραγματικά δεδομένα που δικαιολογούσαν τον θυμό. Από κάποιο σημείο και πέρα, όμως, ο αντιαμερικανισμός έγινε μόδα και άλλοθι. Μόδα γιατί πουλούσε τρελά. Οποιος έφτιαχνε ένα σενάριο ή πρωτοσέλιδο με ολίγη CIA μέσα είχε εγγυημένα αποτελέσματα. Αλλοθι για όλους εκείνους τους δήθεν προοδευτικούς γκουρού, οι οποίοι λεηλατούσαν τη χώρα αλλά το έπαιζαν «μάγκες» στα θέματα εξωτερικής πολιτικής για να κρατούν ικανοποιημένο το κοινό. Βγάλαμε τίποτα με τον αντιαμερικανισμό; Νομίζω απολύτως τίποτα, εκτός από το να νιώσουμε εμείς καλά... Στην εξωτερική πολιτική, όμως, προέχει η λογική. Σημασία έχει τι μας συμφέρει, τι εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας μας. Ε, λοιπόν, ο αντιαμερικανισμός δεν βοήθησε σε τίποτα τα συμφέροντά μας. Οι έμπειροι διπλωμάτες το έλεγαν από την αρχή, προειδοποιώντας ακόμη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τις καταστροφικές συνέπειες της αποχώρησης της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Ηταν όμως τέτοιος ο λαϊκισμός και η πίεση, που κανείς δεν άντεχε να πάει κόντρα σε αυτόν. Το έκανε υπογείως ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έδιωχνε τις βάσεις στα λόγια και τις άφηνε στην πράξη. Ισως αυτό να ήταν η χειρότερη επιλογή, γιατί εκπαίδευσε την κοινή γνώμη στην ακραία ανευθυνότητα, αντί να την πείσει καθαρά και ειλικρινά για την πολιτική που ακολουθείτο στα μουλωχτά. Τώρα, λοιπόν, που πέρασε ο αντιαμερικανισμός βρήκαμε νέο χόμπι με τον αντιγερμανισμό. Αυτός και αν πουλάει, ειδικά αν βάλουμε μέσα λίγο Χίτλερ, ναζί κλπ. Οι πλασιέ του λαϊκισμού, άλλωστε, το έχουν ήδη κάνει πραγματική επιστήμη. Δύο τα ερωτήματα. Πρώτο, αν είναι δικαιολογημένος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γερμανία ακολούθησε μια τιμωρητική πολιτική έναντι της Ελλάδας, ιδιαίτερα με το πρώτο Μνημόνιο. Μπορεί κάποιος επίσης να διαφωνήσει κάθετα με τη γερμανική οικονομική συνταγή και την επιβολή της στην Ευρώπη. Αλλο όμως αυτό και άλλο οι γραφικότητες, οι ακραίες υπερβολές και ο αντιγερμανισμός του πανεριού... Το δεύτερο ερώτημα είναι αν εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας. Προφανώς και έχει μεγάλη σημασία να φτιάξουμε τις συμμαχίες μας, με τις ΗΠΑ, την Κίνα, ακόμη και τον ανύπαρκτο ευρωπαϊκό Νότο. Βρίζοντας όμως τους Γερμανούς είναι δύσκολο να δει κανείς τι θα κερδίσουμε ως χώρα και πώς ακριβώς θα το πετύχουμε. Στην εποχή, άλλωστε, της άμεσης επικοινωνίας ο δικός μας ακραίος λαϊκισμός πυροδοτεί τον ακόμη πιο ακραίο γερμανικό, και πάει λέγοντας. Καλό είναι να είμαστε ψυχροί πραγματιστές, αποφασιστικοί, αλλά και συνετοί. Ο αντιαμερικανισμός χθες, ο αντιγερμανισμός σήμερα είναι υποπροϊόντα του τσουνάμι του λαϊκισμού, που θέρισε τη λογική στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια. Δεν βγάζουν πουθενά. Ισως, μάλιστα, να είναι το τέλειο άλλοθι για όσους δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που προέχει είναι να ξαναφτιάξουμε μόνοι μας την πατρίδα μας, όπως αξίζει στην ιστορία της και στα παιδιά μας, αντί να ψάχνουμε πάντοτε για κάποιον άλλον που φταίει.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Τα λάθη της τρόικας

Του Αλέξη Παπαχελά

Η έκθεση-αυτοκριτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για το ελληνικό πρόγραμμα προκάλεσε πολύ θόρυβο, αλλά άφησε αναπάντητα μερικά καίρια ερωτήματα. Ενα κορυφαίο λάθος που έκαναν οι υπεύθυνοι του ΔΝΤ για την Ελλάδα ήταν το ότι δεν πίεσαν στην αρχή του προγράμματος, προκειμένου να γίνουν άμεσα οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές και η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα. Πηγαίνουμε λίγο πίσω, στα τέλη του 2011. Η τότε κυβέρνηση είχε κάνει τη μεγάλη αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα και σημαντικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Η κοινωνία ήταν ακόμη σχετικά ήρεμη, γιατί η ύφεση και οι περικοπές δεν την είχαν βάλει απέναντι στο Μνημόνιο. Το πολιτικό σύστημα δεν είχε πληγεί θανάσιμα από πλευράς αξιοπιστίας και οι πολίτες ένιωθαν ότι οι θυσίες μπορεί και να αποδώσουν. Σε όσους, όμως, έβλεπαν λίγο παραπέρα είχε γίνει πλέον αντιληπτό ότι οι υπουργοί του βαθέος ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές του και ένας σκληρός πυρήνας της διοίκησης δεν άφηναν να ολοκληρωθεί καμιά σοβαρή μεταρρύθμιση ή να μειωθεί το κράτος, με την κατάργηση άχρηστων φορέων και μη απαραίτητων θέσεων εργασίας. Αν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διέκοπτε τότε το πρόγραμμα, προσωρινά, και πίεζε την κυβέρνηση Παπανδρέου να ανοίξει πραγματικά τα κλειστά επαγγέλματα και να νοικοκυρέψει τον δημόσιο τομέα η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική. Δυστυχώς επικράτησε τότε η λογική του κ. Ντομινίκ Στρος-Καν και άλλων, οι οποίοι δεν ήθελαν να ταράξουν τα νερά είτε γιατί φοβούνταν ότι θα καταρρεύσει η κυβέρνηση Παπανδρέου είτε επειδή τους ανησυχούσε η σταθερότητα του υπόλοιπου Νότου. Τότε όμως θα μπορούσαν να γίνουν πολλά και γρήγορα. Η κοινωνία είχε μεγαλύτερες αντοχές και περισσότερη υπομονή, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του κυβερνώντος κόμματος ήταν μεγάλη και ο δικομματισμός «ζωντανός». Ο κ. Παπανδρέου θα είχε αναγκασθεί να αντιληφθεί τη ζοφερή πραγματικότητα και να επιλέξει ανάμεσα στις δύο... συνιστώσες του ΠΑΣΟΚ. Η τρόικα επέλεξε να κάνει τα... στραβά μάτια και να επιμείνει σε μεγαλύτερες και οριζόντιες περικοπές. Σήμερα οι πολίτες ακούν μεταρρύθμιση και ψάχνουν να δουν πόσα λείπουν από την τσέπη τους, το Κοινοβούλιο μοιάζει με ηφαίστειο και όλα είναι πολύ πιο δύσκολα. Αν λοιπόν είχα, πέραν των άλλων, να προσάψω κάτι στην τρόικα, θα έλεγα πως ήταν «πολιτικάντηδες» όταν δεν έπρεπε και υπερβολικά σκληροί, ψυχροί τεχνοκράτες πάλι όταν δεν έπρεπε.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο