Η ελληνοποίηση του εμπειρογνώμονα

Του Αλέξη Παπαχελά

Το πώς μας αντιμετωπίζει τελευταία η τρόικα, μου θύμισε ένα περιστατικό που μου είχε κάνει εντύπωση την εποχή που έψαχνα τα αμερικανικά αρχεία της εποχής μετά τον Πόλεμο. Οι ΗΠΑ είχαν στείλει τότε στην Ελλάδα νέους, φερέλπιδες, δυναμικούς αποφοίτους του Χάρβαντ και άλλων διαπρεπών πανεπιστημίων, προκειμένου να την ξανακτίσουν. Οι περισσότεροι ήταν φιλελεύθεροι άνθρωποι με μεγάλη δόση ρομαντισμού. Ενας εξ αυτών είχε αναλάβει την αναδιοργάνωση του αγροτικού τομέα σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Τους πρώτους έξι μήνες έστελνε, λοιπόν, τη μια έκθεση-καταπέλτη μετά την άλλη. Κατηγορούσε τους παράγοντες της περιοχής για φαυλότητα, ατομισμό, αδυναμία συνεργασίας στο πλαίσιο μιας ομάδας, ροπή προς την απάτη κ.λπ. κ.λπ. Η απελπισία που έβγαινε από τα κείμενά του ήταν συγκλονιστική στη λεπτομέρειά της. Κάποια στιγμή, όμως, το μοτίβο των εκθέσεων του Αμερικανού εμπειρογνώμονα άλλαξε. Αρχισε να εκθειάζει τους ντόπιους για την ευρηματικότητά τους, τον επαγγελματισμό και πολλά άλλα. Πέρασε ένας χρόνος και έφτασε κάποιος επιθεωρητής από την Ουάσιγκτον, ο οποίος ανακάλυψε ότι η μεταστροφή οφειλόταν σε μια ελκυστική κυρία που είχε σαγηνεύσει τον εμπειρογνώμονα και στο γεγονός πως ορισμένοι τοπικοί παράγοντες τού είχαν «ανοίξει τα μάτια», καθώς του είχαν βρει τρόπους να συμπληρώνει το εισόδημά του από τα κονδύλια που διαχειριζόταν... Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ πως κάποιοι από την τρόικα και την Task force ακολούθησαν το ίδιο ακριβώς μονοπάτι. Οχι. Απλώς ελληνοποιήθηκαν και αυτοί με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιοι ασπάζονται με ευκολία θεωρίες συνωμοσίας, γιατί έχουν πεισθεί ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στη χώρα μας. Ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει τίποτα περίεργο ή μυστήριο αρχίζουν να ψάχνουν για τα πραγματικά σχέδια ή ελατήρια των εμπλεκομένων. Δεν είναι καλό αυτό, όπως αντιλαμβάνεσθε, γιατί πέραν των άλλων έχει ρίξει τους πάντες, σοβαρούς και μη, λαμόγια και μη, στο ίδιο μπλέντερ. Από αυτήν τη στάση εξηγείται και το στερεότυπο που υπάρχει σε πολλούς, εκτός Ελλάδος, για το σύνολο του ελληνικού «κατεστημένου». Υπάρχει όμως και η ελληνοποίηση που οδηγεί σε έναν βαθύ κυνισμό του τύπου «ε, μέχρι εκεί φτάνουν οι πολιτικοί τους και το σύστημα, άμα θέλουν ας μείνουν όπως είναι». Ετσι εξηγούνται τα «στραβά μάτια» που κάνουν πλέον σε πολλά. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα στην αρχή. Ενα θεμελιώδες μάλιστα λάθος του πρώτου Μνημονίου ήταν το γεγονός πως επιχειρούσε να αλλάξει πάρα πολλά ταυτόχρονα στην Ελλάδα, υποτιμώντας την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, την ισχύ της μικροδιαπλοκής και τη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. Από τότε όμως είδαν πολλά οι άνθρωποι και το έχουν ρίξει είτε στο «δεν βαριέσαι» είτε στις θεωρίες συνωμοσίας, στα δύο παραδοσιακά, δηλαδή, χαρακτηριστικά του νεοέλληνα. Ακόμη ένας λόγος να θυμώσουμε με τους εαυτούς μας! Χρειαζόμαστε δικό μας σχέδιο, δικό μας όραμα, δική μας αυτοπεποίθηση για να αλλάξουμε τη χώρα και από είδος προς ανθρωπολογική μελέτη να γίνουμε επιτυχημένο παράδειγμα προς μίμηση ή ανάλυση, να γίνουμε πάλι λιγότερο Ρωμιοί και περισσότερο Ελληνες.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μετά τον Σεπτέμβριο

Του Αλέξη Παπαχελά

Εμείς οι δημοσιογράφοι βιαζόμαστε να γίνουμε προφήτες και, όπως είναι φυσικό, πέφτουμε συνήθως έξω. Αντηχούν ακόμη στα αυτιά μου περισπούδαστες διαπιστώσεις του τύπου «ο Καραμανλής πάει για τρίτη τετραετία» ή «ο Παπανδρέου τους καθάρισε όλους, θα είναι παντοδύναμος». Ολες οι προβλέψεις έλιωσαν μέσα στο καμίνι της πολιτικής και της σκληρής πραγματικότητας, ειδικά των τελευταίων ετών. Τώρα, λοιπόν, έχουμε αρχίσει τις προφητείες για το πόσο θα κρατήσει η σημερινή κυβέρνηση. «Κυβέρνηση θέρους» λέει ο ένας, «κυβέρνηση ενός έτους μέχρι τις ευρωεκλογές» λέει ο άλλος. «Κανείς δεν μπορεί να ξέρει» είναι προφανώς η σωστή απάντηση, γιατί το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι ποιοι είναι οι παράγοντες οι οποίοι θα επηρεάσουν τη βιωσιμότητα αυτής της κυβέρνησης. Πρώτος και βασικός παράγων, όσο και αν τον υποτιμούμε, είναι η δυναμική των προσωπικών σχέσεων της ηγετικής κυβερνητικής ομάδας. Αν οι σχέσεις μεταξύ Ευάγγελου Βενιζέλου και Γιάννη Στουρνάρα και κατ’ επέκταση ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και τον Βενιζέλο στραβώσουν με την πρώτη δύσκολη διαπραγμάτευση, τα πράγματα θα είναι οριακά. Ο κ. Σαμαράς δεν έχει περιθώρια για «τσαλάκωμα» από τον κ. Βενιζέλο. Δεύτερος κρίσιμος παράγων είναι η μεταβλητή που λέγεται εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Προσωπικοί εγωισμοί και συγκρούσεις μπορεί να τινάξουν την κυβέρνηση στον αέρα αν κάποιος τραβήξει το σχοινί λίγο πιο άγαρμπα από όσο πρέπει. Και το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα είναι ένα ΠΑΣΟΚ το οποίο θα διαλυθεί λόγω διαφόρων άρρωστων «εγώ». Τρίτος παράγων είναι βεβαίως η στάση που θα τηρήσουν οι εταίροι και δανειστές μας. Αν για κάποιο λόγο αποφασίσουν το φθινόπωρο ότι θα «τραβήξουν το καλώδιο» ζητώντας νέα μέτρα ύψους 4 δισ. ευρώ, το μέλλον της κυβέρνησης θα καταστεί αυτομάτως αβέβαιο, αν όχι σκοτεινό. Κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν μπορούμε, όμως, να ξέρουμε αν κάποιες δυσκολίες κρύβονται κάτω από το χαλί ενόψει των γερμανικών εκλογών του Σεπτεμβρίου και επίσης δεν μπορούμε να μαντέψουμε πού το πάει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αν δηλαδή για κάποιο λόγο θέλει να απαγκιστρωθεί από το ελληνικό πρόγραμμα. Θα βρεθούμε σε ένα οριακό, κομβικό σημείο μετά τον Σεπτέμβριο, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Εως τότε οι προβλέψεις όλων μας μάλλον θα πρέπει να διαβάζονται σαν ένα ευχάριστο καλοκαιρινό ανάγνωσμα...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 3 Next

Archive