Οι δυσάρεστοι και οι «πλαστικοί» πολιτικοί

Του Αλέξη Παπαχελά

Ομολογώ ότι δεν μας πολυκαταλαβαίνω… Αγανακτούμε με την ποιότητα των πολιτικών μας, γκρινιάζουμε συνέχεια για το πως ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά στο τέλος της ημέρας μας αρέσουν. Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις στάθηκαν, για μία ακόμη φορά, οι λίστες με τους πλέον δημοφιλείς υπουργούς και πολιτικούς, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται σε διάφορες δημοσκοπήσεις. Οποιος δεν ενοχλεί κανέναν, δεν παράγει έργο, λατρεύει τις δημόσιες σχέσεις και φιγουράρει συνεχώς στις τηλεοπτικές μας οθόνες είναι εξαιρετικά ψηλά σε δημοφιλία. Σε μερικές περιπτώσεις μιλάμε για το απόλυτο κενό, για νέους, μάλιστα, πολιτικούς οι οποίοι ενδιαφέρονται προφανέστατα μόνο για την εικόνα τους. Προσπαθώ τώρα, λοιπόν, να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν μάθαμε τίποτα από αυτήν την κρίση; Δεν αντιληφθήκαμε το γεγονός πως δημοφιλή «τίποτα» μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και ότι ασπόνδυλοι πολιτικοί έκαναν τα πάντα για να είναι αρεστοί και δεν έπραξαν τίποτα προς όφελος της χώρας; Κάποιοι θα ισχυρισθούν πως το μηντιακό «σύστημα» επιβάλλει στην κοινή γνώμη τηλεστάρ-πολιτικούς. Προφανώς και συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υποτίθεται, όμως, πως εμείς όλοι, η κοινή γνώμη, είμαστε πολύ πιο ψυλλιασμένοι και εκπαιδευμένοι μετά την κρίση. Ο κόσμος φιλτράρει τις ειδήσεις που ακούει ή διαβάζει και αμφισβητεί τα πάντα. Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δείχνουν, ωστόσο, ότι επιμένει να προτιμά «πλαστικούς» πολιτικούς, εκείνους που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο ίσιωμα του μαλλιού με σεσουάρ πριν από μία εκδήλωση, παρά στο περιεχόμενο των τοποθετήσεών τους. Αυτό δείχνει πως δεν έχουμε ακόμη μάθει από τα παθήματά μας. Στείλαμε τους δυσάρεστους πολιτικούς σπίτι τους και στο περιθώριο και αποθεώσαμε τους ευχάριστους και κατά τεκμήριο ανίκανους. Την επόμενη φορά που θα πάμε να ψηφίσουμε, πρέπει να σκεφθούμε καλά τι είδους ανθρώπους θέλουμε για βουλευτές, δημάρχους, υπουργούς, πολιτικούς αρχηγούς. Αν ξανακάνουμε λάθος, εμείς θα φέρουμε την ευθύνη και θα πρέπει να ξέρουμε καλά πως μετά την απομάκρυνση από την κάλπη... ουδέν λάθος αναγνωρίζεται ή διορθώνεται.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η μέθη του κ. Ερντογάν

Του Αλέξη Παπαχελά

Οσοι ασχολούνται διεθνώς με την Τουρκία συμφωνούσαν τα τελευταία δύο χρόνια σε ένα και μόνο πράγμα: πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πάσχει από σύνδρομο μεγάλης αλαζονείας. Η συμπεριφορά του στη διεθνή σκηνή ήταν οριακή. Προσέβαλε ξένους ηγέτες, μιλούσε απαξιωτικά για μεγάλες δυνάμεις και γενικώς φερόταν με τρόπο σχεδόν παράξενο. Από μία άποψη είναι, βεβαίως, λογικό. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που πήρα συνέντευξη από τον κ. Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη και τα γραφεία του κόμματος στεγάζονταν σε μία εργατική πολυκατοικία. Οταν τον ξανασυνάντησα ως πρωθυπουργό στα κομματικά γραφεία πάλι για συνέντευξη, νόμιζα ότι είχα εισέλθει σε κάποιο υπερπολυτελές ξενοδοχείο. Η Τουρκία μπήκε στον δρόμο της υπερανάπτυξης επί Ερντογάν και για πρώτη φορά νιώθει σαν να είναι υπερδύναμη. Μπορεί να μην της έχει βγει καμία πρωτοβουλία στη γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά σίγουρα έχει «μεθύσει» από την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική της ισχύ. Ο Τούρκος πρωθυπουργός κατάφερε να ξεδοντιάσει το βαθύ κεμαλικό κράτος, τον στρατό και το παλιό επιχειρηματικό κατεστημένο. Αντίπαλο πολιτικό δεν είχε έως σήμερα, καθώς η αντιπολίτευση ήταν διαλυμένη. Ολα αυτά μαζί προφανώς δημιούργησαν μια έντονη μέθη στον Τούρκο ηγέτη. Αυτό φάνηκε με τον πιο καθαρό τρόπο στις προχθεσινές του δηλώσεις. Μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με τη γήινη πραγματικότητα μπορεί να δηλώσει πως όποιος είναι εναντίον της απαγόρευσης του ακλοόλ είναι αλκοολικός ή να αποκαλέσει το twitter διαβολικό. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στην Τουρκία κατά το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Το πιθανότερο είναι πως οι διαδηλώσεις ήταν το ξέσπασμα της νεολαίας και της μεσαίας τάξης, που νιώθει απελπισμένη από την ηγεμονία του κ. Ερντογάν και φοβάται τα περαιτέρω σχέδιά του. Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχουν πάντοτε οι ορδές της Ανατολίας, οι οποίες νιώθουν πολύ άνετα με τον αυταρχισμό και τις απόψεις του Τούρκου ηγέτη. Ξέρω όμως ένα πράγμα. Ενας ηγέτης θέτει πάντοτε σε κίνδυνο την ισχύ του, όσο δυνατός και αν είναι, όταν η αλαζονεία του φτάνει στο ζενίθ και δεν κρύβεται.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ο εθνικός στόχος και το τζακπότ

Του Αλέξη Παπαχελά

Πριν από λίγες ημέρες άκουσα έναν υπάλληλο ξενοδοχείου να εξηγεί σε Αμερικανό τουρίστα τι ακριβώς έχει συμβεί στην Ελλάδα και γιατί εισήλθε σε κρίση το 2009. Η εξήγηση ήταν απλή και ξεκάθαρη: «Εμαθαν ότι έχουμε πολύ φυσικό αέριο και βρήκαν τρόπο να μας το πάρουν από την πίσω πόρτα». Ο τουρίστας εντυπωσιάσθηκε από τη... γεωπολιτική ερμηνεία, αλλά δεν μπήκε σε συζήτηση. Οπως άκουγα τον διάλογο σκεπτόμουν πόσο βαθιά έχουν ποτίσει το ελληνικό μυαλό όλες αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας. Πολιτικοί και σχολιαστές ενεπλάκησαν σε ένα διαγωνισμό υπερβολής, τον οποίο τώρα πληρώνουμε ακριβά. Το κακό είναι πως δύσκολα επικοινωνείς με τους οπαδούς αυτών των θεωριών για να τους ρωτήσεις γιατί η τρόικα έχει πάει και στην Πορτογαλία που δεν αποτελεί Ελντοράντο φυσικού αερίου. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που με έχει προβληματίσει, ειδικά έπειτα από μια συζήτηση με έναν έμπειρο και αρκετά «σοφό» φίλο. Πρόκειται για την ευκολία με την οποία ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού πέφτει στη μεγάλη παγίδα της μαγικής επίλυσης των προβλημάτων του. Είναι σαν τον άνθρωπο που έχει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και αντί να ψάξει να βρει δουλειά ή να αυγατίσει την περιουσία του επιμένει να περιμένει να κερδίσει το τζακπότ. Τη μια περιμένουμε ότι θα κερδίσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις, με τις οποίες θα ξεπληρώσουμε το χρέος μας και θα μας μείνει και κάτι. Την άλλη είμαστε βέβαιοι ότι το Αιγαίο είναι γεμάτο... ράχες και ραχούλες που πλημμυρίζουν από πετρέλαιο που περιμένει υπομονετικά να το αντλήσει κάποιος. Την παράλλη τα πρωινάδικα ασχολούνταν για μεγάλο διάστημα με την Τράπεζα της Ανατολής που θα μας έκανε πλούσιους. Πριν προλάβει κάποιος κακόπιστος να με κατηγορήσει για έλλειψη πατριωτισμού, να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Προφανώς πρέπει να σιγουρευθούμε για το τι κρύβουν οι θάλασσές μας και να το προστατεύσουμε με θάρρος και σύνεση. Ασφαλώς και είναι καλό να διερευνήσουμε με συστηματικό και επαγγελματικό τρόπο αν και τι μπορούμε να πάρουμε από αποζημιώσεις για το κατοχικό δάνειο. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται όμως με κουβέντες του αέρα, συνθήματα του καφενείου και δήθεν πατριωτικές μαγκιές από το βήμα της Βουλής. Θέλουν σοβαρή προετοιμασία, χαμηλούς τόνους, μειωμένες προσδοκίες και ασφαλώς, πείσμα. Γιατί όμως ψάχνουμε συνέχεια την εύκολη, μαγική λύση που θα μας βγάλει από τη μιζέρια μας; Γιατί πιστεύουμε τόσο εύκολα και ανενδοίαστα τους διάφορους πλασιέ ψευδών και υπερβολών; Γιατί, δυστυχώς, μας φαίνεται πολύ πιο δύσκολο να ακούσουμε την αλήθεια, ότι, δηλαδή, αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξουν μυαλά οι πολιτικοί μας, να αποκτήσουμε ένα κράτος με υπαλλήλους που θα μοχθούν και να δουλέψουμε όλοι σκληρά για να παράγουμε κάτι σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Είναι εντελώς άρρωστο να πιστεύουμε ότι θα βρούμε πετρέλαιο, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ζούμε σαν νεοέλληνες σεΐχηδες πίνοντας φραπέ στα καφενεία. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις ούτε μεγάλα «εθνικά λαχεία». Μακάρι να βρούμε πολύ φυσικό αέριο και να πάρουμε πολλά λεφτά από τους Γερμανούς ως αποζημίωση. Ο εθνικός, όμως, στόχος θα συνεχίσει να υπάρχει και τότε: η εκ θεμελίων αναμόρφωση του διαλυμένου κράτους και η ανασύσταση του παραγωγικού ιστού της χώρας.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 2 4 Next

Archive