Ο εφιάλτης της Γηραιάς Ηπείρου

Του Αλέξη Παπαχελά

Όχι πως μας παρηγορεί το γεγονός, αλλά πλέον είναι σίγουρο πως αυτά που ζούμε εδώ και τρία χρόνια δεν αφορούν μόνον εμάς. Οι προβλέψεις για τον επόμενο χρόνο και τις εξελίξεις στην Ευρώπη είναι δυσοίωνες. Τι πρέπει να περιμένουμε; Πρώτα απ’ όλα, τη Γαλλία να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα από το φθινόπωρο και μετά. Η γαλλική κοινωνία και το πολιτικό της σύστημα έχουν πολλές αγκυλώσεις, που δεν επιτρέπουν την προώθηση άκρως απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Ο πρόεδρος Ολάντ δεν έχει το πολιτικό ανάστημα και την πυγμή για να πάει τη χώρα του μπροστά. Ολοι, λοιπόν, οι αναλυτές αλλά και κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί περιμένουν πως από τον Σεπτέμβριο και μετά οι αγορές θα χτυπήσουν με λύσσα τη Γαλλία. Εκεί πια τα νούμερα είναι μεγάλα και το παιχνίδι αφορά πραγματικά το μέλλον του ευρώ. Κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Δεύτερη πρόβλεψη που ακούει κανείς από υπεύθυνα χείλη, από την Ολλανδία έως την Ισπανία: το κατεστημένο πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη θα περάσει πολύ μεγάλη κρίση. Τα καθιερωμένα κόμματα χάνουν τη δύναμή τους ή διαλύονται, ενώ αντιθέτως τα ακραία κερδίζουν επιρροή. Η εκτίμηση είναι πως το επόμενο Ευρωκοινοβούλιο θα μοιάζει με «τσίρκο» και πολλά από τα μέλη του θα βρίσκονται εκεί επειδή μισούν την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Ενα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης νιώθει ανασφάλεια σε σχέση με την Ε.Ε. και την παγκοσμιοποίηση. Μοιάζει σαν να φωνάζει στους ηγέτες του «σταματήστε αν μπορείτε τον κόσμο που τρέχει τόσο γρήγορα, θέλω να κατέβω». Ο κόσμος, όμως, θα συνεχίσει να τρέχει και η Ιστορία δεν συγχωρεί όποιους μένουν ακίνητοι, αποσβολωμένοι να παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα. Και εδώ μπαίνει το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης. Διαρθρωτικές αλλαγές και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας δεν συμβαδίζουν με ομαλότητα και «λογική» δημοκρατία. Οι χαμηλοί μισθοί και η εργασιακή ανασφάλεια οδηγούν -δικαιολογημένα- στα άκρα και σε απρόβλεπτες συμπεριφορές. Ο μέσος άνθρωπος νιώθει, όχι μόνο στην Ελλάδα, πως έχει χάσει τον έλεγχο. Ακούς όλο και περισσότερο «πού θα σταματήσει αυτό;», «πού μας πάνε τελικά;». Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Εγκυρες προβλέψεις δείχνουν ότι το 2050, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, καμιά ευρωπαϊκή οικονομία δεν θα συμπεριλαμβάνεται στις δέκα πλουσιότερες του κόσμου. Η Γερμανίδα καγκελάριος αναφέρεται συνέχεια στην περίφημη φόρμουλα «7, 25, 50». Για να εξηγήσει ότι η σημερινή Ευρώπη δεν είναι βιώσιμη υπενθυμίζει ότι έχει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 50% των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους. Ο υπόλοιπος κόσμος, πέραν της Ευρώπης, τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τόσο το 25%, όσο και το 50% δεν είναι διατηρήσιμα. Πίσω, όμως, από τα νούμερα κρύβονται ως συνήθως ανθρώπινες ζωές και πραγματικές ιστορίες. Η Ευρώπη είτε θα αλλάξει και θα μπορέσει να ανταγωνισθεί τον υπόλοιπο κόσμο είτε θα αρχίσει να οπισθοδρομεί επικίνδυνα. Και στη μία και την άλλη περίπτωση η δημοκρατία, όπως την ξέραμε, θα περάσει μια μεγάλη κρίση και ο μέσος Ευρωπαίος θα νιώθει φτωχότερος απ’ ό,τι είναι σήμερα. Ετυχε εμείς να είμαστε το πρώτο επεισόδιο σε ένα παγκόσμιο σήριαλ, από εκείνα που βρίσκουμε στην Ιστορία κάθε 50-60 χρόνια. Να δούμε πού θα μας βγάλει...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ο κ. Σαμαράς και οι κομάντος

Του Αλέξη Παπαχελά

Οποιος θέλει να καταλάβει τον θυμό του Ελληνα πολίτη με το πολιτικό σύστημα δεν έχει παρά να μπει στα «παπούτσια» ενός άνεργου ή υπερφορολογημένου ανθρώπου το βράδυ της περασμένης Δευτέρας. Μέσα στα δικά του άγχη και τις αγωνίες του συνειδητοποίησε ότι υπάρχουν μεγαλύτερες αγωνίες, που κάνουν τις δικές του να μοιάζουν ταπεινές, τιποτένιες. Οι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ μετέδιδαν πως «έξαλλος ο κ. Π αρνείται να μετακινηθεί και ζητά καλό υπουργείο», «ο κ. Χ κατέληξε στο τάδε υπουργείο, λόγω της καραμπόλας που σημειώθηκε» κλπ. κλπ. Ολοι οι Ελληνες, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ζουν πλέον με τον φόβο της απόλυσης, της χρεοκοπίας και της συρρίκνωσης των δυνατοτήτων τους. Και ξαφνικά βλέπουν κάτι τύπους να παίζουν ένα δικό τους παιχνίδι, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα και τα προβλήματα της χώρας. Βλέπουν, π.χ., τον κ. Π που δεν συνεισέφερε ένα λιθαράκι στο νοικοκύρεμα του Δημοσίου να... πουλάει τσαμπουκά και να εξασφαλίζει μια άλλη υπουργική θέση, από την οποία είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, πέραν μερικών ρουσφετιών. Ετσι είναι η πολιτική θα μου πουν κάποιοι. Συμφωνώ και προσθέτω πως οι διάφοροι κύριοι ή κυρίες Τίποτα έγιναν κύριοι ή κυρίες Καμπόσοι με τις δικές μας ψήφους. Και όχι μία και δύο φορές, ώστε να μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι κάναμε κάποιο λάθος μια φορά. Αυτά για να καταλαβαίνουμε λίγο τον θυμό του κόσμου, που απορρίπτει και το πολιτικό σύστημα και όλους όσους μοιάζουμε να συμμετέχουμε σε ένα παιχνίδι που δεν τον αφορά. Καλές οι ισορροπίες, αλλά είναι λογικό να απαιτούμε να τοποθετείται σε μια θέση ο ικανότερος, όχι αυτός που εκβιάζει πολιτικά και κάνει τον μεγαλύτερο «σαματά». Κατά τ’ άλλα, ο ανασχηματισμός δημιουργεί την ελπίδα πως οι 2-3 «κομάντος» ή «καμικάζι», όπως το πάρει κανείς, που ανέλαβαν τα δύσκολα πόστα θα τα βγάλουν πέρα. Δεν έχει πολλές εφεδρείες το ενεργό κομματικό, πολιτικό σύστημα και κάθε μια που καίγεται είναι απώλεια σε μια τόσο ρηχή χώρα. Γι’ αυτό πρέπει να ελπίζουμε, για μία ακόμη φορά, ότι τουλάχιστον τώρα θα γίνει μια ειλικρινής, γενναία προσπάθεια να μπει τάξη στο Δημόσιο, στην Υγεία και στο επενδυτικό περιβάλλον. Αν ο κ. Σαμαράς καταφέρει να δημιουργήσει μία σφικτή ομάδα αποφασισμένων υπουργών, αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αποδειχθεί καλύτερη. Περιθώρια αποτυχίας, ως γνωστόν άλλωστε, δεν υπάρχουν.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Το Αφγανιστάν και η τρόικα

Του Αλέξη Παπαχελά

Η τρόικα και εμείς έχουμε λίγο αρχίσει να θυμίζουμε τους Αμερικανούς και το Αφγανιστάν. Πήγαν οι υπεροργανωμένοι Αμερικανοί στην ιστορική και περίπλοκη αυτή χώρα και προσπάθησαν να στήσουν ένα μοντέρνο κράτος, μια ανοικτή οικονομία κ.λπ. Επειτα από λίγο κατάλαβαν ότι βυθίζονταν στο ίδιο τέλμα που είχαν βουλιάξει πριν από πολλά χρόνια οι Βρετανοί και άλλες μεγάλες δυνάμεις. Οπότε αποφάσισαν να κάνουν την τρίχα τριχιά και να πιαστούν από πολύ μικρά σημάδια για να πανηγυρίσουν σημαντικές «επιτυχίες». Η πραγματικότητα τούς διαψεύδει και γνωρίζουν καλά πως το Αφγανιστάν θα είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα ημι-αποτυχημένο κράτος. Εχουν πια πιστέψει όμως ότι μέχρι εκεί πάει αυτή η χώρα και προκειμένου να ρισκάρουν την πλήρη επαναποσταθεροποίησή της καλύτερα να αφήσουν τα πράγματα ως έχουν. Τι σχέση έχουν τώρα όλα αυτά με την τρόικα και την Ελλάδα; Βλέπουμε να βαθαίνει ένας κυνισμός και μια «μαυρίλα» σε σχέση με το τι είναι εφικτό και τι όχι στην Ελλάδα. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι μια βιασύνη να αποδείξουν στον κόσμο ότι είμαστε success story. Οπως μου έλεγε πρόσφατα κορυφαίος Ευρωπαίος αξιωματούχος «είτε θέλετε είτε όχι, εμείς θα σας κάνουμε success story». Οι άνθρωποι έχουν το δικό τους πρεστίζ να προστατεύσουν, γιατί στο κάτω κάτω έχουν βάλει πολλά λεφτά στην Ελλάδα και πρέπει να δικαιολογήσουν το αποτέλεσμα στις γραφειοκρατίες τους ή στους ψηφοφόρους τους. Κάπου σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Περνάει ένας νόμος που απελευθερώνει μια συγκεκριμένη αγορά και έπειτα από λίγο εκδίδεται κάποια απόφαση που τον ακυρώνει. Ανοίγει υποτίθεται ένας κρίσιμος τομέας και στη συνέχεια κάποιος εγχώριος φύλαρχος-νταβατζής λειτουργεί όπως οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ξανακλείνει μόνος του τον συγκεκριμένο κλάδο. Ερχονται Ολλανδοί σοβαροί ειδικοί για να δουν πώς θα βελτιώσουμε τις εξαγωγές μας και ο αρμόδιος υφυπουργός πετάει τις προτάσεις τους στο καλάθι των αχρήστων, προκειμένου να διορίσει 5-6 κολλητούς σε μια επιτροπή. Κοιτάνε γύρω και δεν βλέπουν ούτε περίσσευμα ικανών ανθρώπων που έχουν αναμειχθεί στα κοινά ούτε και κανένα μεταρρυθμισιτκό ρεύμα να παρασύρει την κοινωνία. Αρχίζει, λοιπόν, η ευγενική νεκρολογία των μεταρρυθμίσεων εν Ελλάδι: «Μάλλον δεν μπορούν αυτοί εδώ να κάνουν ό,τι πρέπει, δεν έχουν το πολιτικό προσωπικό, δεν το σηκώνει η κουλτούρα τους, δεν, δεν...». Ετσι γινόμαστε εξ ανάγκης ένα λίγο τεχνητό success story. Ε, λοιπόν, είναι καιρός να θυμώσουμε με τους εαυτούς μας. Δεν είμαστε ούτε Αφγανοί της υπαίθρου ούτε μέλη φυλών. Εχουμε πολλούς ικανούς ανθρώπους, οι οποίοι τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και στον δημόσιο στήνουν και τρέχουν επιχειρήσεις και projects που δεν έχουν τίποτα, μα τίποτα, να ζηλέψουν από τους έξω. Επειδή όμως έχουμε «μουλαρώσει» τώρα και δεν μας εμπνέει κανένα όραμα και κανένας ηγέτης, έχουμε αφεθεί στην τύχη του βούρδουλα της τρόικας. Ντροπή! Να το βράσω το τεχνητό success story που θα μας καταστήσει στο τέλος μια φτωχή χώρα που θα μοιάζει με το Πουέρτο Ρίκο της Ευρώπης. Μπορούμε πολύ καλύτερα. Αρκεί να σταματήσουμε να ανεχόμαστε φαύλους πολιτικούς, οπισθοδρομικούς συνδικαλιστές και να σαγηνευόμαστε από τις σειρήνες της άρνησης και της αδράνειας. Πρέπει να γίνουμε μόνοι μας το πραγματικό success story και να τιμήσουμε την πατρίδα μας χωρίς κομπλιμέντα ελεημοσύνης από κανέναν. Γιατί οι ξένοι μάς υποτιμούν δικαιολογημένα όταν εμείς υποτιμάμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3 4

Αρχείο