Το «ελληνικό ρίσκο»

Του Αλέξη Παπαχελά

Είχαμε ακούσει πολλούς πρωθυπουργούς εδώ και αρκετά χρόνια να δηλώνουν έτοιμοι να κλείσουν έναν «προβληματικό» δημόσιο οργανισμό. Από την «Ολυμπιακή», που υποτίθεται ότι θα έκλεινε αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 ο κ. Κ. Καραμανλής, έως τον ΟΣΕ, που συζητούσε να κλείσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, είχαμε χορτάσει από σχετικές... προθέσεις. Ο κ. Σαμαράς το έπραξε, δείχνοντας πολιτικό θάρρος. Δυστυχώς, ένα μέρος του επιτελείου του το χειρίσθηκε με αφελή ερασιτεχνισμό και ακύρωσε εν μέρει τα όποια πολιτικά οφέλη θα μπορούσε να φέρει αυτή η κίνηση. Ο,τι έγινε, έγινε όμως. Πού πάμε λοιπόν τώρα; Ενα σενάριο είναι να τα βρουν μεταξύ τους οι τρεις αρχηγοί τη Δευτέρα. Η πίεση για σταθερότητα, από τις Βρυξέλλες και όλα τα διεθνή κέντρα, είναι πολύ ισχυρή. Κανείς δεν θέλει ένα ατύχημα ή μια περιπέτεια πριν από τις γερμανικές εκλογές. Για να τα βρουν και να υπάρξει πραγματικό αποτέλεσμα, όμως, θα πρέπει να αλλάξουν όλοι μυαλά. Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να γίνει πιο «συλλογικός» στη λήψη αποφάσεων και να αποσύρει διάφορους ομόσταβλούς του πολιτικούς, οι οποίοι ακούνε μεταρρύθμιση και τρέχουν. Και δεν είναι λίγοι, δυστυχώς, αυτοί. Ακόμη και άνθρωποι που μιλούσαν «μοντέρνα» απεδείχθησαν πολιτευτές του αισχίστου είδους. Οσο για τους άλλους δύο αρχηγούς, είναι κρίσιμο να αντιληφθούν πως η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση δεν μπορεί να συνίσταται στην παρουσία πολιτικών «δεινοσαύρων» ή συνδικαλιστών-υπουργών. Δύσκολα πράγματα θα μου πείτε. Προφανώς. Το γυαλί έχει ενδεχομένως ραγίσει ανάμεσα στους τρεις και θα είναι δύσκολο να ξανακολλήσει. Αν αυτό ισχύει, οι εκλογές αποτελούν μονόδρομο. Ταπεινή γνώμη του γράφοντος αποτελεί πως θα είναι η απαρχή μιας μακράς περιόδου ακυβερνησίας και περιπετειών. Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιος θα μπορέσει να κυβερνήσει με ποιον. Βάζω κάτω τα νούμερα και είτε δεν βγαίνουν είτε οδηγούν σε ενδεχόμενα σχήματα συνεργασίας που δεν προσφέρουν καμιά ελπίδα. Υπάρχει, βεβαίως, το σενάριο να σαρώσει κάθε φιλοευρωπαϊκή ψήφο ο κ. Σαμαράς και να δώσει ένα καθαρό αποτέλεσμα. Θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο εφόσον δημιουργούσε έναν φιλοευρωπαϊκό «Συναγερμό», με τη συμμετοχή ικανών ανθρώπων διαφόρων ιδεολογικών αποχρώσεων. Είναι όμως αμφίβολο ότι θα έπιανε θεαματικά ποσοστά που θα τον έφερναν κοντά στην αυτοδυναμία. Επ’ αυτού, μάλιστα, θα ήταν καλό να επιδειχθεί ψυχραιμία από τους ανθρώπους μιας συγκεκριμένης κοινωνικοοικονομικής κατηγορίας που έβλεπαν και τη «Δράση» στο... 15% στις πρώτες, περυσινές εκλογές. Είναι κακό να μπερδεύουν κάποιοι τον «κόσμο τους» με την ελληνική κοινωνία. Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Το «ελληνικό ρίσκο» μπήκε στη ζωή μας και στο ευρωπαϊκό σκηνικό από την... πίσω πόρτα. Κάτι μου λέει πως αρχίζει τώρα η πλήρης αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, κάτι που έπρεπε κάποτε να μπει σε κίνηση. Αρκεί η χώρα να μείνει όρθια.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προσοχή στις «φούσκες»

Του Αλέξη Παπαχελά

Η ελληνική κοινωνία επιθυμεί διακαώς να δει φως στο τέλος του τούνελ έπειτα από πέντε χρόνια βαθιάς, καταστροφικής ύφεσης. Η φυσική τάση των πολιτικών είναι να ανταποκρίνονται σε αυτή την αγωνία με αισιόδοξες προβλέψεις και δηλώσεις. Χρειάζεται όμως προσοχή, μεγάλη προσοχή. Οι πολίτες δεν θα ανεχθούν κανενός είδους «φούσκες», υπερβολικές προσδοκίες που δεν είναι βέβαιο ότι θα επαληθευθούν. Είναι, για παράδειγμα, λάθος να επιμένουν κάποιοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πως η ανάπτυξη θα έλθει στο τελευταίο τρίμηνο του τρέχοντος έτους ή το πρώτο του 2014. Προφανώς η οικονομία «πιάνει πάτο» τώρα και θα αρχίσει κάποια στιγμή να ανακάμπτει. Τι νόημα έχουν οι προβλέψεις, που αν μεν επαληθευθούν θα ξεχασθούν και αν όχι θα μετατραπούν σε μπούμερανγκ; Το ίδιο ισχύει και για την καλλιέργεια ανεξέλεγκτων προσδοκιών για το τι θα συμβεί μετά τις γερμανικές εκλογές. Ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Βεβαίως και θα εξελιχθεί μια τιτανομαχία μεταξύ ΔΝΤ και Γερμανίας για ένα κούρεμα του επίσημου χρέους, αλλά κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Προσοχή θέλει και ο κίνδυνος μιας «φούσκας» που θα αφορά το Χρηματιστήριο. Το χειρότερο ενδεχόμενο που θα μπορούσε να συμβεί είναι ένα κερδοσκοπικό επεισόδιο, που θα έκαιγε τους μικροεπενδυτές και θα ωφελούσε κάποιους μεγάλους παίκτες. Δεν θα το άντεχε αυτό η ελληνική κοινωνία, την αίσθηση δηλαδή πως, για άλλη μια φορά, στήθηκε ένα πάρτι για λίγους, με πολλά αθώα θύματα. Γι’ αυτό χρειάζεται σοβαρότητα, υπευθυνότητα και πλήρης εξήγηση των κινδύνων που περικλείει κάθε επενδυτική κίνηση στο σημερινό περιβάλλον. Η ιστορία της Gazprom έδειξε τους κινδύνους και τις παγίδες που κρύβονται στην απόλυτα κατανοητή και συστηματική προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει το κλίμα σε αυτήν τη χώρα. Η οικονομία έχει πολλά να κάνει με την ψυχολογία της αγοράς και αυτό φαίνεται τελευταία. Είναι όμως πολύ λεπτή η ισορροπία που πρέπει να κρατήσει η κυβέρνηση. Με την ευκαιρία να πούμε βεβαίως ότι όσο επικίνδυνες είναι οι υπερβολικές προσδοκίες, τόσο ανεξήγητες και αυτοκτονικές είναι οι καταστροφολογικές δηλώσεις της αντιπολίτευσης που λίγο πολύ προβλέπουν πως όλα θα πάνε κατά... διαόλου. Ούτε «φούσκες», ούτε «αρμαγεδδώνες» χρειάζεται αυτή η χώρα. Ούτως ή άλλως, η πραγματικότητα θα κινείται για πολλά ακόμη χρόνια στη δύσκολη γκρίζα περιοχή που δεν θα δικαιολογεί ούτε την άκρατη ευφορία, ούτε και τη μαύρη μαυρίλα των τελευταίων ετών.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Οι ανιστόρητοι

Του Αλέξη Παπαχελά

Η Ιστορία είναι πάρα πολύ σοβαρό πράγμα για να παίζεις μαζί της. Επαιξε μαζί της η κ. Ρεπούση, όταν από προχειρότητα και έλλειψη επαγγελματισμού έγραψε την ανοησία περί «συνωστισμού». Η συγγραφή ενός σχολικού βιβλίου θα έπρεπε να είναι μια «ιερή» υπόθεση και όχι ένα εγχείρημα του τύπου «το ξεπετάμε για να πάρουμε την αμοιβή». Ξανάπαιξε, όμως, με την Ιστορία η κ. Ρεπούση, όταν στην προσπάθειά της να κερδίσει πέντε λεπτά δημοσιότητας άρχισε να φλυαρεί περί «εθνικών μύθων». Βεβαίως και θεωρώ ακραίες και επικίνδυνες τις επιθέσεις που δέχεται από διάφορους, πραγματικά ανιστόρητους, «ειδικούς» και σχολιαστές, οι οποίοι θέλουν να τη ρίξουν στην πυρά. Δεν υπάρχει τίποτα πιο απωθητικό από την τζάμπα μαγκιά εκείνων που πουλάνε, καθόλα εμπορικό και διόλου αγνό, υπερπατριωτισμό. Η κ. Ρεπούση έχει, όμως, τεράστια ευθύνη, γιατί με την αυτάρεσκη συμπεριφορά της έριξε πολύ λάδι σε μια φωτιά που πάντοτε σιγοκαίει στο υποσυνείδητο του Ελληνα. Είναι κρίσιμο, εθνικά κρίσιμο, να μάθουμε καλά την Ιστορία μας. Ούτε όπως τη θέλουν οι οπαδοί του σκοταδισμού, ούτε όπως θα την ήθελαν κάποιοι οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας. Ο λόγος που θυμώνω με την κ. Ρεπούση και όσους άλλους χαριεντίζονται με την Ιστορία είναι γιατί ωθούν τη χώρα στην επαναβαλκανοποίησή της. Δίνουν τροφή στους τυφλούς εθνικιστές, τους οπαδούς του μίσους και των θεωριών συνωμοσίας. Και αυτό δεν είναι πολύ δύσκολο σε μια στιγμή που η κοινωνία δοκιμάζεται σκληρά και η κοινή γνώμη χάνει την εμπιστοσύνη της στην Ε.Ε. Είμαστε ένας περήφανος λαός. Δεν δεχόμαστε εύκολα να μπαίνει κάποιος στο συλλογικό μας υποσυνείδητο και να τσαλαπατάει εθνικούς μύθους, σύμβολα, ό,τι εν πάση περιπτώσει συγκροτεί το μεγάλο εθνικό μας αφήγημα. Το λάθος πολλών επίδοξων εκσυγχρονιστών ήταν ότι δεν κατάλαβαν αυτήν ακριβώς την ευαισθησία του Ελληνα. Η φιλοδοξία για μια πιο οργανωμένη και ευνομούμενη κοινωνία πρέπει να πάει χέρι-χέρι με τον σεβασμό σε αυτό που νιώθουμε οι περισσότεροι ως πατριωτικό φρόνημα. Οποιος το προσβάλλει επί τούτου, απλώς δεν έχει επικοινωνία με τον μέσο Ελληνα και δεν θα αποκτήσει ποτέ. Οπως είχε διαπιστώσει ένας γνωστός δημοσκόπος, ο οποίος μελέτησε το ποιον θα ήθελαν οι Ελληνες ιδεατά ως ηγέτη, το πρότυπο μείγμα θα ήταν αυτό του κ. Σημίτη ως ανθρώπου «με το μπλοκάκι» και του αποθανόντος Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Σχιζοφρενές ως σχήμα; Ενδεχομένως. Ποιος είπε όμως ότι είμαστε ένας προβλέψιμος, βαρετός λαός;

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive