Ο παράγων του πολιτικού ρίσκου

Του Αλέξη Παπαχελά

Περάσαμε πάλι δίπλα από το χείλος του γκρεμού και τη... γλυτώσαμε. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αρχίσουμε τη συζήτηση για το ποιος φταίει σε τι. Ο κ. Κουβέλης προφανώς φοβήθηκε εν όψει της μελλοντικής υλοποίησης των όσων είχε και ο ίδιος συμφωνήσει. Είναι όμως λάθος να λοιδορούνται ο κ. Κουβέλης ή ο κ. Μανιτάκης. Επωμίσθηκαν ένα βαρύ φορτίο ευθύνης και πήγαν έως εκεί που άντεχαν. Και για να είμαστε σαφείς, όσο φταίνε αυτοί που δεν προχώρησαν οι μεταρρυθμίσεις άλλο τόσο φταίνε διάφοροι μεγαλοσχήμονες υπουργοί των άλλων κομμάτων. Οι οπαδοί της αδράνειας και της στασιμότητας είναι πολλοί και δεν περιορίζονται στη ΔΗΜΑΡ... Οι ραγδαίες εξελίξεις μπορεί να βγουν σε καλό. Οι ξένοι αντιλαμβάνονται πόσο οριακά είναι τα πράγματα για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Ισως, λοιπόν, να μεταθέσουν για αργότερα ή και να χαλαρώσουν κάποιες απαιτήσεις, που έχουν να κάνουν περισσότερο με το σπάσιμο ταμπού και λιγότερο με δημοσιονομικά μεγέθη. Ταυτοχρόνως η κυβέρνηση θα μπορεί να λειτουργεί πιο «σφιχτά». Το γεγονός πως η κυβερνητική πλειοψηφία θα είναι μικρότερη από πριν έχει άλλωστε και τα καλά του. Οταν έχεις τόσο οριακή πλειοψηφία βλέπεις με δέος το ενδεχόμενο ενός ατυχήματος, που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Ο κάθε βουλευτής ξέρει πια ότι μια δική του απόφαση θα έχει συνέπειες και κόστος για τον τόπο. Τώρα το ερώτημα πόσο μακριά θα πάει αυτή η κυβέρνηση δεν έχει εύκολες απαντήσεις. Θα εξαρτηθεί από την πορεία της πραγματικής οικονομίας και τη σχέση με την τρόικα. Αν, για παράδειγμα, η ανάπτυξη δεν κάνει την εμφάνισή της στις αρχές του 2014 και η ανεργία συνεχίσει να σκαρφαλώνει, τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα. Οσο για την τρόικα, τα πράγματα θα κριθούν το φθινόπωρο λίγο πριν ή πάνω στις γερμανικές εκλογές. Η Ελλάδα θα είναι ανοικτή σε πολλά θέματα και οι εταίροι θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα «τραβήξουν το σχοινί» ή αν θα κάνουν τα... στραβά μάτια. Αν χρειαζόταν να στοιχηματίσω, θα πόνταρα στο δεύτερο σενάριο. Το χειρότερο, πάντως, που συνέβη με τις πρόσφατες εξελίξεις είναι το γεγονός πως ξαναμπήκε στο ραντάρ των αγορών και των επενδυτών ο παράγων του πολιτικού ρίσκου στη χώρα. Τίποτα, άλλωστε, δεν έχει κοστίσει περισσότερο στην πραγματική οικονομία από την πολιτική αβεβαιότητα, την οποία είχαμε για ένα χρόνο ξεχάσει.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Πολιτικοί παραγωγής έργου

Του Αλέξη Παπαχελά

Οι Ελληνες πολίτες θα συγχωρήσουν πολλά στους πολιτικούς τους αν και όταν δουν ότι παράγουν μετρήσιμο, απτό έργο. Ενας βασικός λόγος που εξοργιζόμαστε όλοι μας όταν πληρώνουμε πολύ υψηλούς φόρους είναι η αίσθηση ότι δεν μας εξασφαλίζουν ένα μίνιμουμ επίπεδο παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκεφθείτε πόσο διαφορετικά θα αντιμετωπίζαμε το κράτος και το πολιτικό σύστημα αν μπαίναμε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, το οποίο θα ήταν επαρκώς στελεχωμένο, οργανωμένο και καθαρό. ΄Η ακόμη αν ξέραμε ότι τα παιδιά μας θα πάνε σε πανεπιστήμια που δεν είναι βρώμικα, κακοδιοικούμενα και υπερκομματικοποιημένα. Σήμερα αισθανόμαστε μόνο ότι έχουμε μια καλή αστυνομία για την οποία πληρώνουμε φόρους. Οι πολιτικοί μας είναι άθλιοι μάνατζερ και έχουν τη συνήθεια να επιλέγουν ακόμη χειρότερους για κρίσιμες θέσεις διοίκησης. Είναι ώρα να εκπαιδευθούν και να μπουν στη λογική της παραγωγής έργου, αυτού που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν project. Τίποτα δεν θα έκανε μεγαλύτερη διαφορά από μερικά πιλοτικά projects που θα έδειχναν στον μέσο πολίτη ότι επιτέλους κάτι αλλάζει σε αυτήν τη χώρα. Δεν είναι εύκολο, γιατί η μιζέρια και τα εμπόδια είναι πολλά. Θα μπορούσαν, όμως, το Μαξίμου και το κυβερνητικό επιτελείο να επιλέξουν 2-3 νοσοκομεία, για παράδειγμα, και να αποφασίσουν ότι θα γίνουν πιλοτικά υποδείγματα. Σε αυτή την προσπάθεια θα μπορούσαν να συμβάλουν ιδρύματα και ο ιδιωτικός τομέας. Είμαι σίγουρος πως με καλή διοίκηση και ολίγον ελληνικό δαιμόνιο οι πολίτες θα έβλεπαν τη διαφορά σε ελάχιστο χρόνο. Αρκεί, βεβαίως, να έμεναν απ’ έξω τα κομματικά, οι ηλίθιες προσωπικές έριδες και η ...παραδοσιακή γκρίνια. Με την ίδια λογική θα ήταν κατόρθωμα αν η τρικομματική κυβέρνηση κατάφερνε να φτιάξει μια υποδειγματική ΕΡΤ με άξιο προσωπικό, μακριά από κομματικές χειραγωγήσεις. Θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αποδείξουν οι πολιτικοί μας πως πέρα από ρουσφέτια και περικοπές ξέρουν και να δημιουργούν, να κτίζουν καινούργια πράγματα με βάση την αξιοκρατία και τον ορθολογισμό. Δεν μιλάμε για αστροφυσική ούτε για τίποτα περίπλοκο. Εχουμε το ανθρώπινο ταλέντο και τις δεξιότητες να ξανακτίσουμε σωστές δημόσιες υπηρεσίες σε αυτήν τη χώρα. Αρκεί οι πολιτικοί να καταλάβουν ότι δουλειά τους δεν είναι ούτε το βόλεμα ημετέρων ούτε βεβαίως και η προστασία των ημετέρων βολεμένων.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Οπως χιλιάδες οικογενειάρχες

Του Αλέξη Παπαχελά

Επί τριάμισι χρόνια το πολιτικό μας σύστημα παιδεύεται να πάρει μια σχετικά απλή απόφαση: ποιους οργανισμούς χρειάζεται, πόσους εργαζομένους πρέπει να έχουν και τι θα κάνει με όσους δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές θέσεις εργασίας. Εχει, εν τω μεταξύ, λάβει πολύ σκληρές αποφάσεις για τους μισθούς και τις συντάξεις των περισσότερων Ελλήνων. Εχει ακόμη μείνει απαθής παρατηρητής, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας χάνουν τη δουλειά τους. Ολοι οι Ελληνες έχουν αναγκασθεί να πάρουν εξαιρετικά δύσκολες αποφάσεις γιατί «δεν βγαίνουν». Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει καταφέρει να συμφωνήσει στην κατάργηση ενός φορέα. Αλλοτε βρίσκει νομικά επιχειρήματα, καθώς το συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο που το ίδιο κατασκεύασε δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ριζοσπαστικές κινήσεις. Κάποιες πάλι φορές τρομάζει γιατί καταλήγει στο κλείσιμο του Χ οργανισμού και μετά διαπιστώνει πως «ουπς, αυτοί είναι όλοι δικοί μας, πώς θα τους διώξουμε;». Ετσι φτάσαμε στο σάλτο μορτάλε του κ. Σαμαρά με την ΕΡΤ. Οι υπουργοί του, ακόμη και οι υπουργοί του κόμματός του, αρνούνται πεισματικά να υποδείξουν φορείς, στρατόπεδα, οργανισμούς που μπορούν να κλείσουν. Ακόμη και όταν το κάνουν, μάλλον προσπαθούν να κοροϊδέψουν την κοινωνία με διάφορα μερεμέτια του τύπου «συγχωνεύουμε νοσοκομεία, αλλά στην πράξη καταργούμε απλά ένα από τα δύο Δ.Σ.». Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ επίσης δεν θέλουν να συμφωνήσουν σε καμιά απόλυση, οπότε τα περιθώρια στενεύουν. Το κλείσιμο της ΕΡΤ έγινε με κακό τρόπο, από πλευράς επικοινωνίας και πολιτικής σημειολογίας. Το πρόβλημα όμως παραμένει. Κάποιος έπρεπε να κόψει αυτόν τον γόρδιο δεσμό και να πάρει κάποτε την απόφαση να εξορθολογίσει ένα δημόσιο οργανισμό. Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί θα ξαναβρεθούν σύντομα μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Οποιος και αν είναι στην κυβέρνηση, σε λίγο θα βρεθεί στην ίδια θέση. Η χώρα πρέπει να μάθει να ζει με αυτά που έχει και αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι πολιτικοί θα χρειασθεί να πάρουν εντέλει αποφάσεις σαν κι αυτές που έχουν λάβει, με μεγάλο κόστος και κόπο, χιλιάδες οικογενειάρχες, έμποροι, επιχειρηματίες σε αυτόν τον τόπο τα τελευταία χρόνια.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive