Η Αθήνα και η παραλία Φαλήρου

Του Αλέξη Παπαχελά

Η Αθήνα μπορεί και πρέπει να γίνει ξανά τουριστικός προορισμός «της μόδας». Πολλοί την ξέγραψαν και τη θεωρούσαν τουριστικά νεκρή. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι απίστευτο το πως -μέσα στην κρίση- η πόλη ξαναγεννιέται σε ορισμένα σημεία, με καινούργιες γειτονιές και στέκια. Η περιοχή ανάμεσα στην Ακρόπολη και το ιστορικό εμπορικό κέντρο έχει αλλάξει θεαματικά τα τελευταία χρόνια και μπορεί να κάνει την πόλη ενδιαφέρουσα. Σκεφθείτε πόσο πιο γοητευτική θα ήταν αν κάποτε υλοποιούσαμε το παλιό σχέδιο του Καραμανλή, έτσι ώστε όλη η αρχαιολογική περιοχή να γινόταν ένας μεγάλος περίπατος. Η Αθήνα έχει, όμως, και το μοναδικό προνόμιο ενός υπέροχου παραλιακού μετώπου, το οποίο κακοποίησαν κάποιοι πριν από μια δεκαετία. Σε πλήρη αντίθεση με τη Βαρκελώνη, το δικό μας μέτωπο γέμισε με τσιμεντένιες, κακόγουστες «τούρτες» και ασήμαντα κτίσματα. Με εξαίρεση τη μαρίνα του Φλοίσβου, η γύρω περιοχή έμεινε αναξιοποίητη και η πόλη έχασε ουσιαστικά τη θέα και την πρόσβαση στη θάλασσα. Ολα έγιναν πρόχειρα και με βιασύνη, χωρίς κανείς να κάτσει να σκεφθεί πώς θα θέλαμε να μοιάζει η πόλη μετά τους Ολυμπιακούς. Παρ’ όλα αυτά, βλέπει κανείς τη δίψα των Αθηναίων για τη θάλασσα, ακόμη και μέσα σε αυτό το ημιτελές, αντιαισθητικό τοπίο. Τώρα βλέπουμε καθημερινά τους γερανούς που προστίθενται στο εργοτάξιο για το έργο του Ιδρύματος Νιάρχου. Πέρα από την αισιοδοξία που σε γεμίζει το γεγονός ότι κάτι μεγάλο και αισθητικά συναρπαστικό επιτέλους γίνεται σε αυτήν την πόλη, σου δημιουργείται η προσδοκία πως αυτό το έργο θα μπορούσε να αλλάξει θεαματικά την πόλη. Τα σχέδια υπάρχουν για να έλθει και να δέσει αυτό το έργο με μια ανάπλαση της παραλίας. Αν αυτό συμβεί, θα μιλάμε για άλλη πόλη που δεν θα έχει τίποτα να ζηλέψει από τη Βαρκελώνη. Ελπίζω ότι το σχέδιο θα προχωρήσει και πως εκείνοι που επιμένουν για τον σταθμό κρουαζιέρας στο Φαληρικό Δέλτα θα εξηγήσουν τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους. Η πόλη, ο σχεδιασμός και η αισθητική της δεν είναι αρμοδιότητα κανενός υφυπουργού ή κάποιου δημοσιοσχετίστα. Ανήκει σε όλους μας και είναι καιρός να το καταλάβουν αυτό όλοι. Η Αθήνα χρειάζεται όραμα, λίγα μεγάλα έργα και αισθητική. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μπορεί να ευθύνεται για την άναρχη ανοικοδόμηση της πόλης, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι αξιοποίησε τον Πικιώνη και άλλους για να υπηρετήσουν ένα όραμα μιας τουριστικής Αθήνας, που ήταν μπροστά για την εποχή της. Μπορούμε να το ξανακάνουμε. Η πόλη έχει ζωντανά κύτταρα και αρνείται να πεθάνει. Αν γίνουν 2-3 μεγάλα πράγματα ταυτόχρονα, η θρυλική ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων, το έργο του Πιάνο και η ανάπλαση της παραλίας του Φαλήρου, θα μιλάμε για άλλη Αθήνα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η ευρωπαϊκή «ομπρέλα»

Του Αλέξη Παπαχελά

Ενας από τους βασικούς λόγους που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέμενε για την ένταξη στην ΕΟΚ ήταν η ανάγκη να μπει η χώρα κάτω από μια «ομπρέλα». Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως η ένταξη εξασφάλιζε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η Ελλάδα αγκυροβόλησε στο ευρωπαϊκό - δυτικό στρατόπεδο, κάτι που είχε ανάγκη μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Από τότε μέχρι σήμερα δεν χρειάσθηκε ποτέ η συνδρομή της Ε.Ε. ή των ισχυρών της μελών για να αντιμετωπίσει η Ελλάδα κάποια κρίση με την Τουρκία. Τόσο στην κρίση του 1987 όσο και στην κρίση των Ιμίων, καταλυτικός ήταν μόνον ο ρόλος των ΗΠΑ και δευτερευόντως του ΝΑΤΟ. Παρ’ όλα αυτά η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και κατόπιν στην Ευρωζώνη είχε ανεβάσει σημαντικά το «κασέ» της χώρας. Αλλιώς μιλάει ένα κράτος που περιμένει να ενταχθεί στην Ε.Ε. και αλλιώς ένα κράτος που ανήκει στον σκληρό της πυρήνα... Ο μέσος Ελληνας πολίτης το καταλαβαίνει αυτό απολύτως. Ενας από τους βασικούς, θεμελιώδεις ίσως, λόγους που η κοινή γνώμη δεν στράφηκε κατά του ευρώ ήταν ο φόβος της απομόνωσης, της πλήρους γεωπολιτικής ορφάνιας σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή. Ο Ελληνας νιώθει ακόμη και μετά την κρίση πως η ταύτιση με την Ευρώπη σταθεροποιεί τη χώρα, αλλά και την καθιστά ισχυρότερη στο γεωπολιτικό πεδίο. Τα δεδομένα αλλάζουν όμως. Η Ουάσιγκτον αποσύρεται σιγά σιγά αλλά σταθερά από την περιοχή μας. Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά δεν υπάρχει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: τι θα συμβεί αν υπάρξει μια σοβαρή κρίση με την Τουρκία στο Αιγαίο ή στην Κύπρο; Μέχρι τώρα έχουμε διάφορες θεωρητικές διακηρύξεις με τη μορφή δηλώσεων των ηγετών της Ε.Ε., του προέδρου Ολάντ κ.ά. Ο πρωθυπουργός προφανώς έχει ζυγίσει την αξία τους και δεν θα προχωρήσει σε καμία κίνηση ως προς την ΑΟΖ χωρίς να είναι σίγουρος για το τι στάση θα κρατήσουν οι Ευρωπαίοι σε περίπτωση εμπλοκής. Λένε κάποιοι «μα η κ. Μέρκελ δεν συμπαθεί την Τουρκία, οπότε σίγουρα θα βοηθήσει την Ελλάδα», ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν στέρεη και βέβαιη την ελληνογαλλική συμμαχία σε μια τέτοια οριακή στιγμή. Μακάρι να έχουν δίκιο, μόνο που στην παλάντζα θα μπουν πέραν της συμπάθειας και τα συμφέροντα, όπως π.χ. το πώς θα επηρεασθούν οι πωλήσεις της Airbus στην Τουρκία. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο καλύτερο σημείο της από πλευράς ισχύος. Τίποτα δεν δείχνει μέχρι στιγμής πως η Τουρκία θέλει να εκμεταλλευθεί πρακτικά και βίαια τα σημερινά δεδομένα. Αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, η στάση της Ε.Ε., και ιδιαίτερα της Γερμανίας και της Γαλλίας, θα επιδράσει καταλυτικά στο πώς σκέπτεται ο Ελληνας πολίτης. Αν, δηλαδή, διαπιστώσει πως η ευρωπαϊκή ομπρέλα ασφαλείας ήταν μια ψευδαίσθηση, θα νιώσει βαθιά προδομένος, έστω και αν δεν υπάρχουν άλλα εμφανή γεωπολιτικά καταφύγια αυτήν την ιστορική περίοδο. Και θα είναι απολύτως λογικό μιας και μόνο σε ένα τέτοιο ακραίο σενάριο θα δοκιμασθεί η πολυπόθητη «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Χωρίς προστάτες και αποκλεισμούς

Του Αλέξη Παπαχελά

Ενα μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ο ασφυκτικός κλοιός που νιώθει κάθε επιχειρηματίας, ο οποίος θέλει να αναπτυχθεί σε κλάδους που μονοπωλούνται εδώ και χρόνια από «πειρατές» ή νταβατζήδες. Πήγαινε μια νέα εταιρεία πληροφορικής να πάρει μια δουλειά και κάποιος της ψιθύριζε «αφήστε αυτήν τη δουλειά, δεν είναι για σας». Δεν ήταν ούτε ένας ούτε δύο οι κλάδοι που λειτουργούσαν σαν κλειστά μονοπώλια ή ολιγοπώλια, γεγονός που φαινόταν άλλωστε και από την έλλειψη ανταγωνισμού και το αφύσικα υψηλό επίπεδο των τιμών. Στις περισσότερες περιπτώσεις πίσω από αυτά τα φαινόμενα υπήρχαν αγορασμένοι πολιτικοί και κρατικοί υπάλληλοι. Ούτε και ο πιο ισχυρός πρωθυπουργός δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με το βαθύ κράτος που στήριζε αυτά τα συμφέροντα! Φωτογραφικές τροπολογίες, «επηρεασμένες» νομικές υπηρεσίες και επιτροπές προδιαγραφών, περίεργες εγκύκλιοι συνέθεταν ένα περίπλοκο παζλ εμποδίων για όποιον ήθελε να ασχοληθεί με έναν απαγορευμένο ή «προστατευμένο» κλάδο. Η τρόικα έχει αντιληφθεί αυτές τις δυσλειτουργίες, αλλά έχει επίσης καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να τις ξεριζώσεις. Οσους νόμους και να ψηφίσει το ελληνικό Κοινοβούλιο, πάντοτε βρίσκεται το αόρατο χέρι που καθυστερεί μια εγκύκλιο ή εκδίδει μια διάταξη που έχει εντελώς άλλο περιεχόμενο απ’ αυτό που προέβλεπε ο νομοθέτης. Η αλήθεια είναι πως το διαπλεκόμενο κατεστημένο δίνει μια μάχη με τον χρόνο γιατί σιγά-σιγά, επώδυνα, αλλά σταθερά τα πράγματα αλλάζουν. Ορισμένοι εξ’ αυτών θα προτιμούσαν να είχαμε ήδη πάει στη δραχμή και να μην είχαν πάνω από το κεφάλι τους την τρόικα ή την Ε.Ε. Ετσι θα επέστρεφαν σε περασμένες εποχές, που το μοίρασμα γινόταν σε κάποιο σαλόνι χωρίς κανείς μας να το πάρει είδηση. Κάποιοι άλλοι ίσως να μας εκπλήξουν. Ο καπιταλισμός απογειώθηκε στην Αμερική όταν οι λωποδύτες του χθες, ή τα παιδιά τους, έγιναν οι μεγάλοι συστημικοί παίκτες που επέβαλαν τη λειτουργία της αγοράς με όρους και καθαρούς κανόνες. Ενα είναι βέβαιο. Αν περάσουμε όλη αυτή τη διαδικασία του Μνημονίου χωρίς βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία, οι καλύτερες ημέρες θα αργήσουν. Δεν φτάνουν τα χαμηλά μεροκάματα για να έλθει η ανάπτυξη. Πρέπει να έχουμε μια ανοικτή οικονομία στην οποία ο κάθε επενδυτής μπορεί να εισέλθει σε όποιον τομέα θέλει, με σαφείς όρους και χωρίς να πληρώνει «διόδια» σε κανέναν. Μόνο τότε θα πιάσουν τόπο οι θυσίες του ελληνικού λαού και θα εισρεύσει, επιτέλους, φρέσκο χρήμα στη χώρα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο