Ο μόνος δρόμος

Του Αλέξη Παπαχελά

Κάποιοι κατασκεύασαν ένα «κτήνος» και τώρα που το βλέπουν αναρωτιούνται «τι είναι τούτο πάλι;». Τη Χρυσή Αυγή, αλλά και τα συνθήματα και τις συμπεριφορές της, την έφτιαξαν όχι ένας αλλά πολλοί. Πρώτα απ’ όλα η Δεξιά, η οποία όχι απλώς έχασε τη μάχη για τον νόμο και την τάξη, αλλά ζητούσε και συγγνώμη όταν έπρεπε να τα επιβάλει. Οταν οι γειτονιές της Αθήνας παραδόθηκαν στην ανομία και σε συμμορίες κάθε εθνικότητας, κάποιος έπρεπε να καλύψει το κενό. Οι φοβισμένοι συντηρητικοί νοικοκυραίοι ένιωσαν ότι δεν ανήκαν πουθενά και πως σε λίγο θα έπρεπε να ντρέπονται για αυτά που πιστεύουν... Ηλθαν και οι περικοπές του Μνημονίου και έδεσε η σούπα. Τη Χρυσή Αυγή όμως την έφτιαξαν και όλοι εκείνοι οι οποίοι στο όνομα του ιερού αντιμνημονιακού αγώνα καθιέρωσαν τις ύβρεις, τους προπηλακισμούς, τις βαριές κουβέντες για δωσίλογους και ταγματασφαλίτες. Είναι τρελή υποκρισία να θυμώνουμε σήμερα με τη Χρυσή Αυγή όταν έχουν προηγηθεί δεκάδες πολιτικοί, δημοσιογράφοι, «προσωπικότητες» που έχουν πει πολύ χειρότερα πράγματα είτε από το βήμα της Βουλής είτε από τα ραδιοτηλεοπτικά μικρόφωνα. Ο φασίζων μικροαστικός λαϊκισμός της Χρυσής Αυγής κρυβόταν μέσα στα μεγάλα και μικρά κόμματα, στον συνδικαλιστικό αλλά και τον τηλεοπτικό λόγο. Διαβάστε ανακοινώσεις καθωσπρέπει συνδικαλιστικών οργανώσεων που εκπροσωπούσαν επιστήμονες και καμαρώστε τον χρυσαυγίτικο λόγο σε όλη του την ανάπτυξη. Τι κάνει η Χρυσή Αυγή; Αποθεώνει και φτάνει στα απώτατα όρια τον ακραίο λαϊκίστικο λόγο διαφόρων πολιτικών, τις θεωρίες συνωμοσίας που ανέδειξε το κομμάτι του Διαδικτύου που μοιάζει με υπόνομο και τα συνθήματα που εκτόξευσαν οι πλασιέ της αγανάκτησης. Ο λόγος της Χρυσής Αυγής έχει λίγο από όλες τις φάσεις του καταραμένου μεταπολιτευτικού λαϊκισμού: λίγο «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», λίγο «βρισκόμαστε σε κατοχή», λίγο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» και λίγο «όλα τα αποφασίζουν οι Αμερικανοί, οι Eβραίοι και οι μασόνοι». Ο ρατσισμός και η δολοφονική βία κατά μεταναστών είναι ασφαλώς τα στοιχεία που την κάνουν να διαφέρει από όλους τους άλλους. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε τώρα. Αν το σημερινό πολιτικό σύστημα συνεχίσει να παίζει με τους επικοινωνιακούς όρους της Χρυσής Αυγής, ζήτω που καήκαμε. Αν πάλι ένα κομμάτι της Αριστεράς ακολουθήσει μια πιο ακραία γραμμή με το επιχείρημα «αν δεν εκφράσουμε εμείς την οργή, ο κόσμος θα πάει στη Χρυσή Αυγή», θα μπούμε σε επικίνδυνα μονοπάτια. Για μένα ένας είναι ο δρόμος. Πρέπει όλα τα κόμματα της δημοκρατικής νομιμότητας να αποφασίσουν ποιοι βασικοί κανόνες πρέπει να γίνονται σεβαστοί, όσο και να πιέζονται από αγανακτισμένους οπαδούς τους ή τις δημοσκοπήσεις. Η μη χρήση βίας, η προστασία της ελευθερίας του λόγου, ανεξαρτήτως διαφωνιών, η αποφυγή ακραίου διχαστικού λόγου, η προστασία των ανίσχυρων έναντι κάθε άρρωστου διώκτη, η επιβολή του νόμου έναντι όλων ανεξαιρέτως είναι -υποθέτω- θεμελιώδεις κανόνες που μπορούν να ενώσουν όλους όσοι ανησυχούν πράγματι για τη δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Τηλεκαυγάδες και πολιτικοί

Του Αλέξη Παπαχελά

Αν οι πολιτικοί μας κολλούσαν ένσημα για κάθε ώρα που ξοδεύουν στα τηλεπαράθυρα θα έπρεπε να δικαιούνται σύνταξη στα 50, το πολύ. Δεν γνωρίζω άλλη χώρα στην οποία να συμβαίνει αυτό το πράγμα: πολιτικοί να εμφανίζονται σε παράθυρα εκπομπών μικρών και μεγάλων καναλιών από τις έξι το πρωί έως μία - δύο τα ξημερώματα. Καμιά φορά τους βλέπεις μάλιστα και δύο ή και τρεις φορές να κάνουν εμφανίσεις την ίδια μέρα. Καταλαβαίνω το άγχος της εκλογής και του σταυρού που τους καθιστά τρόφιμους στα διάφορα «στασίδια», όπως και το γεγονός πως είναι πολύ εύκολη, αν όχι τεμπέλικη, λύση, να στήνεις καυγάδες με βουλευτές διαφόρων κομμάτων. Ο κόσμος έχει, όμως, βαρεθεί αυτό το θέαμα. Δεν έχει καμιά πρωτοτυπία, μοιάζει με πολυπαιγμένο σκετς, όπου οι πρωταγωνιστές γίνονται καρικατούρες και οι καυγάδες μανιέρα. Σπανίως, σπανιότατα μαθαίνεις κάτι καινούργιο ή ενημερώνεσαι από μια τέτοια συζήτηση. Ακόμη και πρόσωπα που πριν από λίγους μήνες φάνταζαν φρέσκα και άφθαρτα μοιάζουν τώρα ξύλινα και αφόρητα προβλέψιμα. Αλλωστε, η «κρεατομηχανή» της τηλεδημοσιότητας είναι αμείλικτη, μπορεί να αλλοτριώσει και τον πιο συγκροτημένο άνθρωπο. Φοβούμαι, όμως, ότι το τηλεκαφενείο απαξιώνει και την πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, χάνει από την υπερεκπροσώπησή του στα κάθε λογής πάνελ γιατί τελικά εμφανίζεται σαν «κομμάτι του συστήματος». Αντιθέτως, υποψιάζομαι πως η Χρυσή Αυγή κερδίζει πόντους ως αμιγώς αντισυστημική δύναμη όταν δεν εμφανίζονται οι εκπρόσωποί της στα «κανάλια». Οπως λέει και ένα παλιό αγγλοσαξονικό ρητό, «η υπερβολική οικειότητα δημιουργεί απέχθεια»... Το ζήτημα δεν είναι όμως αυτό. Το ζήτημα είναι πως υπάρχουν χιλιάδες άλλα θέματα, θετικές ιστορίες, προβλήματα, άνθρωποι που ειδικεύονται όντως σε κάτι και δεν το παίζουν πολύξεροι παντογνώστες, οι οποίοι έχουν χαθεί εντελώς από τις τηλεοπτικές μας οθόνες. Το ατελείωτο μπλα-μπλα και η γκρίνια χωρίς τελειωμό αφορούν όλο και λιγότερους. Ας μην απορούμε που το λεγόμενο δυναμικό κοινό ψάχνει αλλού την ενημέρωσή του και αντιμετωπίζει έναν τηλεκαυγά περίπου σαν μια παράσταση επιθεώρησης στο Δελφινάριο...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ατελής «μεταμόρφωση»

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει εκπλήξει αυτούς τους μήνες που βρίσκεται στην πρωθυπουργία. Εχει χειρισθεί επιτυχώς τις εσωτερικές ισορροπίες μιας πρωτόγνωρης κυβερνητικής συμμαχίας μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Αναδεικνύεται σε έναν από τους πλέον εργασιομανείς μεταπολιτευτικούς πρωθυπουργούς. Ακολουθεί μια συνετή πολιτική διαπραγμάτευσης με τους έξω, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει την παράδοση μιας πολυδιάστατης, ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής. Εχει ξαναφέρει την έννοια του «νόμου και της τάξης» στο επίκεντρο της πολιτικής, σπάζοντας καταραμένα ταμπού της μεταπολίτευσης. Και, τέλος, έχει απενοχοποιήσει την υποστήριξη της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων έπειτα από μια μακρά περίοδο δαιμονοποίησής τους. Ο κ. Σαμαράς έχει κερδίσει «οπαδούς» από μια κατηγορία ανθρώπων που ουδέποτε διανοήθηκαν να τον στηρίξουν. Ο κεντρώος χώρος, ο αστικός κόσμος, οι φανατικοί φιλοευρωπαίοι στηρίζουν την προσπάθειά του άσχετα με το αν ψήφιζαν πριν από λίγα χρόνια ΠΑΣΟΚ, μετριοπαθή Αριστερά ή κάτι άλλο. Του αναγνωρίζουν την προσπάθεια και τον κόπο και θεωρούν πως αυτήν τη στιγμή αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για τη χώρα μέσα σε συνθήκες κρίσης. Αυτή η στήλη δεν θα μπορούσε ασφαλώς να τελειώσει εδώ. Και αυτό γιατί όπως με κάθε πρωθυπουργό και κάθε κυβέρνηση υπάρχουν αδυναμίες, προκλητικές συμπεριφορές και λάθη που οφείλουμε να επισημάνουμε ως ψύχραιμοι παρατηρητές. Στην περίπτωση του κ. Σαμαρά έχει κανείς την εντύπωση πως η «μεταμόρφωση» του περασμένου καλοκαιριού παραμένει ατελής. Νιώθει, δηλαδή, πως έπειτα από μια σύσκεψη για το πώς θα ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις, ανοίγει ξαφνικά μια «κομματική μπουκαπόρτα» στο γραφείο του στο Μαξίμου μέσα από την οποία «μπουκάρουν» μερικοί κλασικοί παλαιοκομματικοί σύμβουλοι. Και εκεί αρχίζουν το μπίρι μπίρι: «Μα πρέπει να βολέψουμε τον τάδε συνδικαλιστή που ήταν μαζί μας χρόνια», «και τι θα κάνουμε με αυτήν τη θέση; Πρέπει να βάλουμε κάποιον δικό μας γιατί θα τον χρειασθούμε αν πάμε σε εκλογές». Το διφυές σύστημα διακυβέρνησης του Μαξίμου κουβαλάει μαζί του και το τεχνοκρατικό, καινούργιο και το φαύλο, παλαιοκομματικό χθες. Το πού και πότε επικρατεί το χθες φαίνεται από μια απλή ανάγνωση βιογραφικών διορισμένων στελεχών σε καίριες θέσεις. Κρίμα, πολύ κρίμα. Ενα δεύτερο στοιχείο που λείπει από τη διακυβέρνηση Σαμαρά είναι αυτό που αποκαλούσε ο Κλίντον «the vision thing», το όραμα. Εχει κανείς την εντύπωση ότι η χώρα κυβερνάται από μέρα σε μέρα ή το πολύ πολύ από εβδομάδα σε εβδομάδα. Αν κάποιος ρωτήσει «και πού θέλετε, κ. πρόεδρε, να βρίσκεται η χώρα σε δέκα χρόνια, ποιο είναι το “στόρι” της ανάπτυξης στο οποίο πιστεύετε;», φοβάμαι πως η απάντηση θα είναι επίπεδη... Η χώρα, πάντως, έχει σταθεροποιηθεί. Το αν θα αλλάξει ριζικά και στη σωστή κατεύθυνση θα κριθεί από πολλούς παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι ο μελλοντικός ρόλος των διαφόρων «νταβατζήδων» που για χρόνια κυριαρχούσαν σε ορισμένους κρατικοδίαιτους επιχειρηματικούς κλάδους και έπνιγαν κάθε περιθώριο ανάπτυξης οιουδήποτε άλλου. Αν η χώρα πέρασε όσα πέρασε και οι εν λόγω «βαρώνοι» παραμείνουν αλώβητοι ή ενισχυμένοι, η υγιής ανάπτυξη θα αργήσει. Αν ο κ. Σαμαράς καταφέρει να δαμάσει το «παλαιοκομματικό χούι», να βρει τον τρόπο έκφρασης ενός πειστικού «στόρι» για τη χώρα και να βάλει τα ισχυρά συμφέροντα στη θέση που τους αρμόζει, θα κερδίσει πολύ περισσότερους «πόντους υστεροφημίας», οι οποίοι αποτελούν και το πολυτιμότερο αγαθό στην πολιτική.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive