Το σκοτεινό σπίτι

Tου Αλεξη Παπαχελα

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί ήταν τόσο δύσκολο, για τόσο πολλά χρόνια, να βρεθούν απτά στοιχεία για την υπόθεση του Ακη Τσοχατζόπουλου. Ολοι ήξεραν, ο ίδιος δεν το έκρυβε άλλωστε, πως ο τρόπος που ζούσε δεν συνάδει με την επαγγελματική του ιστορία ή τα δηλωμένα εισοδήματά του. Κατοικούσε σε έναν από τους πιο ακριβούς δρόμους της Αθήνας, παραθέριζε σε βίλες που νοίκιαζε πανάκριβα, αλλά ήταν αδύνατον για έναν δημοσιογράφο να «δέσει» την υπόθεση.

Ο λόγος είναι απλός αλλά όχι προφανής. Η Ελλάδα είναι η χώρα της αδιαφάνειας, της θεσμοθετημένης μάλιστα αδιαφάνειας. Ας πάρουμε το πόσο εύκολο είναι να βρει κάποιος σε ποιον ανήκει ένα ακίνητο. Τα αρχεία των υποθηκοφυλακείων δεν είναι προσβάσιμα στους δημοσιογράφους ή τους απλούς πολίτες. Από τον τρόπο αρχειοθέτησης είναι σχεδόν αδύνατον να ψάξεις ένα ακίνητο απλώς και μόνο με τη διεύθυνση. Πρέπει, δηλαδή, να έχεις το όνομα του ιδιοκτήτη, οπότε αν πρόκειται για εταιρεία offshore ή παρένθετο πρόσωπο είναι αδύνατον να βγάλεις άκρη. Εχω αρχίσει με τα χρόνια να πιστεύω ότι όλο αυτό το πλέγμα της αδιαφάνειας δεν ήταν τυχαίο ή αποτέλεσμα ερασιτεχνισμών και τεμπελιάς. Οχι. Η χώρα κρατήθηκε όμηρος της αδιαφάνειας έτσι ώστε πολιτικοί, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι ή και δημοσιογράφοι και διάφορα μικρά και μεσαία λαμόγια να μπορούν να κρύβονται στο σκοτάδι.

Αλλο παράδειγμα: αν έχετε υποψία ότι ένα ακίνητο ανήκει σε μια εταιρεία που έχει πραγματικό ιδιοκτήτη κάποιο «ύποπτο» πολιτικό πρόσωπο, είναι σχεδόν αδύνατον να βρείτε άκρη, γιατί η αρμόδια νομαρχία θα σας πει ότι ο φάκελος της σχετικής εταιρείας δεν είναι προσβάσιμος.

Σιγά σιγά όλα αυτά θα αλλάξουν. Ηδη το τρισκατάρατο Μνημόνιο φέρνει αλλαγές που θα δυσκολέψουν πολύ τη ζωή των παρανόμων και των λαμόγιων. Οι υποχρεωτικοί τραπεζικοί λογαριασμοί, η σταδιακή εξαφάνιση των μετρητών λόγω διαφόρων διατάξεων, οι διασταυρώσεις, η υπέρμετρη φορολόγηση των offshore κάνουν τη ζωή στο μαύρο χρήμα όλο και πιο δύσκολη και εντός και εκτός των ορίων της ελληνικής επικράτειας. Ακόμη και ο νόμος με τον οποίο θα δικασθεί τελικά ο κ. Τσοχατζόπουλος ταχύτατα, εντός τεσσάρων μηνών, είναι μνημονιακός. Το έχουμε ξαναγράψει, αλλά υπάρχει ένα σημείο στο οποίο και η Αριστερά και οι μη συμβατικοί φιλοευρωπαίοι πολιτικοί συμφωνούν με την τρόικα: στην ανάγκη να τιμωρηθούν παραδειγματικά μερικά διάσημα λαμόγια, ώστε να εδραιωθεί μια αίσθηση δικαίου στη χώρα, να εκλείψουν μερικοί θεμελιώδεις πυλώνες διαφθοράς στην πολιτική, στα μέσα ενημέρωσης, στον ιδιωτικό τομέα και να παταχθούν η ανομία και η φοροδιαφυγή. Το πολιτικό σύστημα επιχειρεί ενίοτε με εντυπωσιασμούς, όπως ήταν η διεύρυνση της υποχρεωτικής δημοσίευσης όλων των «πόθεν έσχες», να μας αποδείξει ότι κάτι προσπαθεί να κάνει στον τομέα της διαφάνειας. Πρόκειται για πυροτεχνήματα άνευ ουσίας.

Ο απελθών πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε αντιληφθεί το πρόβλημα, αλλά απέτυχε οικτρά στην αντιμετώπισή του. Στάθηκε αδύναμος απέναντι στα δικά του κομματικά και κυβερνητικά στελέχη, τα οποία αγνοούσαν τις προθέσεις ή ακόμη και τις εντολές του. Οι κατηγορίες εναντίον διαφόρων κέντρων διαφθοράς μετά τον πολιτικό του «θάνατο» ή μάλλον την πολιτική του αυτοκτονία, λίγη αξιοπιστία έχουν γιατί δικαίως ρωτά και ο μέσος πολίτης «καλά εσύ τι έκανες για όλα αυτά;». Δεν ήταν, άλλωστε, ο μόνος πρώην πρωθυπουργός που ανακάλυψε πόσο ανίσχυρος μπορεί να νιώθει κανείς στο Μαξίμου έναντι της διαφθοράς ή της διαπλοκής, ούτε και ο μόνος που ανακάλυψε πόσο δειλοί και κατόπιν πανικόβλητοι μπορούν να αποδειχθούν στενοί συνεργάτες υπό την πίεση εκβιαστών ή με το δέλεαρ του οικονομικού οφέλους...

Γι’ αυτό, λοιπόν, η μόνη λύση είναι το κτηματολόγιο, η διαφάνεια σε όλα τα σχετικά αρχεία, η υπερφορολόγηση των offshore όταν δεν συνδέονται με απολύτως νόμιμο διεθνές εισόδημα, η επιβολή του νόμου έναντι των ισχυρών κ.λπ. Αυτό το «σπίτι» που τώρα καταρρέει δεν ήταν τυχαία τόσο θεοσκότεινο, με ερμητικά κλεισμένα παντζούρια και δίχως πρόσβαση σε όσους αναζητούσαν την αλήθεια. Κάποιοι κάτι έκρυβαν με αυτόν τον τρόπο, το έκρυβαν πολύ καλά μέχρι πρόσφατα και πολύ θα ήθελαν να μπορούν να το κρύβουν και στο μέλλον σε μια Ελλάδα της δραχμής, της μαφίας και των ολιγαρχών.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Από τη δοκιμασία στην ενηλικίωση

Του Αλεξη Παπαχελα

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα κυρίαρχα συναισθήματα στην ελληνική κοινωνία είναι η οργή και η διάθεση τιμωρίας του «συστήματος». Οι πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούς από ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών και απόψεων είναι: «Δεν θέλω να με εκβιάζει κανείς, δεν έχω πολλά να χάσω ακόμη για να με απειλεί οιοσδήποτε με πτώχευση ή με τη δραχμή». «Εγώ θέλω να τους τιμωρήσω και δεν με νοιάζει τι θα γίνει την επομένη το πρωί. Δεν πάει άλλο». Ή «αυτή τη φορά θα τους δείξουμε για να καταλάβουν. Στις μεθεπόμενες εκλογές θα το ξανασκεφθούμε ψύχραιμα».

Οι διακοπές του Πάσχα δεν νομίζω ότι ελάφρυναν, όπως νόμιζαν κάποιοι, το κλίμα. Σύμφωνα με ένα παλιό φίλο που αφουγκράζεται το «καφενείο», ο κόσμος έχει «κατεβάσει ρολά, δεν ακούει και δεν θέλει να ακούσει». Αν τα πράγματα δεν αλλάξουν τις επόμενες δυόμισι εβδομάδες η χώρα θα μπει σε μια σοβαρή περιπέτεια στις 7 Μαΐου. Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας, να αναγκάσουμε το όποιο αστικό καθεστώς αυτής της χώρας να σοβαρευθεί αντί να παρακολουθεί μοιρολατρικά τους «πειρατές» και τους εμπόρους της δραχμής να πουλάνε την πραμάτεια τους. Η φάση της αστάθειας μπορεί ίσως να είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού με την είσοδο νέων, σοβαρών ανθρώπων στην πολιτική.

Να το πούμε και αλλιώς; Είναι πολλά χρόνια που έχουμε εμποτισθεί, ως κοινωνία, από την άκρα Δεξιά έως φυσικά την άκρα Αριστερά, με τις αξίες του λαΐκισμού και της άνευ ορίων και δικών μας υποχρεώσεων διεκδίκησης. Τα τελευταία δύο χρόνια, μάλιστα, η νοοτροπία αυτή εκφράσθηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία πολιτικών και διαμορφωτών κοινής γνώμης που φώναζαν με πάθος ότι «υπάρχει άλλος δρόμος». Μια αμιγώς αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα κληθεί να αποδείξει στην πράξη αν υπάρχει τέτοιος δρόμος, ποιος είναι και -το κυριότερο- τι θα σημάνει για τον μέσο Ελληνα. Η ώρα της αλήθειας δεν θα αργήσει να έλθει, είτε τον Ιούνιο είτε τον Σεπτέμβριο το αργότερο, καθώς η όποια κυβέρνηση που θα κυβερνά θα πρέπει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις έχοντας διαρρήξει τις σχέσεις της με εταίρους και δανειστές. Πιστεύω ότι οι εταίροι μας θα δώσουν περιθώρια στη χώρα μας για να εκτυλιχθεί όλο αυτό το μετεκλογικό σενάριο σεβόμενοι τη δική μας θέληση, αλλά χωρίς να υποχωρήσουν αισθητά από τις θέσεις τους. Το πού θα καταλήξει ένα τέτοιο μπρα ντε φερ δύσκολο να το πει κανείς.

Ελπίζω στην πολιτική μας ενηλικίωση, όχι στην ερημιά και τη γεωπολιτική ορφάνια της δραχμής και πάντως όχι σε ζημιές που δεν... διορθώνονται.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η ευθύνη των «τυχερών»

Tου Αλεξη Παπαχελα

Στοιχηματίζω ότι αυτές τις ημέρες θα ακούσετε και θα πείτε και εσείς οι ίδιοι τη βαθύτατα ελληνική φράση: «τι ωραία που είμαστε εδώ, υπάρχει άλλη τόσο όμορφη χώρα στον κόσμο; Κανείς δεν θα μας πάρει αυτό που έχουμε ό,τι κρίση και να έχουμε!». Δεν νομίζω ότι έχει περάσει Πάσχα χωρίς να πω ο ίδιος ή κάποιος άλλος από την παρέα κάτι παρόμοιο. Τώρα όμως με την κρίση ο σχετικός διάλογος, αν και απολύτως προβλέψιμος, αποκτά μαγικές θεραπευτικές ιδιότητες. Βγάζει μια υπερηφάνεια γι’ αυτό που είμαστε και αυτό που έχουμε γύρω μας. Βγάζει όμως και το σύνδρομο του κατατρεγμένου Ελληνα που θέλει πάντα στα δύσκολα να έχει απέναντί του κάποιον ξένο για να τον κατηγορήσει για τα δικά του λάθη, τις δικές του αμαρτίες.

Δεν είναι μόνο αυτό όμως. Αυτός ο θαυμασμός για τη χώρα μας, τη φυσική της ομορφιά, τον ήλιο που τα συγχωρεί όλα, υποκρύπτει ένα μεγάλο βαθμό υποκρισίας. Πώς μπορείς να καταστρέφεις επί χρόνια και συστηματικά αυτό που κληρονόμησες αν πράγματι το θαυμάζεις και το αγαπάς τόσο; Ποιος έκτισε χιλιάδες αυθαίρετα, διέλυσε μεγάλες πανέμορφες περιοχές της χώρας με τα rooms to let και τα άθλια εστιατόρια με τα αλουμίνια; Μήπως ήταν Ευρωπαίοι, Αμερικανοί ή πολυεθνικές όσοι συνέβαλαν στο έγκλημα; Οχι. Εμείς ήμασταν όταν δοξάζαμε τη μικροαστική μας αυθαιρεσία και φερόμασταν με βιαιότητα και παντελή έλλειψη σεβασμού στη δική μας κληρονομιά την ώρα που κάποιοι Γερμανοί ή Αγγλοι την προστάτευαν στη Μάνη, την Αλόννησο ή την Κρήτη. Τι σχέση είχε με την Ελλάδα που αγαπάμε και που θέλουμε να μάθουν τα παιδιά μας, ο μαζικός νεοπλουτισμός του φραπέ και της ηδονιστικής μπουζουκοδιασκέδασης που επικράτησαν ως μοντέλο ζωής; Πριν να έλθουν να μας πάρουν αυτά που είχαμε, τα βιάσαμε, τα κλέψαμε και τα λεηλατήσαμε πετώντας μπάζα σε πανέμορφα σημεία, κτίζοντας στις ρεματιές, πετώντας τα σκουπίδια στον δρόμο.

Καταλαβαίνω απόλυτα την ανάγκη να βρούμε στιγμές ηρεμίας, σημεία ισορροπίας στο μαγικό ελληνικό τοπίο ανάμεσα σε ούζα και σε φίλους και συγγενείς. Η φράση «αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς» υπονοεί στο τέλος της ημέρας ότι μπορεί να χάσω τη δουλειά μου, το σπίτι μου, αλλά θα μπορώ με ό,τι έχω εκείνη την ώρα να κατέβω σε μια παραλία, να κάτσω στον βράχο και να απολαύσω το φως, τη θάλασσα, το μπλε του ουρανού. Φοβάμαι όμως ότι μερικές φορές ενέχει η φράση αυτή και μια αυτάρεσκη εκλογίκευση της αδράνειάς μας ως έθνος. Ακούγεται δηλαδή σαν να λέμε ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε, να παλέψουμε για να πάμε πάλι μπροστά, είτε γιατί πρέπει οι άλλοι να μας «χρωστάνε» είτε γιατί μπορούμε να ζήσουμε και με τα λίγα. Πρέπει όμως να πάμε παρακάτω και αυτό δεν θα συμβεί επειδή κάποιοι μας χρωστάνε, ούτε γιατί θα αποφασίσουμε αίφνης ότι μια χώρα που ανήκει στις 30 πιο ανεπτυγμένες μπορεί να ζήσει υπερήφανη ως... Αλβανία.

Πρέπει να ξανα-αγαπήσουμε τη χώρα μας, να ξανα-αποκτήσουμε αξίες που θάφτηκαν κάτω από το όραμα του εύκολου πλουτισμού και του βολέματος μέσω του κράτους, να βάλουμε εθνικούς στόχους για το πού θέλουμε να είμαστε σε 20 χρόνια. Μεγάλα λόγια θα μου πείτε ή όπως μου έγραψε κάποιος αναγνώστης «εμείς ρε φίλε δεν μπορούμε να δούμε αν θα τη βγάλουμε καθαρή σε 20 μέρες...». Δεν είναι, είπα, ότι είναι εύκολο όταν όλα καταρρέουν γύρω μας να στοχαζόμαστε για το μέλλον του έθνους. Αν πάλι, όμως, δεν το κάνουμε όλοι μας δεν θα βρούμε ποτέ τον δρόμο για να βγούμε από την κρίση και να σταθούμε στα πόδια μας. Εχουμε πολλές φορές κάνει λάθη, αλλά τον δρόμο τελικά τον βρήκαμε αποκτώντας στη διαδρομή και στόχους και ηγέτες αντάξιους των περιστάσεων. Τώρα κοιτάμε γύρω μας και δεν υπάρχουν ούτε πυλώνες, ούτε θεμελιώδεις αξίες, ούτε ηγέτες. Ενας πολτός έγιναν όλα.... Κανένα έθνος όμως δεν επιβιώνει με το μοιρολόι ή με την αυταρέσκεια που δικαιολογεί το τέλμα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το απόγευμα της Μ. Πέμπτης το μόνο που πραγματικά σκέπτομαι είναι τις μυρωδιές, τους ήχους του Επιταφίου στο νησί και τη συγκίνηση που πάντοτε προκαλεί η άτακτη και ζωηρή πομπή με την ελληνική σημαία στην κορυφή της. Είναι κάτι μοναδικό, που κανείς δεν θα μας το πάρει από μέσα μας σαν μνήμη και σαν συνείδηση. Είναι όμως και μια βαριά υπενθύμιση του ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και -το κυριότερο- μια υπενθύμιση για το πόσο «τυχεροί» είμαστε, αλλά και πόσο μεγάλη ευθύνη κουβαλάμε...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο