Να μείνουμε στην Ευρώπη

Του Αλεξη Παπαχελα

Θέλω να ελπίζω ότι σε 20 χρόνια από τώρα, καλά να είμαστε..., θα θυμόμαστε αυτή την ιστορική εποχή που ζούμε σαν το αποκορύφωμα μιας παρατεταμένης παρακμής. Οτι, δηλαδή, θα αναγκαζόμαστε να διηγούμεθα σε όσους σήμερα δεν έχουν ακόμη γεννηθεί πόσο «χάλια» ήταν τα πράγματα, πόσο βαθιά και συστημική ήταν η κρίση και πόσο απωθητική η παρακμή ενός ιστορικού έθνους. Οτι θα δείχνουμε το Φαληρικό Δέλτα μετά την ανάπλασή του ή το αναζωογονημένο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και θα μοιάζουμε γραφικοί όταν θα λέμε «δεν φαντάζεσαι πώς ήταν εδώ κάποτε, πόση εγκατάλειψη, βρώμα, μιζέρια είχε μαζευτεί...».

Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι σε 20 χρόνια το αυτονόητο θα έχει επανέλθει στη ζωή μας και, το κυριότερο, στα μυαλά μας. Αυτό λέει η λογική, αλλά και η διαχρονική μας ικανότητα να ξαναγεννιόμαστε μέσα από μεγάλες κρίσεις και εντέλει να αντέχουμε, παρά τις περιστασιακές αυτοκαταστροφικές μας φάσεις.

Με τρομάζει, πάντως, το γεγονός ότι ζούμε σε μια περίοδο ασύλληπτων γεωπολιτικών αλλαγών, μετακίνησης «τεκτονικών πλακών» στην παγκόσμια οικονομία. Ο πλούτος μετακινείται ανατολικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τον ηγεμονικό τους ρόλο και η Ευρώπη προσπαθεί να διατηρηθεί ενιαία, να προστατεύσει τον μοναδικό κοινωνικό της χαρακτήρα και να παραμείνει ανταγωνιστική. Είναι μια δύσκολη εξίσωση που θα πάρει χρόνο για να λυθεί. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στο τέλος, αν θα έχουμε μια μικρότερη γερμανοκεντρική Ευρώπη ή μια μετεξέλιξη της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν η Ευρώπη θα αναγεννηθεί μέσα από την κρίση ή αν θα περάσει σε μια φάση παρακμής και πτώσης. Ο κίνδυνος είναι προφανής για την Ελλάδα: η Ε.Ε. να πάει σε μια κατεύθυνση αποφασίζοντας να μας εγκαταλείψει ως «αδιόρθωτους». Η χώρα μας κέρδισε πάντοτε όταν ταυτίσθηκε με τις σωστές διεθνείς συμμαχίες και έχασε όταν δεν τις εκτίμησε σωστά ή αποφάσισε να τις αγνοήσει. Στη σημερινή φάση είναι κρίσιμος ο στόχος της παραμονής μας στο δυτικό στρατόπεδο, όσο μεγάλος και αν είναι ο θυμός εναντίον του Βερολίνου ή των Βρυξελλών. Ακόμη και οι μεγάλοι μας φίλοι που δεν ανήκουν στο μπλοκ αυτό, όπως οι Κινέζοι, μας βλέπουν ως σημαντικούς παίκτες όσο είμαστε στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Ελλάδα μόνη της, «ορφανή» από γεωπολιτική άποψη, θα ήταν ο εύκολος στόχος για επιθετικούς γείτονες και σκληρούς διεθνείς κυνηγούς ευκαιριών. Μια συμμαχία, βεβαίως, θέλει πάντοτε δύο μέρη. Οι εταίροι μας πρέπει να αντιληφθούν τα όρια της κοινωνίας και να βάλουν νερό στο κρασί τους, αν δεν θέλουν την Ελλάδα να εξελιχθεί σε ένα διαλυμένο αποτυχημένο κράτος (failed state). Οσο για εμάς, πρέπει επιτέλους να βρούμε την αξιοπρέπεια, το κουράγιο, την ηγεσία όχι μόνο για να διαμαρτυρόμαστε και να μοιρολογούμε, αλλά για να δώσουμε στην πατρίδα μας αυτά που της αξίζουν.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η ζούγκλα της ανομίας

Tου Αλεξη Παπαχελα

Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας, και ίσως το πιο δυσεπίλυτο, είναι η ανομία που κυριαρχεί παντού. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρώπη, όπου τα πάντα επιτρέπονται, από το οδήγημα μοτοσικλέτας πάνω στο πεζοδρόμιο, «αν χρειαστεί», έως το σπρώξιμο ή το βρίσιμο ενός αστυνομικού από πολίτες. Αυτά, βέβαια, είναι τα «κερασάκια», τα προφανή συμπτώματα ενός φαινομένου που ξεκίνησε μετά τη δικτατορία, γιγαντώθηκε τη δεκαετία του 1980 και τώρα δύσκολα μαζεύεται. Δεν υπάρχει σοβαρό κράτος, όπου οι κεντρικές αρχές, τα δικαστήρια και όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες να αποφασίζουν κάτι και αυτό να μην εκτελείται λόγω μιας πολύ μικρής, βίαιης μειοψηφίας. Και, όμως, συμβαίνει με επενδύσεις, με τα κέντρα λαθρομεταναστών, τους ΧΥΤΑ, τα πάντα. Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται πάντοτε είναι η ανάγκη «διαλόγου από μηδενική βάση» ή, ακόμη χειρότερα, «μιας συνολικής και όχι αποσπασματικής λύσης του προβλήματος». Ας το πάρουμε χαμπάρι, με αυτά τα μυαλά και αυτήν τη νοοτροπία, όχι επενδυτής δεν πρόκειται να έλθει στην Ελλάδα, όχι το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης δεν πρόκειται να λύσουμε, αλλά θα βυθιστούμε σε μια βίαιη παρακμή και παρατεταμένη αναρχία. Η επικράτηση του, κατά τον Αλέκο Παπαδόπουλο, «ιστορικού λαϊκισμού» στη χώρα μας οδηγεί τώρα σε φασιστικές εξάρσεις βίας, χυδαιότητας και συστηματικής ανομίας, χωρίς ουσιαστικό ιδεολογικό αντίπαλο. Πώς να τα βγάλουν πέρα οι πολιτικοί με το κτήνος του λαϊκισμού, που οι ίδιοι εξέθρεψαν; Θα χρειαστεί πολλή τόλμη, πολλή συζήτηση και πολιτικό ανάστημα απέναντι στην ανομία, που αύριο θα γίνει οχλοκρατία και πλήρης επικράτηση του πεζοδρομίου.

Για να είμαστε, όμως, σαφείς και δίκαιοι. Το κράτος δικαίου απαιτεί επιβολή του νόμου προς όλες τις πλευρές, όλες! Απεχθάνομαι εκείνους που κρύβονται πίσω από τον εξυπνακίστικο παλαιοπασοκισμό του τύπου «έλα μωρέ, άμα τρώνε εκείνοι εκεί πάνω, γιατί να μη φάμε και εμείς;». Βλέπω, πάντως, ότι κατά βάθος έχουν κάποιο δίκιο. Ασχολούμαστε με τη θεσμική διαφθορά διαφόρων συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά πρέπει, επιτέλους, να ζητήσουμε και ευθύνες από όλες τις κρατικές υπηρεσίες που δεν έκαναν, εδώ και χρόνια, τη δουλειά τους σε σχέση με μεγάλα σκάνδαλα που σήμερα έρχονται στη δημοσιότητα. Η ανομία βασίλευε στους δρόμους, βασίλευε όμως και σε ένα μεγάλο κομμάτι ενός κρατικοδίαιτου, διεφθαρμένου τμήματος του ιδιωτικού τομέα. Οι εισαγγελείς κάνουν ενίοτε τη δουλειά τους, ειδικά όταν κινούνται αθόρυβα και συστηματικά, όχι με φανφάρες ή προφανείς προθέσεις εντυπωσιασμού. Αργούν όμως απελπιστικά, κάνουν ότι δεν βλέπουν μερικές φορές και, εν πάση περιπτώσει, δεν ανταποκρίνονται στο αίτημα της κοινωνίας για ευνομία. Οι ξένοι, ψυχροί και εκτός τοπικής κοινωνίας, το βλέπουν πολύ πιο καθαρά από εμάς που βράζουμε στο ζουμί μας και το λένε ακόμη πιο ωμά: «Αν δεν καθαρίσετε τους βασικούς πυλώνες διαφθοράς στο Δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, δεν θα βγείτε ποτέ από αυτήν την κρίση!».

Μαζί, λοιπόν, με την επιβολή του νόμου στο πεζοδρόμιο, πρέπει να απαιτήσουμε την επιβολή του νόμου από όλες τις εποπτικές αρχές και τους υπόλοιπους αρμοδίους, που μας χρωστούν απαντήσεις για το πώς έγιναν τόσα λάθος πράγματα στον τομέα τους τα δέκα και κάτι χρόνια.

Και κάτι τελευταίο: για να επικρατήσει η ευνομία, πρέπει τους νόμους να σέβονται πρώτα απ’ όλα εκείνοι που ορκίζονται να τους υπηρετούν και να τους εφαρμόζουν. Η κοινωνία είναι υπέρ της αυξημένης αστυνόμευσης και συμμερίζεται απόλυτα τις αγωνίες και τις δυσκολίες των νεαρών αστυνομικών, που και τα «έχουν δει όλα» και παίρνουν κυριολεκτικά τρεις κι εξήντα. Ομως, καμία κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί να χρησιμοποιούνται ανάποδα τα κλομπ ή να ρίχνουν τα ΜΑΤ, εκδικητικά, πέτρες σε διαδηλωτές. Ο νόμος έχει βάρος, κύρος, ισχύ, όταν εφαρμόζεται δίκαια προς όλες τις κατευθύνσεις, τους ισχυρούς και τους ανίσχυρους, και όταν οι εκπρόσωποί του δείχνουν έμπρακτα ότι είναι οι πρώτοι που δεν τον τσαλαπατούν. Αλλιώς, δεν θα μιλάμε πλέον για μια οργανωμένη κοινωνία, αλλά για μια ιδιότυπη, μη ευρωπαϊκή, «ζούγκλα».

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αν δεν αλλάξουν μυαλά...

Tου Αλέξη Παπαχελά

Δεν νομίζω ότι έχω ξαναζήσει προεκλογική περίοδο με τόσους θυμωμένους, αλλά και απελπισμένους ψηφοφόρους. Παλαιότερα, συναντούσες τέτοιους κεντρώους οι οποίοι λειτουργούσαν σαν βαρόμετρο. Ηταν οι άνθρωποι που ψήφισαν Σημίτη, μετά Καραμανλή και Παπανδρέου και οι οποίοι αποτελούν τον «μεσαίο χώρο». Τώρα, ο πληθυσμός των οργισμένων και αναποφάσιστων έχει εξαπλωθεί και αφορά συμπολίτες μας, οι οποίοι ήταν έως πρόσφατα «γενετικά τροποποιημένοι» ως προς την πολιτική τους τοποθέτηση, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από το μπλε ή το πράσινο. Η κρίση έχει φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή τους και έχει συμπαρασύρει μαζί κάθε ενθουσιασμό ή φανατισμό -όπως το πάρει κανείς- για τα κόμματα.

Οι άνθρωποι του μεσαίου χώρου αντιλαμβάνονται πόσο κρίσιμο είναι να σχηματισθεί μια φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία στις κάλπες, να πάρουν δηλαδή Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση και ίσως η Δημοκρατική Αριστερά πάνω από 50%. Χωρίς μια τέτοια πλειοψηφία θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να κυβερνηθεί η χώρα στις δύσκολες συνθήκες των επόμενων μηνών.

Από τη μια, λοιπόν, έχουμε την ανάγκη για σταθερότητα, αλλά και απομόνωσης των ακραίων στοιχείων της πολιτικής. Αυτό τουλάχιστον λέει η λογική. Από την άλλη, σε ρωτούν «πώς θα ψηφίσω εγώ τους ίδιους που μας έφεραν έως εδώ; Τους βλέπεις εσύ να βάζουν νέο αίμα στα ψηφοδέλτιά τους ή να αλλάζουν πραγματικά μυαλά;». Η αμφισβήτηση αυτή συμπαρασύρει και τα μικρά «φιλελεύθερα» κόμματα, ενώ στον ορίζοντα δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι νέο, λαμπερό που θα μπορούσε να εκφράσει την επιθυμία για δημιουργία, αλλά και ανανέωση.

Οπότε; Δύσκολο να προβλέψει κανείς τι θα συμβεί έως τις εκλογές. Τώρα πρυτανεύει ο θυμός και η διάθεση για τιμωρία. Οσο θα πλησιάζουμε στις κάλπες, θα γίνεται πιο ξεκάθαρο ποια είναι τα διλήμματα και το διακύβευμα. Ρεύμα ή αέρας νίκης δεν φαίνεται για κανέναν στο φιλοευρωπαϊκό στρατόπεδο. Αντιθέτως, ρεύμα έχουν οι δυνάμεις της διαμαρτυρίας, έστω και της άλογης διαμαρτυρίας. Κάποιοι προβλέπουν ότι η δυναμική τους θα ξεφουσκώσει όσο πλησιάζουμε στις εκλογές. Κάποιοι άλλοι, πάλι, φοβούνται πως τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας θα ανεβάσουν για χιλιοστή φορά την ίδια παράσταση, με τους ίδιους ηθοποιούς και τα ίδια σκηνικά μπροστά σε ένα κοινό που δεν είναι απλά δύσπιστο, δεν θέλει καν να τους βλέπει. Εχουν ελάχιστο χρόνο να αλλάξουν πρόσωπα, σκηνικά, σενάριο. Αν δεν το κάνουν, θα μείνουν στο ακροατήριο κάποιοι που αποκοιμήθηκαν στην προηγούμενη ή προπροηγούμενη παράσταση και απλώς δεν θέλουν να μετακινηθούν.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive