Εθνικές εφεδρείες

Του Αλέξη Παπαχελά

Πολλοί «πυροβολούν» τον κ. Λουκά Παπαδήμο και, από μία άποψη, είναι απολύτως λογικό. Το πολιτικο-κομματικό σύστημα που μας έφτασε εδώ, προφανώς και δεν θέλει να υπάρχει στο ραντάρ μας οιοσδήποτε θα μπορούσε να «υποκλέψει» τη δόξα και την ισχύ του σημερινού πολιτικού προσωπικού. Ποια δόξα θα πείτε τώρα, ειδικά σε μια χώρα και σε μια συγκυρία που απαιτεί ισχυρότατες αυτοκτονικές τάσεις για να θέλεις να γίνεις πρωθυπουργός ή υπουργός... Τέλος πάντων φιλοδοξίες είναι αυτές και η ιστορία άλλοτε τις εκμεταλλεύεται ως κινητήριες δυνάμεις για μεγάλες αλλαγές και άλλοτε τις κονταίνει στις πραγματικές τους διαστάσεις με απότομο τρόπο.

Ο κ. Παπαδήμος, καλώς ή κακώς, αποτελεί μια από τις ελάχιστες σημαντικές εφεδρείες που διαθέτει η χώρα. Θυμηθείτε, για μια στιγμή, πού βρεθήκαμε τον περασμένο Νοέμβριο και θα κατανοήσετε πόσο περιορισμένες ήταν οι επιλογές μας. Δεν υπάρχει Κωνσταντίνος Καραμανλής ούτε Ελευθέριος Βενιζέλος στο Παρίσι για να τους καλέσει η πατρίδα την ώρα της μεγάλης ανάγκης. Οσο και αν σπάσετε το κεφάλι σας, δεν θα βρείτε παραπάνω από 2-3 ονόματα ανθρώπων που μπορούν να παίξουν τον ρόλο της εθνικής εφεδρείας αν, ο μη γένοιτο, το πολιτικό μας σύστημα τα ξανακάνει θάλασσα. Και αυτό δεν πρέπει να αποκλείεται να συμβεί τον Ιούνιο ή τον Σεπτέμβριο, γιατί ένα κομμάτι της πολιτικής μας ηγεσίας μοιάζει να ξέχασε σε ποια τρικυμιώδη θάλασσα καλείται να καπετανέψει και αρμενίζει πολιτικάντικα σαν τις παλιές καλές εποχές...

Δεν θα έπρεπε ο κ. Παπαδήμος να αποτελεί απειλή, μια και είναι προφανές ότι δεν έχει στενές πολιτικές φιλοδοξίες ούτε και αναλώνεται σε ένα επικοινωνιακό μπλίτζκριγκ, κάθε άλλο. Ανέλαβε μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή μέσα σε ασύλληπτα αντίξοες συνθήκες, αλλά την έβγαλε πέρα με σύστημα, χαμηλούς τόνους και ήθος. Ορισμένοι τον θέλουν να έχει βγάλει την ελληνική σημαία από το γραφείο του, άλλοι τον εμφανίζουν περσόνα νον γκράτα για τους εταίρους μας (αν είναι ποτέ δυνατόν) και κάποιοι θέλουν να τον μειώσουν ως αναποφάσιστο κλπ. Μέσα στο παιχνίδι και το καμίνι της πολιτικής είναι ασφαλώς όλα αυτά, ειδικά σε μια χώρα που ζει τη φάση της παρατεταμένης παρακμής της. Ας σκεφθούν όμως μερικοί, αν μπορούν, και λίγο πιο πέρα. Ευχή όλων μας είναι τα αστικά πολιτικά κόμματα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να βρουν πολιτικές και άλλες λύσεις μόνα τους χωρίς δεκανίκια στηριζόμενα στο ίδιο πολιτικό προσωπικό. Αυτό προβλέπει η δημοκρατία σε καιρούς ειρήνης και ρουτίνας. Επειδή όμως ζούμε σε πόλεμο, καλό είναι να σκεπτόμαστε πάντοτε αν και ποιες εθνικές εφεδρείες έχουμε πριν τις κάψουμε στο όνομα του στενού κομματικού ή προσωπικού συμφέροντος.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Λαϊκισμός και ακρότητες

Του Αλέξη Παπαχελά

Αναρωτιούνται διάφοροι «σοβαροί» άνθρωποι πώς είναι δυνατόν να έχει φτάσει σε τόσο χαμηλά και ακραία επίπεδα ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας. Λογικό είναι όταν η κοινωνία δοκιμάζεται να πιάνουν τόπο οι θεωρίες συνωμοσίας, οι ακρότητες, η παράνοια. Το έδαφος είναι πρόσφορο λόγω της οργής και της μεγάλης ανασφάλειας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η παράνοια και η απύθμενη τρέλα γίνονται κομμάτια του βασικού κορμού του δημοσίου διαλόγου μας, όταν το γραφικό και το ακραίο γίνονται αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν mainstream. Δεν αναφερόμαστε, προφανώς, στην άποψη της Αριστεράς ή εκείνων που με επιχειρήματα είναι υπέρ της δραχμής. Οχι. Αναφερόμαστε στον ακραίο, φανατικό λόγο εκείνων που βλέπουν παντού προδοσίες και συνωμοσίες.

Το πώς συνέβη αυτό δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς. Ενα πέρασμα από ορισμένα πρωινάδικα ή... ξενυχτάδικα στην τηλεόραση και από το Διαδίκτυο δείχνει πόσο διαδεδομένες είναι αυτές οι απόψεις. Μέσα σε μια κοινωνία που όχι απλώς δεν πιστεύει τίποτα και κανέναν, αλλά θέλει να αμφισβητήσει όλους και όλα, το ψέμα και η ακρότητα γίνονται εύπεπτη τροφή. Είναι προφανώς πολύ πιο δύσκολο να ακούσεις την αλήθεια για τα εγκληματικά λάθη που έκαναν διαδοχικές κυβερνήσεις υπό την πίεση του (δικού μας) λαϊκισμού παρά να αποδώσεις τη σημερινή μας κατάντια σε διεθνείς τοκογλύφους, τα CDS, γεωπολιτικές συνωμοσίες κ.λπ. κ.λπ. Είναι βαρετή η αλήθεια μερικές φορές και ακόμη πιο βαρετοί οι άνθρωποι που την κατανοούν επιστημονικά και μπορούν να την ερμηνεύσουν τεκμηριωμένα... Αντιθέτως, είναι πολύ πιο «πιασάρικοι» όλοι εκείνοι που χωρίς κανείς να ξέρει από πού αντλούν το ύφος και το «βάρος» πουλάνε σασπένς, συνωμοσίες, εναλλακτικές προτάσεις αέρα-πατέρα. Και ας αφήσουμε κατά μέρος τις δικαιολογίες, πως δήθεν έτσι προβάλλεται η άλλη άποψη. Οχι, να είμαστε σοβαροί, τηλεθέαση και ικανοποιημένους πελάτες ψάχνουν όσοι προωθούν την ενημέρωση-επιθεώρηση.

Αλλο πράγμα ο σεβασμός στην άλλη άποψη και το σοβαρό ντιμπέιτ και άλλο το προμοτάρισμα της σαχλαμάρας και της φασίζουσας ακρότητας. Δεν θέλω να σκεφθώ τι θα συμβεί μια ημέρα αν αυτοί οι θίασοι κληθούν να χειρισθούν μια μεγάλη εθνική κρίση ή κάποιο άλλο λεπτό και περίπλοκο ζήτημα. Η παλαιότερη και η πρόσφατη Ιστορία μας είναι γεμάτη, άλλωστε, από ιστορικά ατυχήματα τα οποία οφείλονται στην επικράτηση του άλογου πάθους και του ασυγκράτητου λαϊκισμού σε οριακές στιγμές.

Η Ελλάδα θα ζήσει τους επόμενους μήνες τη μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου και δύναμης μετά τον πόλεμο. Τράπεζες, Μέσα Ενημέρωσης, επιχειρήσεις θα αλλάξουν χέρια ή θα κλείσουν. Θα είναι ένα αδυσώπητο παιχνίδι, χωρίς κανόνες και χωρίς όρια, με τον ευρύτερο χώρο της Ενημέρωσης στο επίκεντρο.

Εκείνοι που θέλουν την Ελλάδα εκτός ευρώ ή εκτός Ε.Ε. θα δίνουν τη δική τους μάχη, με πείσμα και με λύσσα, όπως το κάνουν εδώ και καιρό. Θα χρειασθούμε όλοι μας να είμαστε πολύ καχύποπτοι και διεισδυτικοί. Ο σπόρος της συνωμοσίας και της παράνοιας έχει, βλέπετε, πιάσει γιατί ίσως οι σοβαροί άνθρωποι αυτής της χώρας είτε απέχουν από τον δημόσιο διάλογο είτε φοβούνται να μιλήσουν με ανοιχτά χαρτιά. Είναι δέσμιοι μιας αστικής ή άλλης ευπρέπειας, η οποία αποτελεί μέγιστο μειονέκτημα στους καιρούς που ζούμε σε αυτή τη χώρα. Τέτοιες ώρες, όμως, μια χώρα χρειάζεται μια ηγέτιδα τάξη που δίνει μάχη για τις αξίες της, τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της χώρας, την επιχειρηματικότητα, την πάταξη της ανομίας!

Ενα είναι βέβαιο. Αυτή η χώρα δεν θα πάει ποτέ μπροστά αν (α) δεν καταλάβει η κοινωνία της τι πήγε στραβά τα τελευταία 30 χρόνια και αν (β) δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο συζητούμε δημοσίως τα καίρια ζητήματα της εποχής μας. Τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν κάνει τεράστια ζημιά στον τόπο γιατί όταν όλα πήγαιναν πρίμα, ασχολούνταν με το λάιφσταϊλ και όταν τα πράγματα έσφιξαν, έκαναν την ανάλυση και την εξήγηση επιθεώρηση στο Δελφινάριο...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Πολιτικό πρόβλημα και κρίση

Του Αλεξη Παπαχελα

Συναντώ πολλούς ανθρώπους οι οποίοι είναι βαθιά ενοχλημένοι γιατί νιώθουν ταπεινωμένοι. Εχουν δίκιο! Δεν είναι λογικό μια ανεπτυγμένη χώρα να μη μπορεί να βρει λύσεις στα δομικά της προβλήματα και να χρειάζεται να ακούει εκατοντάδες «ειδικούς» από διάφορες χώρες οι οποίοι εμφανίζονται σαν «μάγοι». Αυτήν την ταπείνωση την χρωστάμε ολόκληρη στους πολιτικούς μας, στους συνδικαλιστές μας, στα συμφέροντα που παραδιοικούν το ελληνικό κράτος τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτοί, όλοι μαζί, έφτιαξαν ένα κράτος για να βολεύουν τους δικούς τους και να αναγκάζουν όλους τους υπολοίπους να πληρώνουν «διόδια» για να κάνουμε απλώς τη... δουλειά μας.

Οπως έλεγε πρόσφατα ένα υψηλόβαθμο στέλεχος διεθνούς οργανισμού, «η Ελλάδα έχει κάνει το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης στον κόσμο», εννοώντας πως δεν υπάρχει άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ πάει σε μπαξίσια, λαδώματα, άχρηστες γραφειοκρατικές διαδικασίες κ.λπ. Είναι δύσκολο, αλλά θα άξιζε κανείς να υπολογίσει πόσα χρήματα πήγαν σε «ιδιώτες» τα τελευταία 30 χρόνια αντί να πάνε στο Δημόσιο με τη μορφή φόρων ή προστίμων.

Οι πολιτικοί μας γνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά αδυνατούν να το λύσουν. Τους φαίνεται ασύλληπτο να κάνουν κάτι θεαματικό, π.χ. να κλείσουν και να ξανανοίξουν σε άλλη βάση κάποιες δημόσιες υπηρεσίες ή να αναθέσουν τις αρμοδιότητές τους σε ιδιωτικές εταιρείες. Κατ’ αρχήν έχουν μέσα στα κόμματά τους, αν όχι στον περίγυρό τους, εκπροσώπους αυτού του παρανόμως «ιδιωτικοποιημένου» βαθέος κράτους. Δικοί τους άνθρωποι είναι εκείνοι που έχτισαν το σύστημα της παρανομίας και της παράλογης γραφειοκρατίας που καθιστά όλους μας ομήρους. Τώρα, μάλιστα, που ούτε λεφτά μπορούν να μοιράσουν ούτε και να κάνουν κανένα διορισμό, οι πολιτικοί θα προστατεύσουν με νύχια και με δόντια κάθε παράλογο σύστημα που τους δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουν υπέρ ενός... πελάτη.

Η κοινή γνώμη θα εντυπωσιαζόταν αν καταλάβαινε πόσο κοντά είναι οι απόψεις κάποιων αγανακτισμένων πολιτών με τις απόψεις ορισμένων αγανακτισμένων στελεχών διεθνών οργανισμών που μας έχουν πια καταλάβει πλήρως. Βλέπουν μια χώρα με απίστευτο ανθρώπινο δυναμικό, με εξαιρετικά πλεονεκτήματα από πλευράς φυσικής ομορφιάς και στρατηγικής τοποθεσίας, με το εμπόριο και την εξωστρέφεια στο DNA της. Ολα αυτά, όμως, τα θεωρούν θαμμένα βαθιά κάτω από ένα βαρύ στρώμα διαπλοκής, διαφθοράς και πολύ μεγάλης ανικανότητας του ενεργού πολιτικού προσωπικού. Ξέρετε τι λένε στο τέλος της ημέρας; Πως η Ελλάδα θα βγει από την κρίση μόνο όταν λύσει το πολιτικό της πρόβλημα, όταν, δηλαδή, εμείς πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, όταν επιλέξουμε σοβαρούς και έντιμους ανθρώπους για τα κρίσιμα πόστα και όταν οι πολιτικοί μας μάς πείσουν ότι έχουν σχέδιο, επιτελείο και όραμα αντί να μας εκβιάζουν με τον μπαμπούλα της όποιας τρόικας...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο