Τα δύο αστικά κόμματα και η Αριστερά

Του Αλεξη Παπαχελα

Η νέα μόδα είναι οι επιθέσεις κατά της Αριστεράς από τα μεγάλα αστικά κόμματα. Καλοδεχούμενες, αλλά άργησαν λίγο... Η αριστερή, με ή χωρίς εισαγωγικά, ιδεολογία έχει κυριαρχήσει παντού τα τελευταία 35 χρόνια, από το πώς γράφτηκε η νεοελληνική Ιστορία έως τον τρόπο που σκέπτεται για πολλά ζητήματα ο μέσος Ελληνας πολίτης. Δεν έγινε τυχαία αυτό. Το ΠΑΣΟΚ μιμήθηκε τη ρητορεία, τις συνδικαλιστικές τακτικές και τα σλόγκαν της Αριστεράς στην προσπάθειά του να την υπερκεράσει την εποχή της μεταπολιτευτικής ριζοσπαστικοποίησης. Ακόμη και εκείνο το «σύντροφοι και συντρόφισσες» ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια μιμητισμού...

Το ΠΑΣΟΚ καθιέρωσε τα στερεότυπα της Αριστεράς στην εξωτερική πολιτική, στην αντίληψη περί επιχειρηματικότητας, στο ποιος θεωρείται ο πρέπων ρόλος των συνδικαλιστών στη διοίκηση δημοσίων επιχειρήσεων. Ακόμη και σε θέματα «νόμου και τάξης» το ΠΑΣΟΚ θεωρούσε ότι έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη κάθε φορά που μια παράνομη ενέργεια, η οποία ήταν καθαγιασμένη στο όνομα κάποιου αριστερού οράματος, έπρεπε να αντιμετωπισθεί με αστυνομικό τρόπο.

Από την άλλη πλευρά, η ελληνική Δεξιά δεν μπόρεσε ποτέ να περάσει τα κόμπλεξ και τις ενοχές της στην αντιμετώπιση της Αριστεράς. Πάντα φοβόταν μην την πουν «Δεξιά», λες και πρέπει να πληρώνει μια παράταξη για αμαρτίες άλλων εποχών επ’ άπειρον. Οποιος οχυρωνόταν κάτω από την προστασία κάποιας απροσδιόριστης αριστερής ή προοδευτικής ομπρέλας έχαιρε ασυλίας, ακόμη και αν παραβίαζε βάναυσα κάποιο νόμο ή αν χρησιμοποιούσε απροκάλυπτα βία, όπως συχνά συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Το χειρότερο από όλα; Η «αριστερή» ιδεολογία μπόλιασε τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα στον τρόπο που εκφράζονται και τοποθετούνται οι διάφοροι συνδικαλιστές τους. Αν διαβάσετε μια ανακοίνωση κάποιας συνδικαλιστικής οργάνωσης ενός εκ των δύο κομμάτων και την ανακοίνωση για το ίδιο θέμα του ΠΑΜΕ, δεν θα βρείτε πολλές διαφορές.

Ισως τώρα δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία στα δύο μεγάλα κόμματα και σε όλον τον πολιτικό κόσμο να επανατοποθετηθεί με βάση όχι συμπλέγματα του παρελθόντος, αλλά με βάση τις ανάγκες που έχει η Ελλάδα του 2012 και η πρόκληση της ανοικοδόμησής της σε στέρεες βάσεις. Μπορεί να μη μοιάζει εύκολο, αλλά ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Νέα Δημοκρατία μπορούν να ξαναγίνουν ουρά ή να μιμηθούν την Αριστερά, παρότι μπορεί να μοιάζει πολιτικά ενδεδειγμένο. Αν ο ρόλος τους ήταν απλώς η έκφραση μιας διαμαρτυρίας χωρίς πρόταση, αυτό το κάνει καλά η Αριστερά και άλλες δυνάμεις. Ο αστικός κόσμος περιμένει σχήματα που μπορούν να κυβερνήσουν και προγράμματα, ούτε κραυγές ούτε χθεσινά, χιλιομασημένα κλισέ...

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ουσιαστική αλλαγή

Tου Αλεξη Παπαχελα

Οπως όλα δείχνουν πάμε ολοταχώς σε εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα αποδυναμωμένα, την Αριστερά ενισχυμένη και κάποιες ακραίες δυνάμεις σε άνοδο. Δεν πρέπει, βεβαίως, ποτέ να ξεχνάμε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι παρά μια φωτογραφία από μηχανή -αν τις θυμάστε- Πολαρόιντ. Είναι, δηλαδή, μια απολύτως στιγμιαία και στατική εικόνα των διαθέσεων του εκλογικού σώματος. Η κοινή γνώμη είναι σε απόγνωση γιατί δεν βλέπει φως στο αδιέξοδο που βιώνει κάθε μέρα. Μπορεί να αλλάξει αυτή η εικόνα έως τις αρχές Μαΐου;

Οπως λένε οι Αμερικανοί, ο κόσμος ψηφίζει συνήθως «για την τσέπη του». Αυτήν τη στιγμή η ασφυξία που προκαλεί η έλλειψη ρευστότητας στις επιχειρήσεις και στην αγορά έχει παραλύσει κάθε οικονομική δραστηριότητα. Είναι πολύ σημαντικό το «κούρεμα», το PSI και όλα τα συναφή, αλλά ο κόσμος δεν βλέπει να κινείται το χρήμα και να αλλάζει αισθητά το κλίμα. Οι έμπειροι τραπεζίτες θεωρούν ότι η λύση στο πρόβλημα της ρευστότητας θα αργήσει αρκετά και ανησυχούν για υγιείς επιχειρήσεις που μένουν από ρευστό. Ακόμη και οι εξαγωγικές επιχειρήσεις, στις οποίες τόσες πολλές ελπίδες έχουν εναποτεθεί, δυσκολεύονται να συνεχίσουν τη λειτουργία τους λόγω του μεγάλου προβλήματος στην έκδοση εγγυητικών επιστολών. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις σε αυτά τα προβλήματα κινούνται δυστυχώς με πολύ αργούς και γραφειοκρατικούς ρυθμούς και δεν μπορούν, από τη φύση τους, να πάρουν οποιοδήποτε ρίσκο σε σχέση με την Ελλάδα.

Τα χρήματα από τα χρέη του κράτους σε ιδιώτες και η επανέναρξη των μεγάλων κατασκευαστικών έργων θα δώσουν μια ανάσα, αλλά και αυτά θα αργήσουν. Οι εκλογές θα γίνουν συνεπώς σε βαρύ κλίμα και χωρίς να έχει φανεί ίχνος φωτός στο τούνελ. Θα ήταν καλύτερο, και σοφότερο ενδεχομένως, για τα μεγάλα κόμματα να πάνε σε εκλογές αφού έχει πέσει η σκόνη και έχει μπει μια τάξη στην οικονομία και το κράτος. Εγκλωβίσθηκε όμως το πολιτικό σύστημα μόνο του στην ιδέα των πρόωρων εκλογών και τώρα θα πρέπει να πάρει το όποιο εθνικό ρίσκο τις συνοδεύει...

Πώς μπορούν να ισορροπήσουν τα μεγάλα κόμματα την οργή και την απύθμενη δυσπιστία του κόσμου; Βασική προϋπόθεση είναι να πείσουν ότι ακούνε την κοινωνία. Οχι την ακούνε και χαϊδεύουν τα αυτιά της, αλλά ότι ακούνε και αλλάζουν. Ο κ. Σαμαράς έχει κάνει σημαντικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Συγκρούσθηκε άγρια με τους συνδικαλιστές του κόμματός του, πρότεινε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και μιλάει για την ανάγκη καθιέρωσης ασυμβίβαστου βουλευτικής ιδιότητας και υπουργικού αξιώματος. Ο κόσμος διψάει για νέα σοβαρά πρόσωπα, τα οποία μπορούν να τον πείσουν ότι γνωρίζουν το αντικείμενό τους και είναι έτοιμα να διαχειρισθούν την κρίση. Η Κεντροδεξιά είχε πολλούς τέτοιους ανθρώπους στις τάξεις της και τώρα πρέπει να κερδίσει το στοίχημα της ανανέωσης. Νέα πρόσωπα και βαθιές αλλαγές σε θεσμούς, από τη μείωση του αριθμού των βουλευτών έως την εκδίωξη των συνδικαλιστών από τα κομματικά όργανα, μπορούν να πείσουν την κοινωνία ότι κάτι αλλάζει στο πολιτικό σύστημα.

Τα ίδια, ασφαλώς, ισχύουν και για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πάτησε σε δύο βάρκες, μια νεωτεριστική μέχρι γραφικότητας και μια βαθιά παλαιοπασοκική, και τελικά βούλιαξε... Από τη στιγμή που οι πραγματικοί νεωτεριστές κιότεψαν και δεν θέλησαν να προχωρήσουν σε κάτι καινούργιο, το στοίχημα της επόμενης ηγεσίας είναι το στοίχημα που κέρδισε ο Τόνι Μπλερ όταν έκανε το Εργατικό Κόμμα ένα πραγματικά μετριοπαθές, σύγχρονο κεντροαριστερό κόμμα που έκοψε τον ομφάλιο λώρο με τους συνδικαλιστές και τα ακραία λαϊκιστικά στοιχεία. Αν το ΠΑΣΟΚ ξαναφέρει στους κόλπους του όλο εκείνο το σοβαρό δυναμικό που ο κ. Παπανδρέου απλώς σνόμπαρε από πριγκιπική ανασφάλεια, τότε μπορεί να πείσει ότι σοβαρεύεται.

Καταλαβαίνω απολύτως τον ψηφοφόρο που δεν θέλει να ψηφίσει κανένα από τα δύο αυτά κόμματα και ο οποίος ταυτοχρόνως αντιλαμβάνεται ότι ούτε η Αριστερά ούτε τα άκρα προσφέρουν εφικτή λύση εντός της Ευρωζώνης. Βρίσκεται σε σχετική απελπισία και δυσκολεύεται να διαπράξει πάλι το... ίδιο λάθος. Γι’ αυτό λοιπόν Ν. Δ. και ΠΑΣΟΚ έχουν μπροστά τους λίγες εβδομάδες να πείσουν δύσπιστους ψηφοφόρους με... άδειες τσέπες.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Φάρμακα, λόμπι και υποκρισία

Του Αλεξη Παπαχελα

Πήγα τις προάλλες σε ένα γιατρό για κάποιο πρόβλημα. Μετά την εξέταση, μου εξήγησε για αρκετή ώρα τη θεραπεία που πρότεινε, η οποία βασιζόταν σε κάποιες τακτικές ενέσεις. Μετά όμως ήλθε το καλύτερο. Οπως μου εξήγησε, υπάρχουν δύο διαφορετικά φάρμακα που «κάνουν τη δουλειά» στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και τα δύο κατασκευάζονται από την ίδια αμερικανική εταιρεία. Το ένα είναι σχετικά φθηνό (γύρω στα 75 ευρώ η ένεση), το άλλο είναι πανάκριβο (γύρω στα 1.500 ευρώ η ένεση). Στην Αμερική, όπου παράγονται και τα δύο, το 90% των γιατρών χρησιμοποιεί το φθηνό. Στην Ελλάδα συμβαίνει το ανάποδο και μάλιστα τα ασφαλιστικά ταμεία καλύπτουν για την, μάλλον συνηθισμένη όπως έμαθα αργότερα, πάθηση το ακριβό φάρμακο. Ο γιατρός, ένας νέος άνθρωπος που σέβεται τη δουλειά του αλλά μοιάζει να νοιάζεται και τον... τόπο, μου εκμυστηρεύθηκε πως «παρότι θα σας κοστίσει παραπάνω, αφού το Ταμείο σας γράφει μόνο το ακριβό, νιώθω πολύ πιο εντάξει με τον εαυτό μου να σας γράψω το φτηνό φάρμακο».

Υποθέτω ότι είναι μία ακόμη μικρή ιστορία σε ένα γιγαντιαίο παζλ κακοδιαχείρισης και διαφθοράς που οδήγησε στον εκτροχιασμό των δαπανών στον χώρο της Υγείας. Είναι πραγματικά εξοργιστικό να ακούς καμιά φορά τα επιχειρήματα ορισμένων, μεμονωμένων θέλω να πιστεύω, εκπροσώπων του κλάδου να καλλιεργούν τον τρόμο ενδιαφερόμενοι δήθεν για την υγεία των Ελλήνων πολιτών. Είναι διπλά εξοργιστικό γιατί αν και αφιερώναμε κατά καιρούς πολλά ρεπορτάζ και έρευνες σε αυτό το θέμα, είχαμε χάσει το «δάσος» της τεράστιας ζημιάς που γινόταν τελικά εις βάρος του ελληνικού λαού.

Ηταν πολύ μεγάλο το πάρτι που είχε στηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε οτιδήποτε είχε να κάνει με προμήθειες του Δημοσίου, από τα όπλα μέχρι τα φάρμακα. Τα σκοτεινά λόμπι δούλευαν στο παρασκήνιο εξαγοράζοντας πολιτικούς, κρατικούς λειτουργούς και ό,τι άλλο χρειαζόταν. Οι ξένες εταιρείες συμμετείχαν, με το αζημίωτο, στο ξέφρενο πάρτι και ενίοτε κόμπαζαν για το πως «η Ελλάδα είναι η υπ’ αριθμόν 1 χώρα σε κερδοφορία στην Ευρώπη». Είναι λοιπόν κάπως υποκριτικό, ή αφόρητα υποκριτικό για να πω την αλήθεια, να δηλώνουν τόσο έκπληκτοι και οι εταίροι μας και να ισχυρίζονται ότι δεν έπαιρναν χαμπάρι τι συνέβαινε.

Το κακό, το χειρότερο απ’ όλα αυτά; Οτι σήμερα έχεις βαριά άρρωστους ανθρώπους που «πληρώνουν τη νύφη» του εξορθολογισμού ενός απαράδεκτου συστήματος. Αυτούς τους ανθρώπους, που περιμένουν εβδομάδες και ταλαιπωρούνται αφάνταστα μέχρι να πάρουν την έγκριση για ένα ακριβό φάρμακο για τον καρκίνο, σκέφτομαι και αναρωτιέμαι πόσο άδικο είναι να πληρώνουν τις συσσωρευμένες κομπίνες και αμαρτίες όσων σήμερα δηλώνουν «αγανακτισμένοι» για τις αλλαγές στο σύστημα που αφορά τη δημόσια δαπάνη για τα φάρμακα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 3 Next

Archive