Αλλάζοντας σελίδα

Tου Αλεξη Παπαχελα

Καθημερινά προκύπτουν νέα στοιχεία, τα οποία δείχνουν πόσο διαδεδομένη είναι η διαφθορά στο ελληνικό κράτος. Η διαφθορά έγινε συνήθεια και μετά τη δεκαετία του 1980 εξαπλώθηκε παντού, και δικαιολογήθηκε μάλιστα ως θεμιτό μέσο αναδιανομής πλούτου. Οσο η Ελλάδα δανειζόταν και χρεωνόταν, η διαφθορά βόλευε. Μάθαμε όλοι μας να ζούμε και να ανεχόμαστε αυτή τη σαπίλα, πάθαμε αυτό που παθαίνει κάποιος που ζει μέσα στη μούχλα και τη βρώμα για πολύ καιρό και δεν τον ενοχλεί πια καμία μυρωδιά, όσο έντονη και αν είναι...

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις «μεγάλες» μίζες, όπως πολλές φορές θέλουμε να πιστέψουμε αποφεύγοντας να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Οι απάτες στις επιδοτήσεις, στα προνοιακά επιδόματα, στις εφορίες, τις πολεοδομίες βάρυναν σχεδόν όσο και οι μίζες στα όπλα, τα φάρμακα και τα δημόσια έργα. Φτάσαμε δε στο σημείο να δικαιολογούμε τη «μικρή» διαφθορά στο όνομα της «μεγάλης»... «Ελα, μωρέ, όλοι τα τρώνε, να μη φάμε και εμείς τίποτα;» ήταν ο ψευτοσοσιαλιστικός τρόπος για να δικαιολογηθεί η «δικιά μας» διαφθορά. Ακούω συνέχεια ανθρώπους να φωνάζουν «πόσα φάγανε αυτοί οι κερ...». Πολλά! Αλλά πρέπει να σκεφθούμε και «πόσα φάγαμε». Οι υπάλληλοι του ΙΚΑ Καλλιθέας, οι υπάλληλοι που παίρνουν άδειες επικαλούμενες «επαπειλούμενη κύηση», οι υπάλληλοι του υπουργείου Ανάπτυξης είναι ανάμεσά μας, γείτονες, συγγενείς, όχι μέλη μιας εξωτικής κάστας στην οποία μπορούμε συνεχώς να ρίχνουμε την ευθύνη.

Πώς τα αλλάζεις όλα αυτά; Δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Υπάρχει πρόβλημα ηγεσίας, θεσμών και ξεβολέματος. Ηγεσίας, γιατί, δυστυχώς, στις κορυφές πολλών βασικών θεσμών της χώρας δεν έχει φτάσει ό,τι καλύτερο... Θεσμών, γιατί η διαφθορά και η συναλλαγή μπορούν να πολεμηθούν μόνο με σύστημα και απρόσωπους μηχανισμούς, οι οποίοι αυτή τη στιγμή θεσμοθετούνται με το ζόρι και με φοβερή αντίδραση από μέσα. Ξεβολέματος, γιατί είναι τρομερά δύσκολο να αλλάξεις τη νοοτροπία και τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα εδώ και σχεδόν δύο γενιές. Πώς θα αποτρέψεις, ειδικά σήμερα, έναν υπάλληλο που έχει μειωθεί δύο φορές ο μισθός του και πραγματικά δεν βγαίνει πλέον, να μην πάρει το φακελάκι για να τακτοποιήσει μια υπόθεση; Πώς θα εμπνεύσεις μια νέα γενιά υπαλλήλων να αλλάξει νοοτροπία, όταν συνδικαλιστές, αρχιδιεφθαρμένοι βετεράνοι του συστήματος και διάφορα συμφέροντα πολεμούν με λύσσα τη διαφάνεια στο όνομα ενός δήθεν πατριωτικού αντιμνημονιακού αγώνα;

Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και μάχη για να γυρίσουμε σελίδα. Νομίζω ότι έχει φτάσει η στιγμή το ελληνικό πολιτικό σύστημα να πάρει στα σοβαρά την επανίδρυση του κράτους σε συνδυασμό με την πάταξη της διαφθοράς. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να συναινέσουν τα κόμματα στον διορισμό ενός έμπειρου και αδέκαστου ανθρώπου σε μια θέση «τσάρου – αναδιοργανωτή» κρίσιμων κρατικών μηχανισμών. Οι εταίροι μας θέλουν να μας βοηθήσουν με τεχνογνωσία σε αυτή την αποστολή, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απαιτείται μια ελληνική ηγετική φυσιογνωμία που θα τη φέρει εις πέρας. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να μην τορπιλισθούν από τα διάφορα κομματικά μαμούνια και όσους βλέπουν παντού συμφέροντα και θεωρίες συνωμοσίας.

Πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, ότι γίνονται πράγματα, εφαρμόζονται σιγά σιγά θεσμοί, οι οποίοι θα αποδώσουν. Μια εντυπωσιακή αλλαγή είναι το γεγονός ότι οι υπάλληλοι που σέβονται τη δουλειά τους δεν «μασάνε» πλέον στην πίεση οιουδήποτε πολιτικού προϊσταμένου που θέλει να προστατεύσει κάποιο συμφέρον. Είναι και αυτό ένα παράδοξο αλλά θετικό παράγωγο της κρίσης. Δεν μιλάμε, βεβαίως, για μια ειδική κατηγορία προστατευόμενων ολιγαρχών, οι οποίοι συνεχίζουν να κινούνται σαν να μην τρέχει τίποτα και πάντως με τη σιγουριά πως ό,τι και να γίνεται γύρω τους εκείνοι μπορούν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, πέρα από τη νομιμότητα. Πρόκειται για εκείνους που μας σπρώχνουν στη δραχμή και στο περιθώριο, γιατί έτσι θα μπορούν να δρουν σαν πραγματικά «αφεντικά». Πρόκειται για εκείνους που πολεμούν το νοικοκύρεμα και την ευρωπαϊκή επίβλεψη, γιατί ξέρουν καλά ότι θα τους οδηγήσει στο περιθώριο, έστω και με πολλά λεφτά στην άκρη...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Καίριες ερωτήσεις ψηφοφόρων στα κόμματα

Του Αλεξη Παπαχελα

Τώρα, που έχουμε καεί μια-δυo φορές στον χυλό, δικαιούμεθα, κατά τη λαϊκή παροιμία, να φυσάμε και το γιαούρτι... Εκλογές έρχονται και είναι καιρός να ψαχνόμαστε όλοι για το τι θα ψηφίσουμε. Αυτήν τη φορά, περισσότερο από κάθε άλλη, πρέπει, νομίζω, να είμαστε όλοι καχύποπτοι και άκρως απαιτητικοί, και οι ψηφοφόροι γενικώς και εμείς οι δημοσιογράφοι.

Δικαιούμεθα, νομίζω, πρώτα απ’ όλα, να ρωτήσουμε ευθέως και χωρίς περιστροφές τους πολιτικούς αρχηγούς: «Με ποιους ακριβώς θα κυβερνήσετε, ποιους έχετε στον νου σας για τους εξής 4-5 κρίσιμους τομείς;». Και να μη δεχθούμε γενικότητες ούτε παρελκυστικές απαντήσεις του τύπου «αυτά θα τα δούμε μετά τις εκλογές». Το «μετά» είναι αύριο, και η χώρα βρίσκεται στην πιο δύσκολη στιγμή της μετά τον Πόλεμο. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, άλλωστε, αλλά και αλλού, ο κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός δίνει ένα σήμα προεκλογικά για το ποιον συγκεκριμένα ακούει για την πολιτική και τα ζητήματα στους βασικούς τομείς, είτε από πολιτικά στελέχη είτε από συμβούλους.

Το δεύτερο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει, ασφαλώς, να απευθύνουμε στους αρχηγούς των κομμάτων είναι «τι θα κάνετε με τα δημοσιονομικά, πώς θα πάτε σε πρωτογενές πλεόνασμα, τι θα κάνετε με τους δημοσίους υπαλλήλους που πρέπει να φύγουν, σύμφωνα με το δημοσιονομικό πρόγραμμα;».

Αυτά, βεβαίως, είναι ερωτήματα που αφορούν τα βασικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατική Αριστερά, Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση), τα οποία δηλώνουν ότι θα σεβαστούν τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Ελλάδα. Οχι ότι οι υπόλοιποι πρέπει να αφεθούν να πουν το δικό τους ποίημα χωρίς να περάσουν από «Ιερά Εξέταση».

Αντιθέτως, και εκείνοι που επιμένουν ότι «λεφτά υπάρχουν» ή ότι «η Ευρώπη θα αλλάξει και θα πάει με τα νερά μας» πρέπει να μας εξηγήσουν τι εννοούν ή... τι πίνουν, για να πιούμε και εμείς και να συμμερισθούμε την...αισιοδοξία τους.

Δύσκολες πολύ θα είναι αυτές οι εκλογές. Ο κόσμος δεν πιστεύει τίποτα και κανέναν και δύσκολα θα μαγευθεί πάλι από μεγάλα λόγια και εύκολες υποσχέσεις.

Το ζητούμενο είναι να πεισθεί από τα κόμματα που θέλουν την Ελλάδα στο ευρώ ότι διαθέτουν το απαραίτητο πολιτικό προσωπικό, αλλά και το επιχειρησιακό σχέδιο, για να κυβερνήσουν σήμερα.

Αν δεν τα έχουν ήδη βρει, καλύτερα να βιαστούν!

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ο ιός της πολιτικής

Tου Αλεξη Παπαχελα

Πολύ θα ήθελα να λύσω ένα μυστήριο. Τι παθαίνουν οι άνθρωποι όταν μπλέκουν με την πολιτική και συγκεκριμένα με την εν Ελλάδι πολιτική; Είναι, πώς να το πω, σαν να μπαίνουν στο μπλέντερ και να μετατρέπονται από κανονικές προσωπικότητες σε αυτό που περιέγραφε κάποτε ο Αγγελος Βλάχος: κομμάτια από εύπλαστο ζυμάρι που το τσιμπάνε χιλιάδες μικρά ψαράκια. Το έχω δει το ίδιο έργο δεκάδες φορές. Θυμάμαι, για παράδειγμα, έναν «άνθρωπο της αγοράς» που είχε συμμετάσχει με πολλές ελπίδες και προσδοκίες σε πρόσφατη κυβέρνηση. Η «πιάτσα» περίμενε πολλά, όχι αυθαίρετες ρυθμίσεις και ρουσφέτια, αλλά συστηματικό έργο για να βοηθήσει την επιχειρηματικότητα. Αντί έργου, οι άνθρωποι της αγοράς έβλεπαν τη ραγδαία μετεξέλιξη ενός σοβαρού ανθρώπου σε κλασικό Μαυρογιαλούρο με τα ρουσφέτια του, τις απελπιστικά απαρχαιωμένες αντιλήψεις και την προφανή έλλειψη κοινού νου. Τι απέγινε εκείνος ο άνθρωπος που ήξεραν και σέβονταν; Δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν, ενώ εκείνο που προξενούσε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν πως σταμάτησε να βλέπει επιχειρηματίες μην τυχόν και τον «παρεξηγήσουν» ή γραφτεί κανένα παραπολιτικό σε καμιά παραφυλλάδα.

Να ήταν η μόνη περίπτωση... Φοιτητές θυμούνται λαμπρούς ακαδημαϊκούς δασκάλους στα αμφιθέατρα, δασκάλους που αγαπούσαν και σέβονταν. Χάθηκαν και αυτοί όταν μπήκαν στο μπλέντερ της πολιτικής, έγιναν ένα με τον μικρότερο δυνατό κοινό παρονομαστή σε μια αδηφάγο προσπάθεια να ικανοποιήσουν κάθε συνομιλητή τους. Μόρφωση, ήθος, επίπεδο σκέψης, όλα χάθηκαν με μαγικό τρόπο στο όνομα του κυνηγιού του σταυρού. Είναι προφανές ότι οι κομματικοί και πελατειακοί μηχανισμοί είναι ασύλληπτα ισοπεδωτικοί και λιώνουν κάθε ψίχουλο πρωτότυπης σκέψης, ευθυκρισίας και επαγγελματισμού. Θολώνουν το μυαλό και του πιο σοβαρού ανθρώπου, ο οποίος αντί να σκέπτεται πώς θα λύσει τα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειρισθεί, γυρνάει στα πανηγύρια και τα καφενεία.

Η χώρα, όμως, έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα λύσουν προβλήματα. Εχει πληρώσει τους άσχετους δημάρχους, οι οποίοι δεν ήξεραν πώς να κάνουν αίτηση για κοινοτικά κονδύλια και τους υπουργούς οι οποίοι ξέχασαν ό,τι έμαθαν στην πραγματική ζωή και έγιναν κομματικά εξαρτήματα. Πώς θα γίνει αυτό;

Ενας τρόπος είναι να καθιερωθεί το ασυμβίβαστο υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας έτσι ώστε να μπορεί ένας πρωθυπουργός να διορίσει υπουργούς με κύρος και εμπειρία χωρίς να τους θέτει απαραίτητα στη δοκιμασία του σταυρού. Αλλος τρόπος είναι η αύξηση του αριθμού των βουλευτών που εκλέγονται με λίστα έτσι ώστε να αξιοποιούν τα κόμματα άξιους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί ενδεχομένως να μη στέκονταν σε τηλεοπτικό παράθυρο απέναντι στον ανεμιστήρα του άκρατου λαϊκισμού.

Πρέπει, πάντως, να βρεθεί μια λύση. Πληρώνουμε ακριβά τα ταμπού που δημιουργήσαμε. Σε όλο τον κόσμο π.χ. ένας έμπειρος άνθρωπος μπορεί να εναλλάσσεται μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Εδώ αρχίζουν αμέσως οι φωνές και οι διαμαρτυρίες, λες και οι πολιτικοί και τα διάφορα κομματικά παρελκόμενα είναι άσπιλα και άμοιρα ειδικών σχέσεων με συμφέροντα.

Το κακό είναι ότι περνάμε μία φάση όπου είναι λίγοι οι σοβαροί άνθρωποι που θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Τα χρήματα είναι λίγα, το ρίσκο τεράστιο και η φήμη του επαγγέλματος... Χωρίς όμως νέα πρόσωπα και χωρίς επαγγελματίες σε κρίσιμες θέσεις δεν πάμε πουθενά. Τα κόμματα που θέλουν να μας κυβερνήσουν πρέπει να τους βρουν, να τους πείσουν, να τους εμπνεύσουν, να μπορέσουν να τους πληρώσουν αν τους αναθέσουν κυβερνητικό έργο και να τους προστατεύσουν απέναντι στον εσμό των «μαμουνιών», που θα θελήσουν να τους υπονομεύσουν από την πρώτη ώρα. Α, ναι, και για να μην το ξεχάσω, ας βρουν και ένα «εμβόλιο» που θα τους προστατεύσει από τον ιό που έχει μετατρέψει εκατοντάδες σοβαρούς ανθρώπους σε αγνώριστους πολιτικάντηδες...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive