Το επείγον σήμα

Tου Αλεξη Παπαχελα

Μπορούμε κάπως να ξεχωρίσουμε την πολιτική από τη διαχείριση των σοβαρών προβλημάτων της χώρας; Αν το καταφέρουμε άμεσα, έχουμε κάποιες σημαντικές ελπίδες να κερδίσουμε τη μάχη του ευρώ και της ανάκαμψης. Αν όχι...

Το κράτος έχει σε μεγάλο βαθμό παραλύσει αυτή τη στιγμή. Οι δημόσιες υπηρεσίες τα έχουν χαμένα και μεταξύ εφεδρείας, περικοπών και πολιτικής αβεβαιότητας δεν κινείται τίποτα.

Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε νευρική κρίση. Είναι κατανοητό γιατί έχουν έλθει τα πάνω-κάτω στη χώρα και έχει αλλάξει η «περιγραφή θέσης» βάσει της οποίας επέλεξαν να γίνουν πολιτικοί. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν και την τελευταία στιγμή δείχνουν υπευθυνότητα και προσπαθούν να σώσουν την παρτίδα, εν τέλει δεν αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές.

Τι θα περίμενε ένας λογικός άνθρωπος εν όψει των κρίσιμων εκλογών και των απίστευτων δυσκολιών που περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση; Οτι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είχαν επιλέξει τους κορυφαίους κάθε κλάδου, θα τους είχαν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και θα τους είχαν αναθέσει ένα επιχειρησιακό σχέδιο 150 ημερών. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να είχαν επιλέξει αυτούς τους ανθρώπους από κοινού, να είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινώς αποδεκτό κυβερνητικό πρόγραμμα και να άρχιζε η εφαρμογή από αύριο το πρωί, πριν από τις εκλογές. Σκεφθείτε τι εικόνα αξιοπιστίας και σοβαρότητας θα έδινε μια τέτοια πράξη, και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν και Ελληνες που έχουν πρόγραμμα και στόχους για τη χώρα μας.

Οι ξένοι θα έλεγαν ότι «επιτέλους, οι Ελληνες αποκτούν πρόγραμμα και σύστημα και μάλιστα μέσα σε ένα σχήμα συναίνεσης». Δεν ξέρω αν κάποιο από τα δύο κόμματα κάνει τέτοια προετοιμασία. Αν το κάνουν και δεν το ξέρει κανείς, πρέπει να πούμε ένα μπράβο, ούτε το Μanhattan Project δεν κρατήθηκε τόσο απόρρητο... Οι συγκλίνουσες πληροφορίες από τα δύο κόμματα εξουσίας δίνουν, πάντως, μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, έχουμε ως πιθανότερο ηγέτη έναν άνθρωπο που πιστεύει στο σόου του ενός και ο οποίος, πέραν της παλαιάς και έμπειρης διαπραγματευτικής ομάδας με την τρόικα, δεν διαθέτει αξιόλογα στελέχη. Είναι εξαιρετικό ως «πολιτικό ζώο» γιατί υπερασπίζεται τις αναγκαίες λύσεις χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να δείχνει ενοχές έναντι της Αριστεράς και των ετερόκλητων συμμάχων της. Ομως, από πρόγραμμα, αποτελεσματικότητα, συνεργάτες, μάνατζερ που μπορούν να αναλάβουν κρίσιμα πόστα δεν υπάρχει τίποτα.

Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν 2-3 τραπεζίτες και άνθρωποι της αγοράς, αλλά και πολύ απελπιστικά ελαφρύ «πυροβολικό». Η ενασχόληση με το τι γράφει ο κάθε πικραμένος, το τι συμβαίνει στον τάδε νομό με τον πολιτευτή Καραπιπερόπουλο και την κομματική κουζίνα, στραγγίζει το σύστημα από κάθε διάθεση σοβαρής προετοιμασίας για την εξουσία.

Αυτή, δυστυχώς, είναι η παράδοση στα κόμματα και τους ηγέτες, με σπάνιες εξαιρέσεις. Μην ξεχνάτε ότι η δομή του υπουργικού συμβουλίου του κ. Παπανδρέου μετά τις εκλογές του 2009 δόθηκε στους αρμοδίους για επεξεργασία σε μια χαρτοπετσέτα.

Και όμως. Η χώρα έχει μπροστά της μερικούς κρίσιμους μήνες, που θα κρίνουν αν θα παραμείνει στο ευρώ. Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα.

Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος συνωμοτούν κάποια βράδια μακριά από όλους εμάς. Αφελές ίσως, αλλά θα ήθελα να ξέρω ότι διαπραγματεύονται ένα κοινό σχέδιο δράσης, με ονόματα, προθεσμίες, στόχους, το οποίο θα ακολουθηθεί μετά τις εκλογές εφ’ όσον διαθέτουν από κοινού κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι πάρα πολλοί οι σοβαροί άνθρωποι που θα ήθελαν να τους βοηθήσουν και να στηρίξουν μαζί τον τόπο τους, σε μια ώρα ανάγκης. Ελληνες της διασποράς θέλουν να δώσουν τη μάχη για να σταθεί η πατρίδα στα πόδια της. Ηγεσία, όραμα και αίσθηση ευθύνης και εθνικής συνεννόησης περιμένει ο κόσμος με αγωνία. Αν δεν καταφέρουν να δώσουν σήμερα αυτό το σήμα τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν αν η Αριστερά και τα άκρα σχηματίσουν πλειοψηφία. Οταν κάποιος σου ζητάει να πονέσεις με την υπόσχεση ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ζητάς αποδείξεις και απτά δείγματα των προθέσεων και ικανοτήτων του. Αν δεν τα έχεις, προφανώς δεν πιστεύεις πια σε τίποτα και το ρίχνεις στην τρέλα, τη διαμαρτυρία και σε ό,τι άλλο βοηθάει να εκτονωθεί μια δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή.

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ο χρόνος που μας λείπει

Του Αλεξη Παπαχελα

Κατά τη διήγηση ενός φίλου, ο λαός της Αρχαίας Σπάρτης εκλήθη κάποτε να ψηφίσει για κάποιο ζήτημα. Ενας πολίτης, που ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής και φθαρμένος, πρότεινε κάτι που ήταν λογικό και πειστικό. Η πρόταση απερρίφθη, αλλά αφού πέρασαν δύο μήνες, έβαλαν κάποιον άλλον να το προτείνει και πέρασε πανηγυρικά. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με όλες τις αλλαγές, μεταρρυθμίσεις κ. λπ. οι οποίες περιέχονται στο μόλις ψηφισθέν Μνημόνιο. Ενα μεγάλο, πιθανότατα το μεγαλύτερο, κομμάτι της ελληνικής κοινής γνώμης δεν πείθεται από το σημερινό πολιτικό σύστημα εξουσίας ή όποιον άλλον συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο πολύ καιρό. Δεν πιστεύει ο κόσμος ότι «αυτοί μπορούν να τα καταφέρουν» και γι' αυτό ξεσπάει με οργή. Ο κόσμος βλέπει ότι οι κομματικοί τρέχουν να προστατεύσουν τους δικούς τους στο Δημόσιο από την εφεδρεία ή τις απολύσεις. Ξέρει πόσο ανίκανοι και θεσμικά διεφθαρμένοι είναι πολλοί κομματικοί παράγοντες, οι οποίοι συνεχίζουν να γνωρίζουν τα «κόλπα» και είναι οι μόνοι που μπορούν να βρουν τον δρόμο μέσα στα ερείπια ενός χρεοκοπημένου κρατικού μηχανισμού. Και βέβαια εξοργίζεται ή γελάει με νεύρα ο Ελληνας πολίτης όταν βλέπει πολιτικούς να παίζουν τον ίδιο ρόλο στο ίδιο στασίδι...

Ποιος θα πείσει τον Ελληνα, λοιπόν, ότι μπορεί να τον πάρει από το χέρι και να τον περάσει απέναντι, από την ταπείνωση στην υπερηφάνεια, από την επαιτεία στη δυναμική ελληνική παραγωγή και οικονομία;

Κάποιοι παλιοί και πολύ έμπειροι λένε «ξεχάστε το, ο κόσμος θα πεισθεί από όσους και όποιους κερδίσουν τις μεθεπόμενες εκλογές». Μπορεί να έχουν δίκιο. Εχουμε, όμως, τόσο χρόνο; Οι Ευρωπαίοι θα είναι εντελώς έτοιμοι για μια δική μας χρεοκοπία σε 2-3 μήνες. Το πιθανότερο είναι να φτάσουμε στον Ιούνιο και να έλθει τότε η τελική ώρα της κρίσης. Θα μπορέσουν τα κόμματα εξουσίας με τα φθαρμένα υλικά, τις ξεπερασμένες νοοτροπίες και τις παρωπίδες να βγάλουν πέρα το μεγάλο μεταρρυθμιστικό έργο που χρειάζεται; Θα αντιληφθούν ότι ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην κρισιμότητα των στιγμών; Δύσκολο στοίχημα. Ο Ελληνας έχει δείξει, με ορισμένες κραυγαλέες εξαιρέσεις, ωριμότητα και σύνεση έπειτα από μεγάλες κρίσεις.

Τώρα είναι ασφαλώς δύσκολο να μαντέψεις πού θα «κάτσει η μπίλια» λόγω του ανεξέλεγκτου θυμού του. Χρειάζεται κανονικά χρόνος, θεαματική τόνωση της πραγματικής οικονομίας και ένα τέλος στην αβεβαιότητα για να επικρατήσει η σύνεση. Χρόνος που δεν υπάρχει, ούτε μέσα ούτε και έξω...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Με ψυχή ελληνική...

του Αλεξη Παπαχελα

Ενα διεθνές ινστιτούτο (Reputation Institute) κάνει έρευνες για τη φήμη χωρών και εταιρειών σε όλο τον κόσμο. Βρήκα την έρευνά του για το 2011 εξαιρετικά αποκαλυπτική. Από πλευράς φήμης, η Ελλάδα βρίσκεται κάπου στη μέση της λίστας όλων των χωρών του κόσμου. Στη λίστα όμως που ερευνά την εικόνα που έχουν διάφοροι λαοί για τις χώρες τους, ερχόμαστε τελευταίοι. Είναι εντυπωσιακό, ενδεχομένως και λογικό...

Ας υποθέσουμε ότι βγάζαμε από τη μέση, για μια έστω στιγμή, την τρόικα, τα δάνεια, τον Ράιχενμπαχ και το Μνημόνιο. Προσωπικώς, είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο μέσος Ελληνας γνωρίζει άριστα και σε βάθος τα προβλήματα αυτής της χώρας. Μπορεί να μην του αρέσει να τα ακούει από τους ξένους, μπορεί να θυμώνει δικαιολογημένα όταν γίνεται η καρικατούρα προς αποφυγήν παγκοσμίως. Ξέρει όμως, έχει κοιταχθεί στον καθρέφτη εδώ και δύο χρόνια και έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητος.

Ο Ελληνας είναι νοικοκύρης, δουλευταράς και απίστευτα προσαρμοστικός. Μην ξεχνάμε όμως ότι πέρασε 30 και κάτι χρόνια που βολεύτηκε. Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στο Δημόσιο και θύμωναν με τον βουλευτή της περιφέρειας αν δεν το κατάφερνε. Μέχρι και οι δουλειές σε εταιρείες είχαν γίνει αντικείμενο ρουσφετιών από βουλευτές. Η επιχειρηματικότητα, η οποία συμβαδίζει απόλυτα με την καπατσοσύνη και την ευρηματικότητα (ακόμη και αν είναι στα όρια των θεσμών και της νομιμότητος) του Ελληνα, χάθηκε και αντικαταστάθηκε από τα «κόλπα», πώς θα πάρουμε καμιά δουλειά από το Δημόσιο, κανένα κονδύλι από το ΕΣΠΑ, καμιά κοινοτική επιδότηση κ.λπ. Βολεύτηκε ο ανήσυχος και δουλευταράς Ελληνας και αποκοιμήθηκε σε σχέση με τους πολιτικούς του.

Πιστεύω ότι ο Ελληνας είναι μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και η Ελλάδα στο πιο κομβικό σημείο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εχουμε περάσει πολλούς διχασμούς στην ιστορία μας και τώρα ανοίγουν διάπλατα όλα τα ρήγματα, ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν τη χώρα στην Ανατολή και εκείνους που τη θέλουν στη Δύση, ανάμεσα σε όσους νοσταλγούν ή επιδιώκουν μια «Ελλαδίτσα» της δραχμής και εκείνους που πιστεύουν ότι ανήκουμε σε ένα κλειστό ευρωπαϊκό κλαμπ. Μπορούμε εύκολα να πάμε και από τη μια και από την άλλη. Λίγο να αφήσουμε τη χώρα στα χέρια των δυνάμεων της άρνησης και της καταστροφής, μπορεί να μοιάζουμε με την Αίγυπτο ή τον Λίβανο σε μερικούς μήνες. Ξέρουμε άλλωστε πώς θα ήταν τότε η χώρα γιατί το βιώνουμε εν μέρει σήμερα: σπασμένα φανάρια από τους χούλιγκαν της δήθεν πολιτικής βίας, μουσεία αφύλακτα τύπου Βαγδάτης, υπηρεσίες που καταρρέουν κ.λπ. Αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς τελειωμό και μάλλον χωρίς επιστροφή. Το συναίσθημα, η υστερία, η υπερβολή θέλει να μας πάει εκεί. Εκεί θέλουν να μας πάνε και οι σκληροί Βορειοευρωπαίοι που έτσι θα δικαιώσουν το ρατσιστικό τους στερεότυπο για εμάς.

Δεν μας αξίζει αυτός ο δρόμος και πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για να τον αποφύγουμε. Οι ξένοι πρέπει να μας δώσουν χρόνο και ευκαιρίες, γιατί οι εταίροι στα δύσκολα φαίνονται. Πρέπει όμως και εμείς να μην μπούμε στο καβούκι μας βρίσκοντας την εύκολη λύση, βρίζοντας τους ξένους, ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα να μας λυπηθεί. Δεν είναι εύκολο όταν μας πιάνει η «τρέλα», όταν μας τυφλώνουν οι λαϊκιστές και οι κοσμικοί έμποροι της δραχμής. Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να βρούμε τη δύναμη να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό. Δεν γίνεται μια «ράτσα» σαν τη δική μας να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας έτσι εύκολα, με μια χρεοκοπία, σε συνθήκες ανεξέλεγκτης βίας, διαφθοράς και παρακμής. Το καλό είναι ότι οι διαχωριστικές γραμμές αρχίζουν να φαίνονται καθαρά πια. Κάποιοι έχουν βάλει στοίχημα να μας πάνε σε εμφύλιο, στην απομόνωση και τη μιζέρια. Οι υπόλοιποι, και ειδικώς οι πολλοί που δεν μιλούν και που ανέχθηκαν για χρόνια άχρηστους πολιτικούς και ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, πρέπει να σκεφθούμε λογικά αλλά να δράσουμε με «ψυχή» ελληνική για να αποδείξουμε στους ξένους –ακόμη και στους πιο δύσπιστους– πόσο γρήγορα μπορεί να «γυρίσει» η χώρα αλλά και να δείξουμε και στους εαυτούς μας πόσο τελικά αξίζουμε!

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο