Δημόσια Περιουσία: «μήπως παίζουμε με τις λέξεις»;

Untitled

Ήταν λίγο πριν από το πρώτο διαφημιστικό διάλλειμα, η συζήτηση στο στούντιο είχε αρχίσει να ανάβει με αφορμή τα «πίσω-μπρος» της κυβέρνησης σε σχέση με την συνέντευξη τύπου της τρόικας, και εκτός από τον υπουργό Επικρατείας κ. Παμπούκη στο στούντιο, στις οθόνες του control room του ΣΚΑΪ μπορούσα ήδη να δω στις θέσεις τους τον κ. Μηταράκη της ΝΔ και τον οικονομολόγο κ. Χιόνη, έτοιμους να βγουν στον αέρα σε πολύ λίγο.

Στις 11.17 ακριβώς χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ όταν είμαστε στον αέρα, εκτός αν κάτι έχει πάει πάρα πολύ στραβά ή πάρα πολύ καλά. Στην άλλη άκρη της γραμμής η πολύ καλή συνάδελφος της «Πρώτης Γραμμής» Ιωάννα Αργυροηλιοπούλου με ενημέρωνε με την ζέση κάθε δημοσιογράφου που μεταδίδει μια καινούρια και κυρίως επείγουσα πληροφορία, ότι σε «απέναντι» εκπομπή μεταφέρουν λεγόμενα του Ζ.Κ.Γιούνκερ, προέδρου του Eurogroup που είχε μόλις τελειώσει την συνεδρίασή του στις Βρυξέλλες. Όπως μου εξήγησε, ο ανταποκριτής των «απέναντι» μετέδιδε τηλεφωνικά την πληροφορία ότι ο Γιούνκερ, παρά την απίστευτη «κόμπλα» που είχε δημιουργηθεί το Σαββατοκύριακο μεταξύ Αθήνας, Ουάσιγκτον και Βρυξελλών, δήλωνε ότι η Ελλάδα «πρέπει να πουλήσει ακίνητα ύψους 50 δις».

Όπως θα έκανε κάθε αξιοπρεπής αρχισυντάκτης στην θέση μου, απλά πανικοβληθηκα. Μέσα στα επόμενα δύο λεπτά είχα καταφέρει να τσεκάρω τα τηλεγραφήματα του Associated Press, αυτά του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, το site της Ναυτεμπορικής, αυτό των Financial Times, να ζητήσω να βγούμε σε διάλλειμα και να αρχίσω να τηλεφωνώ στον Ανταποκριτή της Καθημερινής και του ΣΚΑΪ στις Βρυξέλλες Κώστα Καρκαγιάννη. Ο εξαιρετικό συνάδελφος με ενημέρωσε ότι κανένα τέτοιου είδους θέμα δεν υφίσταται, ενώ μου μετέφερε τα λεγόμενα των Γιουνκερ και Ρεν με την ίδια ακρίβεια που ήταν γραμμένα στο τηλεγράφημα του πρακτορείου ειδήσεων που είχα στην οθόνη μου. Το θέμα όμως ήταν τι ακριβώς είχε συμβεί.

Αυτό, πάλι με την βοήθεια του κ. Καρκαγιάννη, μπόρεσα να το εξακριβώσω μονάχα σήμερα το πρωί: ο Γιούνκερ, στο περιθώριο του Eurogroup είπε σε άπταιστα γαλλικά «Χαιρετίζουμε την πρόθεση της κυβέρνησης να βελτιώσει την βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, μέσω ενός προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και της πραγματοποίησης ενός ενεργητικού από ακίνητα συνολικού ύψους 50 δις», πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει αξιοποιήστε τα ακίνητα όπως θέλετε αλλά καλό θα είναι αυτή η αξιοποίηση να σας δώσει 50 δις. Εκ παραδρομής υποθέτω, όπως μου εξήγησε ο κ. Καρκαγιάννης σήμερα το πρωί, ο Άγγλος μεταφραστής μετέφρασε το γαλλικό ρήμα που συνιστά την φράση «πραγματοποίηση ενεργητικού» σε “sell out” και τα όργανα για τους «απέναντι» άρχισαν.

Σήμερα, γνωρίζοντας όλα αυτά, αισθάνομαι κάπως ικανοποιημένος που δεν έκανα την βλακεία να μεταφέρω στον αέρα κάτι που θα μπορούσε να είναι «πρώτη είδηση». Και ακόμη περισσότερο σκέφτομαι και θυμάμαι για μια ακόμη φορά όλα αυτά που μου φώναζαν οι καθηγητές μου στο πανεπιστήμιο για την ακρίβεια των λέξεων, το τι μπορούμε να γράψουμε στο χαρτί ή να πούμε στον αέρα και πότε.

Από την άλλη όμως, ακόμη δεν έχω καταφέρει να απαντήσω στον εαυτό μου, σχεδόν 15 ώρες μετά από όλα αυτά, εάν ολόκληρο το ζήτημα του αν μιλάμε για πώληση, ή για ενοικίαση, για εκποίηση ή αξιοποίηση, ωχριά μπροστά στο γεγονός ότι αυτό που μας λείπει αυτή τη στιγμή είναι 50 ολόκληρα δις, ή μήπως απλά, όπως νιώθω ότι γίνεται όλο και περισσότερο αυτές τις ημέρες, παίζουμε – επικίνδυνα - με τις λέξεις;

Αναρτήθηκε από: Άγγελος Πετρόπουλος, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μια ημέρα στην πλατεία Ταχρίρ

180076_10150394167785300_606770299_17125514_6632843_n

Της Ελένης Βαρβιτσιώτη*

Πέρασα τον πρώτο έλεγχο έξω από την πλατεία Ταχριρ. Μου άνοιξαν την τσάντα και μία γυναικά με μαντίλα μου έκανε σωματικό έλεγχο. Δίπλα της ένας νεαρός μου ζητούσε συγνώμη που με έβαζαν σε αυτή την διαδικασία. Πέρασα ανάμεσα από τους σχεδόν έφηβους στρατιωτικούς που κρατούσαν όπλα περασμένα από τους ώμους τους, όπλα που έμοιαζαν να έχουν παραμείνει στον στρατό από τον πόλεμο των έξι ημερών. Στα τανκ, ζωγραφισμένα συνθήματα «δε θα σταματήσουμε μέχρι να φύγει ο Μουμπάρακ», λίγο ειρωνικό σκέφτομαι. Μέσα στην πλατεία μια μικρογραφία της Αιγύπτου.

Ο Μοχάμεντ, 45 ετών με πλησιάζει και γυρνάει τις τσεπες του προς τα έξω για να δω τις γυμνές φόδρες του παντελονιού του. «Είμαι 25 χρόνια οδηγός λεωφορείου. Έχω 4 παιδιά και μισθό 70 ευρώ τον μήνα. Η γυναίκα μου δεν δουλεύει και έχω φοβερά χρέη. Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Δεν έχουμε σχολεία, δεν έχουμε νοσοκομεία. Δεν έχουμε τα βασικά και εγώ θέλω απλώς να ζήσω» μου λέει φωνάζοντας δίπλα στο αυτί μου, θέλοντας να βεβαιωθεί ότι δεν έχω χάσει λέξη από ότι μου έχει πει. Κάθε μέρα είναι στην πλατεία και διαδηλώνει. Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα, μου εξηγεί.

Ο Μαχμούτ κάθεται ακίνητος στην μέση του δρόμου, τυλιγμένος με την σημαία της Αιγύπτου. Είναι από τις γενιές των Αιγυπτίων που μέχρι τώρα στην ζωή τους δεν έχουν γνωρίσει άλλο πρόεδρο στη χώρα τους, εκτός από τον Μουμπάρακ. Στο κεφάλι του φοράει μία πολύχρωμη μπαντάνα. Είναι ηθοποιός. Μου ζητάει να τον φωτογραφίσω. «Αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ δεν έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια» μου λέει. «Οι Αιγύπτιοι μέχρι τώρα φοβόντουσαν ο ένας τον άλλον, ακόμα και τον γείτονα τους. Από τις 25 Ιανουαρίου έχουμε σπάσει τα σύνορα μεταξύ μας. Νιώθω μία πολύ μεγάλη ομοψυχία με όλους αυτούς τους ανθρώπους στην πλατεία σαν να έχουμε βάλει έναν στόχο που όλοι μαζί θα καταφέρουμε».

Ο Χαλίντ είναι με την κόρη του και την γυναίκα του λίγο πιο πέρα. Φοράει ένα δερμάτινο μπουφάν και γυαλιά ηλίου επώνυμης μάρκας. Έχει σπουδάσει ιατρική στην Αμερική και τα τελευταία 20 χρόνια είναι χειρούργος - οφθαλμίατρος στο Κάιρο. Σήμερα είναι η πρώτη του μέρα στην πλατεία Ταχρίρ. «Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ίδιους άχρηστους ανθρώπους στην κυβέρνηση τα τελευταία 30 χρόνια. Ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχει κάνει το καθεστώς είναι να στερήσει την αξιοπρέπεια μας. Σήμερα νιώθω ότι έχουμε ξαναβρεί την ψυχή μας, μου λέει και χαϊδεύει τα μαλλιά της 10χρονης κόρης του. Πόσο πια αίμα πρέπει να χυθεί για να παραμείνει ένας άνθρωπος στην εξουσία;»

Η Λάμια είναι 24 ετών και φοράει μία μπεζ μαντήλα. Με πλησιάζει από μόνη της θέλοντας να μου πει την ιστορία της. «Είμαι άνεργη εδώ και 18 μήνες. Έχω σπουδάσει φαρμακοποιός και δούλευα σε φαρμακείο, μέχρι που έχασα την δουλειά μου». Μου λέει ότι δεν ξέρει κανένα που να είναι στο σύστημα, και ότι ο μόνος τρόπος για να βρει δουλειά είναι με γνωριμίες. «Δεν μπορώ άλλο την διαφθορά» μου λέει και νιώθω από την ένταση στην φωνή της ότι έχει πολύ έντονο θυμό μέσα της. «Θέλω μία καλή δουλεία και έχω τα προσόντα , δεν θα έπρεπε να χρειάζομαι γνωριμίες για να την αποκτήσω», μου λέει με μία ανάσα και απομακρύνεται στο πλήθος.
Άρχισα να περπατάω προς την έξοδο.

Πέρασα ανάμεσα από τα οχήματα του στρατού, και γύρισα πίσω να κοιτάξω άλλη μια φορά τους χιλιάδες Αιγυπτίους που αυτή την φορά είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι για να αλλάξει έστω και λίγο η ζωή στην πατρίδα τους. Αυτό το λίγο είναι και κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά όλοι φαίνεται να συμφωνούν σε ένα και μόνο πράγμα: όποιο κι να είναι το αποτέλεσμα των επόμενων ημερών οι Αιγύπτιοι έδειξαν στον κόσμο και περισσότερο στους εαυτούς τους κάτι που τόσο καιρό φαίνεται να το είχαν ξεχάσει, ότι η ζωή είναι στα δικά τους χέρια.

*Η Ελένη Βαρβιτσιώτη είναι δημοσιογράφος της ομάδας των ΝΕΩΝ ΦΑΚΕΛΩΝ και βρίσκεται στο Κάιρο ως απεσταλμένη του ΣΚΑΪ.

Αναρτήθηκε από: Ελένη Βαρβιτσιώτη, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο