Από το όνειρο στο αδιέξοδο

Του Αλέξη Παπαχελά

Σκέπτομαι το τι περνάει σε αυτό τον τόπο ένα νέο παιδί που θέλει να μάθει γράμματα και να βρει γρήγορα μια δουλειά και απελπίζομαι. Τα παιδιά μας βασανίζονται για χρόνια με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, αλλά και από τους γονείς που πιέζουν αφόρητα για καλούς βαθμούς. Οι ελληνικές οικογένειες ζουν ένα συλλογικό δράμα έως ότου τα παιδιά τους μάθουν τα αποτελέσματα. Και μετά; Μετά έρχονται αντιμέτωπα με τη μιζέρια, την ανοργανωσιά και τις ακραίες ιδιαιτερότητες του ελληνικού πανεπιστημίου. Δεν πρέπει όμως να είμαστε ισοπεδωτικοί. Υπάρχουν νησίδες αριστείας και εξαιρετικοί δάσκαλοι και ερευνητές στην Αθήνα, στην Κρήτη, στα Γιάννενα, παντού. Κάνουν έρευνα και είναι πραγματικοί δάσκαλοι, αλλά μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Εχουν απέναντί τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, φοιτητοπατέρες, αναρχικούς, κόμματα, έναν ασύλληπτο εσμό συναλλαγής και μετριότητας, που ρουφάει κάθε θετική δυναμική από τα πανεπιστήμια. Μπορείτε να σκεφθείτε άλλη χώρα όπου τους φοιτητές εγγράφουν στο πρώτο έτος συνδικαλιστές καθισμένοι σε κομματικά τραπεζάκια; ΄Η μήπως ξέρετε άλλη χώρα όπου ο κάθε πικραμένος μπαίνει μέσα, διακόπτει το μάθημα και κάνει κάποια ανακοίνωση; Ολη η ατμόσφαιρα, από τους βρώμικους τοίχους μέχρι την ανύπαρκτη οργάνωση και υποδοχή, διώχνει τα νέα παιδιά. Οσο όρεξη και αν έχεις, όσα όνειρα και αν κουβαλάς πώς μπορείς να τα κρατήσεις ανέπαφα όταν περιμένεις μήνες για να αρχίσουν τα μαθήματα; Ο κίνδυνος της μαζικής εξόδου των νέων παιδιών από την Ελλάδα είναι ορατός και τεράστιος. Το λεγόμενο brain drain, η απώλεια των καλύτερων μυαλών της πατρίδας μας, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και επιδεινώνεται. Η απειλή δεν αφορά τους πλούσιους και ισχυρούς που θα στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Ούτε αφορά τους άπειρους βολεμένους των ελληνικών πανεπιστημίων, από κάποια μέλη ΔΕΠ που δεν κατάλαβαν πώς έγιναν «πανεπιστημιακοί» έως τους συνδικαλιστές της συναλλαγής και της μετριοκρατίας. Ούτε βεβαίως αφορά όσους, ακόμη και σήμερα, βλέπουν το πανεπιστήμιο ως παιδική χαρά ανομίας. Αφορά τα χιλιάδες παιδιά που τα έδωσαν όλα για ένα όνειρο και τώρα βρίσκονται μπροστά σε ένα αδιέξοδο χωρίς τέλος για το οποίο δεν φέρουν καμιά απολύτως ευθύνη.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η «ημέρα της Βαστίλλης»

Του Αλέξη Παπαχελά

Ρωτούν διάφοροι ξένοι δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που επισκέπτονται την Ελλάδα «πώς και δεν έχει ακόμη ξεσηκωθεί πραγματικά ο κόσμος;». Ολα τα μοντέλα για την ανάλυση οικονομιών σε βαθιά κρίση δείχνουν ότι έπειτα από τόσα χρόνια ύφεσης και με τόση ανεργία (ειδικά στους νέους) θα έπρεπε να έχει ήδη υπάρξει μια «ημέρα της Βαστίλλης», μια πραγματική λαϊκή εξέγερση. Δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα. Τα συνεχή καλέσματα της Αριστεράς και άλλων πολιτικών ή συνδικαλιστικών δυνάμεων δεν έχουν πιάσει τόπο. Πρέπει, λοιπόν, να κοιμάται ήσυχο το όποιο αστικό «σύστημα» της χώρας; Δεν νομίζω. Ούτε τα εν λόγω κόμματα ούτε και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν το κύρος και την πειθώ να καλέσουν τον κόσμο σε ξεσηκωμό. Οι συνεχείς προσκλήσεις δεν έχουν αποδώσει, παρά την ένταση και την τακτικότητά τους. Αυτό ίσως δικαιολογεί το γεγονός πως οι μαζικότερες των διαδηλώσεων σήμερα έχουν πολλά να ζηλέψουν σε όγκο και πάθος από τις τεράστιες διαδηλώσεις της πρώιμης μεταπολίτευσης, αλλά και τις αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε άλλες χώρες του Νότου. Ολο και περισσότεροι έμπειροι παρατηρητές των ελληνικών πραγμάτων εκτιμούν ότι μια «ημέρα της Βαστίλλης» δεν θα οργανωθεί μια ημέρα από κόμματα ή συνδικάτα. Αν συμβεί, είναι πιθανότερο να προκληθεί από ένα τυχαίο γεγονός, ένα «πέταγμα της πεταλούδας». Ισως, μάλιστα, να μην έχει πρωταγωνιστές τους κλασικούς χαρακτήρες των τακτικών κινητοποιήσεων, αλλά ανθρώπους που δεν σκέφθηκαν ποτέ να πάνε σε διαδήλωση. «Φοβού τους απελπισμένους αστούς που νιώθουν ότι χάνουν τα πάντα», μου έλεγε πρόσφατα ένας παλιός, σοφός πολιτικός. Η οργή είναι μεγάλη και διάχυτη. Βρισκόμαστε στα τελευταία 200 μέτρα ενός επώδυνου και εξουθενωτικού μαραθώνιου, αλλά δεν έχουμε ανάσα ούτε ως κοινωνία ούτε ως πολιτικό σύστημα. Κάποιοι κάνουν το λάθος να μπερδεύουν το τι σκέπτεται η κοινωνία με το τι πιστεύει ο περίγυρός τους. Μεγάλο λάθος! Πράγματα που φαίνονται αυτονόητα ή προϊόντα κοινής λογικής μοιάζουν σαν ψέματα ή ακαταλαβίστικες ακαδημαϊκές υποσημειώσεις στον απελπισμένο κόσμο που πιστεύει ότι ακόμη και αν όλα χαθούν, εκείνος δεν θα έχει τίποτα πλέον να χάσει. Ο κίνδυνος του ξεσηκωμού εντείνεται και από κάτι ακόμη: είναι πολλοί εκείνοι που χύνουν τη βενζίνη του μίσους και ωθούν τη χώρα στο χάος, δεν υπάρχει κανείς όμως που να εμπνέει πραγματικά τους απελπισμένους και να τους πείθει ότι μπορεί να τους βγάλει με ασφάλεια από το σκοτεινό τούνελ. Θυμάμαι ακόμη τον καντηλανάφτη που μου είπε στις αρχές του Μνημονίου πως θα ψηφίσει «αυτούς που θα τα κάνουν μπάχαλο για τους πολιτικούς, όπως έκαναν και εκείνοι τη ζωή μου». Ρεύμα διαμαρτυρίας υπάρχει, ρεύμα υπέρ κάποιου επειδή πείθει ότι είναι μεγάλος ηγέτης δεν φαίνεται πουθενά. Αν όλα πάνε καλά, η χώρα θα συνεχίσει να βαδίζει δίπλα στον γκρεμό της πολιτικής ή κοινωνικής περιπέτειας, αλλά θα στέκεται όρθια, έστω και αν δεν πάει μπροστά όσο θα θέλαμε. Οι Ελληνες είναι συντηρητικοί και νοικοκυραίοι και βλέπουν τι γίνεται γύρω τους στην Ευρώπη. Δεν θα αντέξουν δύο πράγματα: άλλα ψέματα από πολιτικούς ευθύνης και οιαδήποτε υπόθεση διαφθοράς σε σχέση με το δημόσιο χρήμα. Αν οι δανειστές δεν τραβήξουν το σχοινί, σαν να θέλουν να κοπεί, έχουμε πολλές πιθανότητες να περάσουμε απέναντι και να μπούμε σε τροχιά σταθεροποίησης και ανάπτυξης. Και κάτι τελευταίο. Η Ιστορία έχει έναν περίεργο τρόπο να εκδικείται όσους υπόσχονται πολλά και ξεσηκώνουν τον κόσμο πέραν κάθε λογικής. Η «ημέρα της Βαστίλλης» μπορεί να πέσει στο κεφάλι του πιο φιλολαϊκού και πολλά υποσχόμενου πολιτικού. Η τύχη, βλέπετε, παίζει σημαντικό ρόλο στην Ιστορία και διαλέγει με παράδοξο τρόπο τον κακορίζικο που του τυχαίνει ο μουντζούρης.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Δεν χρειάζεται πανικός

Του Αλέξη Παπαχελά

Καμιά φορά είναι καλό και φρόνιμο να μπαίνεις στα «παπούτσια» εκείνου που έχεις απέναντί σου σε μια διαπραγμάτευση ή συναλλαγή. Στην Ελλάδα έχει εδραιωθεί το αξίωμα «όχι άλλα μέτρα». Σκεφθείτε, λοιπόν, αν στον ευρωπαϊκό Βορρά επικρατήσει τώρα -ως απάντηση- η άποψη «όχι άλλα λεφτά». Κανένα μέτρο εμείς, κανένα ευρώ αυτοί είναι η λογική κατάληξη ενός τέτοιου φαύλου κύκλου. Το ξέρω ότι δεν μας αρέσει να σκεπτόμαστε τόσο λογικά και ψυχρά, αλλά όσο επώδυνο και αν είναι, πρέπει να το κάνουμε. Στον Βορρά όταν υπόσχεσαι κάτι, και μάλιστα βάσει κάποιας σύμβασης, το τηρείς. Αν κάποιος εμφανισθεί και σου πει «ουπς, σου υποσχέθηκα πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορώ να κάνω, δώσε μου λίγα λεφτά παραπάνω και λίγο χρόνο και θα τα κάνω κάποια στιγμή στο μέλλον» δεν σε πείθει απαραίτητα να συνεχίσεις τη χρηματοδότηση. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Μετά πρέπει και οι «βόρειοι» να μπουν στα δικά μας «παπούτσια». Αν σκέπτονται ως δανειστές θα έχουν προφανώς ως κυρίαρχο στόχο να πάρουν τα λεφτά των φορολογουμένων τους πίσω. Ο μόνος τρόπος να το καταφέρουν είναι να βοηθήσουν την Ελλάδα να μείνει όρθια, να εισέλθει πάλι σε τροχιά ανάπτυξης, ώστε κάποια στιγμή να αρχίσει να αποπληρώνει τα δάνειά της. Ξέρουν καλά ότι αν τραβήξουν το σχοινί περισσότερο απ’ όσο αντέχει η κοινωνία ή η σημερινή κυβέρνηση θα θέσουν τα χρεωστούμενα σε κίνδυνο. Κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί πού θα καταλήξει μια περίοδος ακυβερνησίας ή τσαβεζοποίησης της χώρας σε συνθήκες κατάρρευσης και κοινωνικής αναταραχής. Τώρα, λοιπόν, είμαστε σε ένα δύσκολο μεταίχμιο. Το «όχι άλλα μέτρα» δεν μπορεί να συμπεριλάβει και την υλοποίηση αλλαγών που η ίδια η σημερινή κυβέρνηση έχει υποσχεθεί να κάνει. Θα χρειασθεί πειθώ και πυγμή, επικοινωνία με τον κόσμο και ηγετικότητα, αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Το «όχι άλλα λεφτά» επίσης δεν «παίζει» γιατί κανείς δεν διακινδυνεύει εκατοντάδες δισ. για ένα καπρίτσιο και λίγα ακόμη δισ… Υπάρχει, βεβαίως, και το «δισκοπότηρο», το απώτατο «βραβείο», η ρύθμιση του χρέους. Εκεί κι αν μπλέκει το πράγμα. Η ελληνική κυβέρνηση το θέλει… χθες, οι Γερμανοί και λοιποί Βόρειοι τρέμουν στην ιδέα να το πουν πριν από τις ευρωεκλογές γιατί θα ξεσηκωθούν οι δικοί τους ακραίοι. Δεν ξέρω, κανείς δεν ξέρει, πώς θα ξεφύγουμε από αυτήν τη στενωπό για να πάμε παρακάτω. Ενα είναι βέβαιο: ο πανικός, οι υστερίες, οι δηλώσεις που αυτοπαγιδεύουν τη διαπραγματευτική θέση μιας χώρας ποτέ δεν βγάζουν σε καλό.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο