Γλαύκος Κληρίδης

Του Αλέξη Παπαχελά

Οι τελευταίοι μιας γενιάς ιστορικών ηγετών του Ελληνισμού φεύγουν. Σήμερα κηδεύεται στη Λευκωσία ο Γλαύκος Κληρίδης, ένας από τους ελάχιστους statetsmen που ανέδειξε η Κύπρος στη σύγχρονη ταραγμένη ιστορία της. Ο Κληρίδης ήταν ένας πολιτικός που σε κέρδιζε με την απλότητά του, την προφανή άρνησή του να πάρει τον εαυτό του πιο σοβαρά από αυτό που έπρεπε. Ηταν ένας έξοχος αφηγητής περιπετειών και ανεκδότων που διέτρεχαν όλες τις φάσεις, από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Κύπρου έως τα πιο πρόσφατα γεγονότα. Διέθετε απαράμιλλο χιούμορ και μια εξαιρετικά ψύχραιμη ματιά στα κυπριακά και διεθνή πράγματα. Ηταν επίσης ένας Κύπριος πολιτικός που ένιωθε πολύ άνετα στην Αθήνα, στη συνδιαλλαγή του με τους Ελλαδίτες πολιτικούς. Η έννοια του Ελληνισμού ήταν βαθιά χαραγμένη μέσα του, όπως και η έγνοια του να μη διαρραγεί ποτέ το λεγόμενο εθνικό μέτωπο. Ο Γλαύκος Κληρίδης λοιδορήθηκε όσο λίγοι, όπως και κάθε σύγχρονος οπαδός του πατριωτικού ρεαλισμού. Ακουσε ουκ ολίγες φορές κατηγορίες περί προδοσίας, αλλά στάθηκε όρθιος χωρίς να αλλάξει στάση και να καμφθεί από τη συνεχή πίεση του περιώνυμου πολιτικού κόστους. Τα γεγονότα τον δικαίωσαν. Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ο μεγάλος αυτός εθνικός στόχος, δεν θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί χωρίς τον Κληρίδη. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η κυπριακή ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική αν είχε ανέλθει πιο νωρίς στην προεδρία. Η ιστορία είναι ασφαλώς γεμάτη από τέτοια ΑΝ και κανείς δεν μπορεί να δώσει μια βέβαιη απάντηση. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Ελληνισμός έχασε έναν σημαντικό εκφραστή του πατριωτικού ορθολογισμού, έναν άνθρωπο που έδωσε μάχες για τα συμφέροντα της πατρίδας του, ζυγίζοντας πάντοτε πολύ καλά τη διεθνή συγκυρία. Το «εργοστάσιο» που κατασκεύαζε ηγέτες σαν τον Κληρίδη έκλεισε... πριν από χρόνια, καθώς είναι άλλο να έχει ζήσει ένας πολιτικός πολέμους, εμφυλίους και δικτατορίες και άλλο να είναι ένας «πλαστικός» πολιτικός που μεγάλωσε με δημόσιες σχέσεις και δημοσκοπήσεις. Γι’ αυτό και κάθε τέτοιος ηγέτης που φεύγει αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό πίσω του.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Χρειαζόμαστε απαντήσεις

Του Αλέξη Παπαχελά

Από την αρχή του Μνημονίου επαναλαμβάνεται μια συζήτηση ανάμεσα σε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις και την τρόικα, η οποία καταντά βαρετή – αν όχι υποκριτική. Λένε κατά καιρούς, λοιπόν, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της τρόικας: «Αν προχωρούσατε τις διαρθρωτικές αλλαγές που χρειάζονται για να αναμορφωθεί η οικονομία σας, θα κάναμε πολλές εκπτώσεις στα δημοσιονομικά και τις περικοπές». Με άλλα λόγια, υπονοούν ότι αν το πολιτικό μας σύστημα έβρισκε τη γενναιότητα να επιβάλει μερικές διαρθρωτικές αλλαγές, ο κοσμάκης δεν θα πλήρωνε τη νύφη με συνεχείς μειώσεις μέσω περικοπών και φόρων. Αυτή η συζήτηση δεν έχει ποτέ φτάσει στην ελληνική κοινωνία. Ποιες είναι αυτές οι ευλογημένες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μπορούσαν να αυξήσουν το ΑΕΠ κατά 1 ή 2%; Πόσες έχουν ψηφισθεί, έπειτα από μάχες και διαμαρτυρίες, και πόσο ωφέλησαν την πραγματική οικονομία; Πόσες έχουν ψηφισθεί (π.χ. απελευθέρωση επαγγέλματος φορτοεκφορτωτή) και ακυρώθηκαν στη συνέχεια με εγκυκλίους ή άλλες μεθοδεύσεις; Ποια είναι τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που δεν θέλουν με τίποτα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές; Πώς και πόσο θα κερδίσει ο καταναλωτής από αυτές τις αλλαγές; Μήπως κάνουν μεν καλό στους πολλούς, αλλά θα στείλουν δικηγόρους, μηχανικούς κ.α. στην ανεργία χωρίς καμία προοπτική; Χρειαζόμαστε απαντήσεις. Η τρόικα και το Μνημόνιο έχουν ταυτισθεί μόνο με περικοπές. Ακούει ο Ελληνας «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές» και ανοίγει το πορτοφόλι του να δει πόσα του λείπουν. Αν αυτός είναι ο τελευταίος γύρος μπρα ντε φερ πριν από το τέλος του Μνημονίου θα άξιζε να ανοίξουν όλοι τα χαρτιά τους. Να μάθουμε, επιτέλους, πώς θα μπορούσαν οι μανάδες να πληρώνουν λιγότερο το βρεφικό γάλα που πηγαινοέρχεται στα ράφια των σουπερμάρκετ, πώς θα μπορούσε να φθηνήνει το ψωμί, πώς θα μπορούσαν να μειωθούν οι φόροι υπέρ τρίτων που αυξάνουν την τιμή στα ποτά ή τα τσιγάρα, χωρίς να το ξέρουμε καν. Θα μου πείτε «έχεις εμπιστοσύνη στην τρόικα ότι αν δεχόταν η κυβέρνηση να περάσει ένα νόμο με σωρεία διαρθρωτικών αλλαγών θα άφηνε στην άκρη κάθε περικοπή και αύξηση φόρων;». Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν πλέον σε αυτόν τον πόλεμο σκιών και επίρριψης ευθυνών, αλλά θα άξιζε να το δοκιμάσουμε και να δούμε αν το εννοούν. Αλλη υπόθεση βεβαίως, κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά κρίσιμη και ζωτική, το αν και κατά πόσον αυτή η κυβέρνηση –με ελάχιστες εξαιρέσεις– θα είχε τα κότσια να ξηλώσει προνόμια και μηχανισμούς προστασίας δεκάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων με ένα νόμο-σκούπα. Για να δούμε...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ολοι τραβάνε το σχοινί

Του Αλέξη Παπαχελά

Ολοι τραβάνε το σχοινί και κάποια ώρα θα σπάσει... Οι Γερμανοί και κάποιοι από την τρόικα θεωρούν ότι η άνοδος ακραίων δυνάμεων και ο κίνδυνος κατάρρευσης της κυβέρνησης είναι ελληνικό πρόβλημα και όχι δικό τους. Απαιτούν την πιστή τήρηση των συμπεφωνημένων και αρνούνται να μπουν σε συζήτηση περί ρύθμισης του χρέους πριν από το καλοκαίρι. Υψηλόβαθμοι Γερμανοί αξιωματούχοι αποκρούουν τις προειδοποιήσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων συνομιλητών τους, οι οποίοι τους προειδοποιούν, πίσω από κλειστές πόρτες, πως ο ευρωπαϊκός Νότος κινδυνεύει από κοινωνική και πολιτική έκρηξη. Αλλη κουλτούρα, διαφορετική νοοτροπία; Ολα αυτά συν την παραδοσιακή και διαχρονική αδυναμία της Γερμανίας να διαδραματίσει ρόλο φωτισμένης μεγάλης δύναμης. Σημασία έχει πως τώρα η Ελλάδα κινδυνεύει να εμφανισθεί, για μια ακόμη φορά, ως «ειδική περίπτωση». Καταφέραμε να ξεφύγουμε από αυτή την καταραμένη κατηγορία εδώ και ενάμιση χρόνο, αλλά τώρα φοβούμαι πως θα ξαναπέσουμε εκεί. Εμείς βρίζουμε την τρόικα και την θεωρούμε υπεύθυνη για πολλά. Στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και αλλού όμως έχουν επίσης κουρασθεί να ζητάμε παρατάσεις, να δικαιολογούμεθα για διάφορα κλπ. κλπ. Κούραση και απελπισία μέσα, κούραση όμως και απελπισία και έξω σε κύκλους που δυστυχώς μετράνε. Και ενώ αυτό είναι το κλίμα έξω, εδώ πλέον το πράγμα είναι σαφές: άλλα μέτρα, δηλαδή περικοπές ή νέοι φόροι, δεν περνάνε. Επί της ουσίας είναι αμφίβολο κατά πόσον περνάνε και παλιά μέτρα που θα πρέπει να ψηφισθούν. Η Ιστορία θα γράψει αν και ποιος έκανε πρώτος το λάθος να ξεσηκώσει ένα πανηγύρι κραυγάζοντας «όχι άλλα μέτρα», που ενδεχομένως να έχει πλέον περιορίσει ασφυκτικά τα περιθώρια χειρισμών της κυβέρνησης στο ελάχιστο. Σημασία έχει πως αυτό το κλίμα δεν αλλάζει. Οπότε; Ενδεχομένως να εισέλθουμε σε μια γκρίζα περίοδο αβεβαιότητας και προσωρινού αδιεξόδου μέχρι κάποια πλευρά να υποχωρήσει ή να πάμε σε εκλογές από σχέδιο ή ατύχημα. Αυτό το σενάριο της αβεβαιότητας είναι ασφαλώς ό,τι χειρότερο για την πραγματική οικονομία και την προοπτική ανάπτυξης της χώρας...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive