Αλλαγή προτεραιοτήτων

Tου Αλεξη Παπαχελα

Εδώ και δυόμισι χρόνια βλέπω, με αγανάκτηση πρέπει να πω, να επαναλαμβάνεται το ίδιο ακριβώς έργο: οι πολιτικοί και υπουργοί να κόβουν μισθούς και συντάξεις με σχετική ευκολία, αλλά να δίνουν λυσσαλέα μάχη για να μην προχωρήσουν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μπορούσαν να φέρουν δουλειές, ανάπτυξη και χαμηλότερες τιμές. Οταν βλέπω τη λίστα με τα λεγόμενα προαπαιτούμενα εντυπωσιάζομαι από το γεγονός ότι κανείς πολιτικός δεν τολμά να βγει και να υπερασπισθεί πολλά από αυτά, τα οποία θίγουν λίγους και ωφελούν τους πολλούς. Πληροφορούμαι, μάλιστα, πως όχι απλώς δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά δίνονται σκληρές μάχες από υπουργούς που δεν θέλουν να τα βάλουν με συντεχνίες, λόμπι και ισχυρά συμφέροντα.

Τα αποκαλούμενα διαρθρωτικά προβλέπουν κατάργηση της υποχρεωτικής ετήσιας συνδρομής των επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελματιών στα επιμελητήρια, ενέργειες για το άνοιγμα 23 κλειστών επαγγελμάτων, ένταξη στον ΕΟΠYΥ κάποιων ευγενών Tαμείων, ένα τέρμα στη σχέση γιατρού - φαρμακευτικής εταιρείας μέσω της συνταγογράφησης δραστικής ουσίας και όχι συγκεκριμένης μάρκας φαρμάκου, την ολοκλήρωση του συστήματος ελέγχου των καυσίμων, την κατάργηση της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρων σε συμβόλαια και πρακτικά ανωνύμων εταιρειών και, και, και...

Προφανώς τα μέτρα αυτά θα πλήξουν κάποιους κλάδους. Θα δώσουν όμως ανάσα και θα ελαφρύνουν τα δεσμά χιλιάδων άλλων ανθρώπων που παλεύουν σήμερα για την επιβίωσή τους. Εχετε ακούσει εσείς κανέναν πολιτικό, ακόμη και τους κ. Στουρνάρα και Χατζηδάκη που τα προωθούσαν, πριν αναλάβουν τα υπουργεία τους με θέρμη, να μιλάνε γι’ αυτά; Αντιθέτως, ακούτε συνεχώς στα κανάλια τους συνδικαλιστές-εκπροσώπους του «επιχειρηματικού» τομέα, τους εκπροσώπους του λόμπι των φαρμάκων και διαφόρους άλλους να χύνουν δάκρυα για το τι περνάει ο ελληνικός λαός... Αυτές οι αλλαγές, που είναι οι μόνες που έχουν νόημα αν θέλουμε να πάει μπροστά η χώρα, είναι απολύτως ορφανές.

Το κακό είναι πως και η τρόικα έχει χάσει την υπομονή της και βλέπει ότι «διαρθρωτικό» στην Ελλάδα σημαίνει για τους πολιτικούς «ασ’ το γι’ αύριο», «σιγά μην τα βάλω εγώ τώρα με τους...» κ.λπ. Οπότε τι κάνει; Τραβάει ένα μολύβι και λέει «κόψτε εδώ, κόψτε εκεί και αφήστε τα διαρθρωτικά για μια άλλη φορά».

Ενας φίλος που παρακολουθεί από κοντά τη διαπραγμάτευση κάθε Mνημονίου, μου επισήμανε πόσο χρήσιμο θα ήταν να αλλάξουν οι προτεραιότητες και της τρόικας και της κυβέρνησης. Τα προαπαιτούμενα έχουν μια συγκεκριμένη αρίθμηση, το Νο 2 μέτρο είναι π.χ. η περικοπή των συντάξεων και το Νο 46 το να επιτρέπεται η πώληση βρεφικού γάλακτος και στα σούπερ μάρκετ και όχι μόνο στα φαρμακεία, γεγονός που θα μείωνε θεαματικά την τιμή του. Μακάρι να έμπαινε αυτό το μέτρο ως Νο 2, η απελευθέρωση διαφόρων κρίσιμων αγορών προϊόντων Νο 1 και να έδιναν μάχη γι’ αυτές τις αλλαγές οι πολιτικοί μας.

Αν δεν το κάνουν και τώρα, θα έχει χαθεί μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει ο τόπος, να απελευθερωθεί ο Ελληνας που θέλει να παράγει έργο και η περίφημη ενίσχυση του ανταγωνισμού θα έχει να κάνει μόνο με τα χαμηλότερα μεροκάματα και ίσως τις αλλαγές στο φορολογικό σύστημα. Αν πάλι το έκαναν και έδιναν ανοιχτά τη μάχη με τις συντεχνίες και τα αδιαφανή λόμπι, θα κέρδιζαν λίγους πόντους με τον κόσμο που υποφέρει και απελπίζεται. Αυτή τη μάχη ποιος θα βρει το κουράγιο να τη δώσει;

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Για την Ελλάδα του ευρώ

Του Αλεξη Παπαχελα

Πολλές φορές μας πιάνει απελπισία και αναρωτιόμαστε: «Μήπως τελικά η χώρα ανήκει πολιτισμικά στη δραχμή;». «Μήπως ανήκουμε πιο πολύ στην Ανατολή παρά στη Δύση;». Είναι λογικό να το σκεφτόμαστε εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης και την ώρα που μερικά σημαντικά κομμάτια του ελληνικού πολιτικού κόσμου, των μέσων ενημέρωσης, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, της διανόησης συμπεριφέρονται με τρόπο που αρμόζει πιο πολύ στη δραχμή παρά στο ευρώ… Η ελληνική κοινωνία προσπαθεί, άλλωστε, να επιλύσει αυτά τα ζητήματα ταυτότητας και προσανατολισμού από την εποχή που ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος. Πάντοτε υπήρχε μια κοινή γνώμη που ένιωθε πιο βολικά, πιο οικεία αν θέλετε, με τον ανατολίτικο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας μιας κοινωνίας. Βρέθηκαν, όμως, φωτισμένοι και δυναμικοί ηγέτες από τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη έως τον Βενιζέλο και τον Καραμανλή που μας ανάγκασαν να κολυμπήσουμε στα βαθιά νερά του δυτικού κόσμου. Με γκρίνιες, μάχες, πισωγυρίσματα, το καταφέραμε και γι’ αυτό η Ελλάδα μεγάλωσε ανέλπιστα, εντάχθηκε στα μεγάλα δυτικά κλαμπ και προόδευσε. Είχαν, όμως, οι ηγέτες αυτοί ως μεγάλο σύμμαχο μια εξωστρεφή αστική τάξη που είχε όραμα, αρχές και όρεξη για να προσφέρει στην πατρίδα. Τα τελευταία 30 χρόνια η τάξη αυτή αντικαταστάθηκε από μια κλεπτοκρατική και νεόπλουτη τάξη, που πιστεύει ακράδαντα στο «ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε», τελεία και παύλα. Αυτό το μοντέλο δόξασε, αυτό υπηρέτησε μια ομάδα «ελαφρών» πολιτικών, αυτό μας πήγε στη χρεοκοπία. Σήμερα η μάχη για το ευρώ τείνει να ταυτισθεί με περικοπές και μειωμένες συντάξεις και μισθούς. Δεν θα έπρεπε. Μάχη για το ευρώ είναι να βάλουμε τάξη και κανόνες και στο Δημόσιο, αλλά και στο πώς λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας. Οι πολιτικοί του χθες δεν πιστεύουν καθόλου, μα καθόλου, σε αυτή την αποστολή. Δεν την καταλαβαίνουν και νιώθουν την ανεπάρκειά τους όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων και της υλοποίησης. Πώς να δώσεις τη μάχη του ευρώ με πολιτικούς της δραχμής; Πώς να δώσεις τη μάχη του ευρώ με έναν ιδιωτικό τομέα που φωνάζει «δώσε και μένα μπάρμπα» μπας και πάρει κανένα «φιλέτο», ή που νοσταλγεί τη δραχμή και τον τριτοκοσμικό τρόπο λειτουργίας της αγοράς;

Το κακό είναι πως τώρα που μιλάμε, νέα παιδιά, επιχειρηματίες, στελέχη τραπεζών, καθηγητές, άνθρωποι που ανήκουν στο ευρώ και μπορούν να δώσουν αυτήν τη μάχη φεύγουν. Δεν αντέχουν τους ανορθόδοξους κανόνες της ελληνικής αγοράς και το γεγονός πως όλα αλλάζουν στα χαρτιά και όλα μένουν τα ίδια. Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό αυτή την ώρα. Μια χώρα που χάνει το δυναμικό κομμάτι της νεολαίας της, το εξωστρεφές κομμάτι του επιχειρηματικού κόσμου, το «ταλέντο» του ιδιωτικού τομέα δεν μπορεί να δώσει τη μάχη του εκσυγχρονισμού της. Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξουμε τα μεγάλα που μας κρατάνε στο ευρώ τυπικά, αλλά στη δραχμή ουσιαστικά, όσο είναι καιρός...

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μεγαλύτερη μετριοπάθεια

Tου Αλέξη Παπαχελά

Ο κ. Τσίπρας κατέχει σήμερα μια σημαντική θεσμική θέση. Είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και συνεπώς βασικός υποψήφιος για την πρωθυπουργία, όποτε διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές. Ελπίζω ειλικρινά ότι δεν θα διαπράξει τα λάθη που έκαναν οι προκάτοχοί του όταν πέρασαν από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ποιο ήταν το βασικότερο λάθος; Το γεγονός πως έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καταγγείλουν και να ζημιώσουν τον αντίπαλό τους, αλλά δεν προετοιμάστηκαν ούτε κατ’ ελάχιστον για τη δύσκολη δουλειά της διακυβέρνησης του τόπου.

Ο λόγος του κ. Τσίπρα και των στελεχών του είναι αμείλικτα καταγγελτικός. Δύσκολα μπορεί κανείς να βρει μια μεταρρύθμιση, μια επένδυση, κάποια τέλος πάντων ενέργεια που να μην είναι «σκάνδαλο», «βρώμικη υπόθεση» κ.λπ. Η καταγγελία συγκεκριμένων και απτών σκανδάλων είναι κάτι παραπάνω από θεμιτή και, δόξα σοι ο Θεός, το πολιτικό σύστημα έχει πολλούς κρυμμένους σκελετούς που σιγά σιγά πέφτουν από τα ντουλάπια. Αλλο όμως αυτό και άλλο ο γενικευμένος αφοριστικός λαϊκισμός που καταγγέλλει ντε φάκτο κάθε ιδιωτικοποίηση ως «βρώμικη» και κάθε μεγάλη επένδυση ως «ύποπτη». Αν ο κ. Τσίπρας γίνει ποτέ πρωθυπουργός θα θέλει, υποθέτω, μεγάλες επενδύσεις, γιατί αλλιώς η ανάπτυξη θα πρέπει να έλθει με κεφάλαια από τη Βενεζουέλα... Ο κ. Παπανδρέου έκανε το ίδιο ακριβώς λάθος με τις προεκλογικές του κορώνες κατά των διαφόρων ιδιωτικοποιήσεων, τις οποίες αναγκάστηκε να καταπιεί εν συνεχεία. Ισως ο ΣΥΡΙΖΑ να πιστεύει ότι θα μπορέσει να είναι εξ ίσου αντισυστημικός ως κυβερνών κόμμα. Η ιστορία και η πραγματικότητα έχουν όμως αποδείξει ότι κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να ξεφύγει από τις βασικές συστημικές παραμέτρους, με όση επαναστατική φόρα και αν έρχεται στα πράγματα. Αυτά, εφόσον η χώρα είναι μέλος της Ε.Ε. βεβαίως και όχι μια λατινοαμερικανική εκδοχή νοτιοευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Ο κ. Τσίπρας κόβει όμως και πολύ άγαρμπα γέφυρες, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Θα γνωρίζει προφανώς ότι και να έρθει στην εξουσία θα χρειαστεί να κυβερνήσει με άλλους. Οταν κατηγορείς, περίπου για «προδοσία», όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι ένα θέμα με ποιον θα μπορέσεις να συνεργαστείς και να συμμαχήσεις χωρίς μεγάλο κόστος. Η κατάσταση στη χώρα είναι τόσο οριακή που κανείς δεν θα πρέπει να αποκλείσει κάποια στιγμή ακόμη και την ανάγκη μιας πραγματικά οικουμενικής κυβέρνησης, με όλους, πλην των προφανών εξαιρέσεων, μέσα.

Κόβει όμως και γέφυρες προς τα έξω. Ισως να είναι θέμα εμπειρίας, αλλά οι ανεξέλεγκτες επιθέσεις σε ξένες κυβερνήσεις και ηγέτες δεν θα έπρεπε να εκστομίζονται χωρίς δεύτερες σκέψεις. Και πάλι, αν έρθει στα πράγματα ο κ. Τσίπρας με αυτές τις κυβερνήσεις και με αυτούς τους ηγέτες θα πρέπει να συνδιαλλαγεί, διαπραγματευτεί και ενδεχομένως συμβιβαστεί. Δεν υπάρχουν άλλοι, ούτε θα κατακλυσθεί η Ευρώπη από κάποιο επαναστατικό κύμα...

Το βασικότερο όμως που λείπει σήμερα από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η κυβερνησιμότητα, τα στελέχη και τα σχέδια που θα δείξουν ότι θα μπορούσε να κυβερνήσει. Λίγο πριν από τις περασμένες εκλογές η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε τρομάξει με την προοπτική μιας νίκης του κόμματος, καθώς συνειδητοποιούσε ότι ήταν παντελώς ανέτοιμη, ειδικά στις συνθήκες που βρισκόμαστε. Οι εσωτερικές συζητήσεις αφορούσαν στοιχειώδη, όπως το αν έπρεπε να καταργηθούν τα ΜΑΤ ή αν χρειάζονται κομισάριοι πέραν των υπουργών στα κρίσιμα πόστα.

Εχουμε πει πολλές φορές πως μια χώρα χρειάζεται μια καλή αξιωματική αντιπολίτευση όσο και μια καλή κυβέρνηση. Είναι πολύ επικίνδυνο για έναν λαό να νιώθει ότι δεν έχει καμία αξιόπιστη εναλλακτική λύση αν τα πράγματα πάνε στραβά με τη σημερινή κυβέρνηση. Γι’ αυτό ίσως λίγη μετριοπάθεια στον λόγο, λιγότερος «χουλιγκανισμός» από ορισμένους εκπροσώπους του και ένα σοβαρό τμήμα σχεδιασμού πέραν του τμήματος καταγγελιών να βοηθούσαν να αποκτήσει η χώρα ένα μεγαλύτερο δίχτυ ασφαλείας.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1

Αρχείο