Ευρωπαϊκές αγωνίες

του Αλεξη Παπαχελα

Ο κίνδυνος διάλυσης της Ευρωζώνης δεν θα πρέπει πλέον να υποτιμάται. Το Βερολίνο και ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο θεωρούν πως οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οφείλουν να υιοθετήσουν το γερμανικό μοντέλο της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, προκειμένου η γηραιά ήπειρος να μπορέσει να είναι ανταγωνιστική διεθνώς. Αυτό δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Η Ευρώπη έχει συνηθίσει σε ένα άνετο κοινωνικό κράτος και έναν τρόπο ζωής που δεν αλλάζει εύκολα. Ο ρόλος των συνδικάτων, των μέσων ενημέρωσης και των διαφόρων λόμπυ καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη μετάβαση από το σημερινό μοντέλο σε ένα πιο «γερμανικό».

Οι αγορές πάλι αντιλαμβάνονται και την ανάγκη βίαιων αλλαγών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οικονομίες και την αδυναμία τους να τις υλοποιήσουν ομαλά και έγκαιρα. Εχουμε, λοιπόν, από τη μια τη Γερμανία να πιέζει για να γίνουμε όλοι λίγο πιο... Γερμανοί και από την άλλη τις αγορές που στοιχηματίζουν ότι αυτό το πείραμα δεν βγαίνει πέρα.

Ηδη, πάντως, βλέπει κανείς πόσο άρρωστο είναι το κλίμα ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες. Δεν είναι κάτι σύνηθες ούτε ο Γάλλος πρόεδρος να λοιδορεί ανοικτά τον Βρετανό πρωθυπουργό ούτε δύο ηγέτες (Μέρκελ, Σαρκοζί) να ειρωνεύονται τόσο σκληρά τον πρωθυπουργό μιας μεγάλης χώρας (Ιταλία) δημοσίως.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μεγάλη κρίση που δοκιμάζει τα όρια της κοινωνικής συνοχής, αλλά μπορεί να βάλει και ταφόπλακα στο εγχείρημα του ευρώ. Είναι εύκολο να δει κανείς την αναζωπύρωση του εθνικισμού και των αρνητικών στερεοτύπων μεταξύ μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών. Ολοι πλέον αντιλαμβάνονται, άλλωστε, την τεράστια δυσκολία που έχει η Ευρωπαϊκή Ενωση στην αντιμετώπιση κρίσεων και τη λήψη γρήγορων αποφάσεων. Από τη μια, έχουμε μια Γερμανία η οποία πάντοτε βιάζεται και προτιμά τις απλές λύσεις, όπως μας έδειξε παλαιότερα στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή την πρόωρη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Από την άλλη, έχουμε μια παραλυτική, υπερβολικά δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων, όπου π.χ. η εσωτερική κρίση μιας οιασδήποτε χώρας-μέλους μπορεί αίφνης να μπλοκάρει πολύ σημαντικές αποφάσεις. Η Ευρώπη έχει αποδείξει ότι τελικώς ξεπερνάει τις κρίσεις της, έστω και με αργούς, βασανιστικούς ρυθμούς. Ας ελπίσουμε ότι η πάγια αυτή διαπίστωση θα επαληθευθεί εκ νέου. Και βεβαίως ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί αφήνοντας πίσω μιαν Ελλάδα με το ολοένα και πιο δημοφιλές σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επιχείρημα, πως «η Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα, γιατί δεν έχει λύση»...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: Αλέξης Παπαχελάς, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μισή Λύση

του Τάσου Τέλλογλου

Όταν γράφονται οι γραμμές αυτές αργά το βράδυ του Σαββάτου όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την άμυνα της Ευρώπης στον «ελληνικό ιό» είναι ακόμα ανοιχτά. Το μόνο που μοιάζει να εχει συμφωνηθεί είναι ότι η προίκα του EFSF δεν θα ξεπεράσει το 1 τρισ. ευρώ καθώς η καγκελλάριος Μέρκελ είναι δεσμευμένη στην απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου να μην ξεπεράσει το ύψος των γερμανικών εγγυήσεων τα 200 δισ. ευρώ.

Εκείνο που συμφώνησαν ακόμα οι υπουργοί Οικονομικών είναι ότι το νέο ταμείο δεν θα αποκτήσει τραπεζική άδεια προκειμένου να σώζει κάθε τράπεζα στην Ευρώπη και κυρίως κάθε γαλλική τράπεζα. Εδώ, όπως και στο ύψος του ταμείου, «πέρασε» η γραμμή των βορείων, οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται κατ' αρχήν από τους μετόχους τους, κατά δεύτερον από εθνικά χρήματα (αντί κοινών μετοχών) και στη συνέχεια από το ταμείο.

Στην έκθεση της τρόικας που διαβάσαμε την Πέμπτη έλειπε το κεφάλαιο για τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την αποκάλυψαν οι χθεσινοί Financial Times τιμολογώντας την ελληνική «τρύπα» ως το 2020 στα 252 δισ. ευρώ, πολύ μακριά από τα 109 που περιλαμβάνει το δεύτερο «πακέτο». Σε απλά ελληνικά, και όλα να τα κάνουμε όπως τα εχουμε σχεδιάσει, χρειαζόμαστε 120% ενός ετήσιου ΑΕΠ  σε δανεικά οκτώ ετών μέχρι να βγούμε στις αγορές. Αυτό οδηγεί πολλούς με πρώτον τον κ. Σόιμπλε στο συμπέρασμα ότι βασικά χρειαζόμαστε μια κανονική χρεοκοπία, είτε με τη θέληση των πιστωτών μας είτε χωρίς αυτούς. Αυτό δεν είναι και τόσο νόμιμο με βάση τον τύπο των ομολόγων που εχουμε εκδόσει αλλά όταν δεν εχεις να πληρώσεις και κυρίως όταν υποθηκεύεις το μέλλον των μελλοντικών γενιών ποιος νοιάζεται για τη νομιμότητα;

Φυσικά θα τιμωρηθούμε, θα κάνουμε πολλά χρόνια να ξαναδούμε δάνειο. Αυτή θα είναι η πρώτη συνέπεια. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας που θα μας δοθεί θα απορροφηθεί από το τραπεζικό σύστημα, μετά το παράδοξο να «κουρέψουμε» χρέος σε ιδιώτες για να αποκτήσουμε αυτό που λέγεται senior debt δηλαδή χρέος σε κράτη και υπερεθνικούς οργανισμούς που εχει διαφορετικό νομικό και πολιτικό βάρος, ένα μεγάλο μέρος της εσωτερικής ζήτησης θα συρρικνωθεί καθώς τα εισοδήματα, με τη μορφή μισθών και συντάξεων, θα πέσουν και άλλο. Οι επιχειρήσεις, ακόμα και οι υγιείς, θα μένουν μακριά από τις τράπεζες που θα αρχίσουν να δανείζουν, αν όλα πάνε καλά, σε 2 χρόνια. Και μέσα σε όλα αυτά θα πρέπει να αλλάξουμε το κράτος στο οποίο ζούμε κάνοντας επενδύσεις, συγχωνεύοντας, εκσυγχρονίζοντας, κλπ.

Δεν τα βλέπω όλα αυτά πολύ πιθανά. Ίσως το σοκ δεν είναι τόσο ισχυρό ώστε να αποφύγουμε ως κοινωνία την επανάληψη όσων έχουμε μάθει. Από την άλλη πλευρά και στις ομοσπονδίες, όπως η αμερικάνικη, ένα ομόσπονδο κρατίδιο μπορεί να χρεοκοπεί χωρίς να χρεοκοπεί και η ομοσπονδία. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι ομοσπονδία και τα ποσά, μόνο για την Ελλάδα, είναι πολύ μεγάλα για να προσφερθούν από ξένους σε ξένους. Ήδη η Ισπανία και η Πορτογαλία διαμαρτυρήθηκαν για το ύψος των κεφαλαίων 100 δισ. που θα χρειαστούν για τη σωτηρία των τραπεζών. Αυτό που προοιωνίζεται θα είναι πάλι μισή λύση.

Πηγή: Protagon.gr 

Αναρτήθηκε από: Τάσος Τέλλογλου, στις , Σχόλια για το άρθρο

Να κτίσουμε θεσμούς

του Αλέξη Παπαχελά 

Πολλές άναρθρες κραυγές ακούγονται και πολλά κροκοδείλια δάκρυα χύνονται για την «απώλεια εθνικής κυριαρχίας», λόγω των όρων που θα θέσουν οι δανειστές μας όταν θα έλθει το μεγάλο κούρεμα του χρέους μαζί με ένα νέο πακέτο δανείων. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματευθεί σκληρά για να πετύχει την αλλαγή όρων του Μνημονίου που έχουν αποδειχθεί αντιπαραγωγικοί ή ανέφικτοι. Μπορεί να το πετύχει. Είναι, για παράδειγμα, απολύτως λογικό να δεχθεί η τρόικα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις μπορεί να γίνουν σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου ώστε να μην εξευτελιστεί η διαδικασία λόγω χαμηλών αξιών. Υπάρχουν πολλά ακόμη για τα οποία η μάχη πρέπει να δοθεί με βάση μάλιστα πολλά από τα σημεία στα οποία εμμένει η Ν.Δ. Οι εταίροι και δανειστές μας μπορεί να έχουν απελπιστεί από τη βραδύτητα της εφαρμογής των αποφάσεων στην Ελλάδα, αλλά αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία και η πολιτική φτάνουν στα όριά τους.

Από την άλλη, εμείς οι Ελληνες οφείλουμε στους εαυτούς μας να εκμεταλλευτούμε στο έπακρον αυτό που ορισμένοι θέλουν να εμφανίσουν ως «ξένη επιτήρηση». Ας είμαστε ειλικρινείς. Το ελληνικό Δημόσιο καταληστεύθηκε τις τελευταίες δεκαετίες από οργανωμένες μαφίες στον τομέα των κρατικών προμηθειών, φοροφυγάδες, λαθρέμπορους καυσίμων, συνδικαλιστές που έκλεβαν τις επιχειρήσεις τους συνδιοικώντας τες ταυτόχρονα, ξένες (και δη γερμανικές ως επί το πλείστον) εταιρείες που είδαν τη μεγάλη ευκαιρία στο ελληνικό πάρτι, μέσα ενημέρωσης που ζούσαν από τα «παρελκόμενα» του πάρτι, και βεβαίως πολιτικούς.

Ενας τρόπος υπάρχει να μην επαναληφθεί αυτή η μεγάλη ληστεία: να οργανωθούν το κράτος, οι εποπτικές αρχές που απέτυχαν οικτρά στον ρόλο τους και η δικαιοσύνη, ώστε να ξέρουμε τι ξοδεύουμε και πού πάει κάθε ευρώ, αλλά και να είμαστε βέβαιοι ότι κάθε βρώμικη υπόθεση φτάνει έγκαιρα στην κάθαρσή της. Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Δεν ξέρουμε πώς πρέπει να γίνει και είμαστε μπλεγμένοι μεταξύ πολυνομίας, σκοτεινών συμφερόντων, συντεχνιών και αφόρητης αδράνειας των πολιτικών. Πρέπει, λοιπόν, να συμμαχήσουμε και να συνεργαστούμε και με τον «διάβολο» για να ξανακτίσουμε αυτούς τους θεσμούς. Τα κόμματα ευθύνης πρέπει να το αποφασίσουν από κοινού και να το υλοποιήσουν, όπως έγινε στις αρχές του 20ού αιώνα όταν ο ελληνικός στρατός με τη βοήθεια των ξένων ειδικών έγινε ο στρατός που μεγαλούργησε στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Αυτό που περιγράφουμε όμως σήμερα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, γιατί είναι ελάχιστοι οι πολιτικοί που έχουν τα κότσια να το υποστηρίξουν δημόσια χωρίς να κατηγορηθούν ως δωσίλογοι ή πράκτορες... Και είμαστε ένας λαός συναισθηματικός, που πολλές φορές την ώρα της κρίσης παίρνει φωτιά και πέφτει στην παγίδα της υπερβολής χωρίς πολλή σκέψη.

Οι πρωταγωνιστές του μεγάλου φαγοποτιού, χρεοκοπημένοι και μη, δεν θέλουν καμία επιτήρηση και επιχειρούν να στρέψουν τον λαό σε λάθος κατεύθυνση, λες και η συνέχιση του άρρωστου και διεφθαρμένου στάτους κβο θα λύσει τα προβλήματα ενός έθνους που δοκιμάζεται σκληρά. Κανείς δεν θα ήθελε στη θέση τους έλεγχο στα λογιστήρια του κράτους, στις προμήθειες φαρμάκων, στο ποιος παίρνει ποιο επίδομα. Μια χαρά τους βόλευε το σύστημα που σήμερα καταρρέει, συμπαρασύροντας μαζί του τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών μας. Αν τους αφήσουμε, η χώρα θα γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω και θα συνδιοικείται από συντεχνίες, ολιγάρχες και διάφορες βίαιες συμμορίες. Αυτό θέλουμε;

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: Αλέξης Παπαχελάς, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προηγούμενη 1 3

Αρχείο