Λογική και απελπισία

Του Αλέξη Παπαχελά

Η απελπισία της όποιας μεσαίας τάξης έχει απομείνει στη χώρα δεν περιγράφεται. Αυτή η απελπισία κινδυνεύει να μας βάλει σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δύσκολα θα βγούμε. Οταν βλέπεις ανθρώπους που αποτελούν την πάγια «ραχοκοκκαλιά» του αστικού συστήματος να αλληθωρίζουν είτε πολύ δεξιά είτε αριστερά, καταλαβαίνεις ότι το πράγμα έχει φτάσει στα όριά του. Οι απανωτοί ΦΑΠ, που έφτασαν σαν κακά μαντάτα τον τελευταίο καιρό, αποτέλεσαν ένα τελευταίο «χτύπημα». Οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν, αλλά κινδυνεύουν ταυτοχρόνως να βρεθούν υπόλογοι κάποιας έρευνας για το πού βρήκαν τα χρήματα, αν τελικά πληρώσουν εγκαίρως. Και ας πούμε ότι μερικοί εξ αυτών ήταν φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, ταβερνιάρηδες ή μεγαλοκλινικάρχες, που θεωρούσαν κακή συνήθεια την τήρηση του νόμου. Οι υπόλοιποι; Σε τι ακριβώς έφταιξαν για να βλέπουν τα αποθέματά τους να τελειώνουν, τα σπίτια τους σχεδόν να δημεύονται και το επίπεδο ζωής τους να καταποντίζεται; Είναι πολλοί τέτοιοι άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά για χρόνια και κουβάλησαν την Ελλάδα στις πλάτες τους. Τώρα είναι θυμωμένοι με όλους. Και έχουν τα δίκια τους. Βλέπουν ότι ο πρωθυπουργός εργάζεται νυχθημερόν και προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα, αλλά οργίζονται όταν θυμούνται τι τους έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ το έχουν ξεγράψει. Και από εκεί και πέρα αρχίζει ο ελαφρύς παραλογισμός. Δεν υπάρχει κανείς μεσοαστός που να πιστεύει ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ θα πληρώνει λιγότερους φόρους ή ότι θα γίνει η Ελλάδα οικονομία-τίγρη. Η λογική του λέει ότι αν σήμερα έχουμε ένα ημισοβιετικό φορολογικό καθεστώς και έναν ύπουλο πόλεμο εναντίον κάθε παράτολμου που θέλει να επενδύσει, στο σενάριο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα νοσταλγούμε τους σημερινούς φόρους... Αν μάλιστα καθιερωθεί το περίφημο περιουσιολόγιο, όλα τα απαραίτητα εργαλεία θα είναι εκεί για υπερβάσεις κάθε είδους. Είπαμε, όμως, οι άνθρωποι δεν μπορούν να σκεφθούν απαραιτήτως λογικά όταν νιώθουν ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Η παράνοια βρίσκει πρόσφορο έδαφος και έρχεται και κάθεται σαν ώριμος σπόρος πάνω σε πολύ λιπασμένο έδαφος. Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν γίνει πλέον mainstream, τις ακούς από ανθρώπους που μέχρι πρότινος θεωρούσες ότι σκέπτονται λογικά. Μπορεί η «Χρυσή Αυγή» να κλείσει αύριο ή μεθαύριο και ο πολύς κόσμος να καταλάβει ότι πίσω από τις σημαίες κρυβόταν δίψα για αίμα και βία. Ο θυμός που σπρώχνει στην παράνοια, αλλά και όλο το πλαίσιο ανάλυσης της κρίσης μέσα από παράλογες θεωρίες δεν θα πάει, όμως, πουθενά· θα μείνει εδώ για καιρό. Κάποιος άλλος πλασιέ οργής και παράνοιας θα έλθει και θα πουλήσει την πραμάτεια του σε «έτοιμους πελάτες» με τη βοήθεια πρόθυμων μεσολαβητών-νταραβερτζήδων. Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Ο κ. Σαμαράς βρίσκεται ενώπιον σκληρών διλημμάτων: να πάει πιο δεξιά, πιο κέντρο, να πάει σε εκλογές τώρα ή να περιμένει μήπως και οι εταίροι μας κόψουν εγκαίρως τον «γόρδιο δεσμό» του χρέους χωρίς άλλο Μνημόνιο; Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του και ενδεχομένως το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει τώρα είναι να αποφασίζει με βάση την υστεροφημία του. Αυτό που βλέπω και νιώθω πάντως, είναι ότι το «παράθυρο» που άνοιξε με τις τελευταίες εκλογές δεν θα μείνει ανοικτό για πολύ. Και ξέρετε ποιο μπορεί να είναι το χειρότερο; Να εδραιωθεί η άποψη ότι κανείς, ακόμη και ο ίδιος ο Θεός, δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό της αδιέξοδο. Οπότε εκεί αρχίζουμε όλοι και ψηφίζουμε για να προκαλέσουμε το χάος και το μπιγκ μπανγκ. Επικίνδυνα πράγματα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα

Του Αλέξη Παπαχελά

Την περασμένη εβδομάδα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρισκόταν στις Βρυξέλλες όταν έμαθε τα νέα για τη μη προφυλάκιση κάποιων βουλευτών της «Χρυσής Αυγής». Σε πολύ κόσμο, που δεν ανήκει και δεν έχει φλερτάρει ποτέ με τον ΣΥΡΙΖΑ, έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο ψύχραιμος και σοβαρός τρόπος με τον οποίο σχολίασε τις εξελίξεις ο κ.Τσίπρας. Πολλοί αναρωτήθηκαν τι άλλαξε και άλλοι σκέφθηκαν πως λόγω της κρισιμότητας των περιστάσεων υιοθέτησε ένα νέο στυλ. Οι προσδοκίες δεν κράτησαν πολύ. Μόλις επέστρεψε στην Αθήνα ο κ.Τσίπρας επανήλθε στην ακραία αντιπολιτευτική τακτική και ρητορεία, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρανόησης πως κάτι αλλάζει. Μπορώ, βεβαίως, εύκολα να φαντασθώ γιατί κράτησε τόσο λίγο το ιντερλούδιο της ήρεμης στάσης απέναντι στα πράγματα. Για κάθε μετριοπαθή, μη ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ που την επικρότησε βρέθηκαν δέκα, είκοσι, τριάντα στελέχη και φανατικοί οπαδοί, οι οποίοι άρχισαν να τηλεφωνούν μανιωδώς και να φωνάζουν: «Μα τι έπαθε, πάει καλά;», «τώρα πρέπει να το σηκώσουμε το θέμα, θα αποξενώσουμε τον κόσμο». Υποθέτω πως το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που ο κ.Τσίπρας επιχειρεί ένα δειλό άνοιγμα προς το μετριοπαθές κέντρο, είτε όταν συναντάται με τον κ. Σόιμπλε είτε όταν φιλάει τον σταυρό του ιερέα στον σχολικό αγιασμό. Με άλλα λόγια είναι όμηρος των συνιστωσών, αλλά και παραγόντων που έχουν τραβηγμένες απόψεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε ξαφνικά και ο κ.Τσίπρας έχει βρεθεί μαζί με οπαδούς του παρανοϊκού εθνικισμού έως και οπαδούς του ακραιφνούς διεθνισμού που πιστεύουν ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από την Ελλάδα, με κάθε καρυδιάς καρύδι που λέει και ο λαός. Μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να «μαζέψει» την κατάσταση και αυτό φαίνεται. Σε περίπτωση που κέρδιζε τις εκλογές αυτό θα ήταν και το μεγαλύτερό του πρόβλημα. Κάθε συμβιβασμός, κάθε βήμα προς μετριοπαθείς, ρεαλιστικές λύσεις θα ξεσήκωνε απίστευτες αντιδράσεις, που ακόμη και η «κόλλα» της εξουσίας δεν θα μπορούσε να σταματήσει.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η στιγμή της αλήθειας

Του Αλέξη Παπαχελά

Φτάνει ο καιρός που η τρόικα θα πρέπει να πάει σπίτι της. Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα συμβεί αυτό, αλλά αν είχα να στοιχηματίσω θα έλεγα μέχρι το καλοκαίρι. Ολοι πλέον αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως το «μοντέλο τρόικα» έχει γίνει αντιπαραγωγικό και πολιτικά επικίνδυνο. Η Ελλάδα του 2013 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2010. Με μεγάλο πόνο και κόπο εξαλείφθηκαν «ανωμαλίες», από τις τρελές δαπάνες στην Υγεία έως τον παραλογισμό των πρόωρων ή πλαστών συντάξεων, που «έβγαζαν μάτι» σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Οσο και να μην μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, έχουν μπει σε λειτουργία κανόνες και υποδομές που θα μας κάνουν κάποια στιγμή μια πιο κανονική χώρα, εφόσον βεβαίως οι πολιτικοί του μέλλοντος δεν ξαναμπούν στον φαύλο κύκλο των ρουσφετιών και της κακοδιαχείρισης. Οι Βορειοευρωπαίοι, που έβλεπαν την τρόικα σαν έναν τιμωρητικό μηχανισμό έναντι μιας άσωτης και διεφθαρμένης χώρας, θα πρέπει τώρα πια να έχουν... ικανοποιηθεί από το τιμωρητικό αποτέλεσμα. Περαιτέρω επιμονή θα μοιάζει με σαδισμό και όχι με εμμονή σε χρηστή λογιστική διαχείριση των χρημάτων τους. Δεν αντέχεται, από κανέναν λαό, η συνέχιση μιας ταπεινωτικής πολιτικής που βασίζεται μόνο στο μαστίγιο και τις απειλές. Οι μεγάλοι παίκτες στο διεθνές σκηνικό έχουν αντιληφθεί ότι η Ελλάδα έχει φτάσει και ξεπεράσει τα όριά της. Οι Αμερικανοί το διαμηνύουν με κάθε ευκαιρία στους Γερμανούς συνομιλητές τους και τους πιέζουν για ελάφρυνση του χρέους, αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και άμεση διακοπή της πίεσης για νέες περικοπές. Οι Κινέζοι κάνουν ακριβώς το ίδιο – και μετράνε πολύ. Ας μην ξεχνάμε πόσο καθοριστική ήταν η δική τους παρέμβαση στη Γερμανίδα καγκελάριο όταν παιζόταν στ’ αλήθεια η έξοδος της χώρας μας από το ευρώ. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Οι καλόπιστοι ξένοι που ασχολούνται με την Ελλάδα βλέπουν ότι πέρα από τις αντοχές της κοινωνίας υπάρχουν και οι αντοχές και τα όρια ενός πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης. Ακόμη και οι πιο προχωρημένοι και αποδοτικοί μεταρρυθμιστές έχουν πάει το σύστημα μέχρι εκεί που μπορούν. Τώρα πώς ακριβώς θα μεθοδευθεί η αποχώρηση της τρόικας και τι θα σημάνει αυτό, είναι νωρίς να το πούμε. Η επικρατέστερη λύση είναι η αποχώρηση του ΔΝΤ μόλις λυθεί το μεγάλο, κεντρικό ζήτημα του χρέους. Τότε θα αναλάβει τον ρόλο της επιστασίας/επιτήρησης η Κομισιόν, αλλά με πολύ πιο κλασικό ευρωπαϊκό τρόπο που δεν θα θυμίζει τίποτα από την «υπερπαραγωγή τρόικα». Πρακτικά αυτό θα μπορούσε να σημαίνει και κάτι άλλο: την επίτευξη του θεμελιώδους στόχου του πρωθυπουργού, ο οποίος δεν θέλει να υπογράψει ένα τρίτο Μνημόνιο. Η διάλυση της τρόικας και η μη υπογραφή τρίτου Μνημονίου θα σηματοδοτούσε την επιστροφή της χώρας στην ομαλότητα και την πλήρη ανάκτηση της αξιοπιστίας της. Καλό θα ήταν να αρχίσουμε πάντως να σκεπτόμαστε τι θα κάνουμε τότε χωρίς βαρβάρους, όπως έλεγε και ο ποιητής. Η χώρα θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να ξανακτισθεί και να μπει σε τροχιά υγιούς ανάπτυξης. Μετά την ανακούφιση και τη στιγμιαία λύτρωση θα έλθει η ώρα της ευθύνης των πολιτικών, που δεν θα έχουν πια την τρόικα για να τρομάζουν τους εαυτούς τους και εμάς όλους, προκειμένου να γίνουν πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Από μια άποψη θα είναι η στιγμή της αλήθειας...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive