Ο δύσκολος δρόμος που απομένει

Του Αλεξη Παπαχελα

Ας το πάρουμε απόφαση. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος, μαγικός ή άλλος, για να βγούμε σε μια μέρα από την κρίση. Ο δρόμος του ευρώ θα είναι μακρύς, με αρκετές στροφές και δυσκολίες μέχρι να φανεί το φως που όλοι περιμένουμε. Θα πρέπει να περπατήσουμε για αρκετό ακόμη καιρό άκρη άκρη στον «γκρεμό», φλερτάροντας με κάποιο «ατύχημα» και με πολλά πισωγυρίσματα. Αυτό ήταν και το καθαρό, στεγνό μήνυμα της κ. Μέρκελ χθες. Κανείς δεν έχει τη «μαγική» λύση και αυτό αρχίζει και γίνεται πια καθαρό ακόμη και στους απελπισμένους Ελληνες. Βλέπουν ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα που αντιμετωπίζει τέτοια μεγάλη κρίση, που καλείται να κάνει δρακόντειες περικοπές στο κοινωνικό της κράτος και να μειώσει δραστικά το βιοτικό της επίπεδο. Υπάρχει βεβαίως ο δρόμος του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ευρώπης, αλλά είναι και αυτός μακρύς, αμφιβόλου αποτελεσματικότητος και μοιάζει με την υπόσχεση για τον μεταθανάτιο Παράδεισο...

Η στιγμιαία, «μαγική» λύση προφανώς δεν κρύβεται ούτε στην έξοδο από το ευρώ, που διάφοροι έχουν αρχίσει καλυμμένα αλλά μεθοδικά να προωθούν.

Ο δρόμος του ευρώ έχει όμως προϋποθέσεις για να πετύχει. Κάποιος πρέπει να βρει το κουράγιο και την όρεξη να εξηγήσει στον λαό τι είναι αυτές οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές και γιατί θα τον ωφελήσουν. Κάποιος πρέπει να δώσει ένα όραμα ανάπτυξης και απελευθέρωσης του δαιμόνιου και παραγωγικού Ελληνα χωρίς να το χρεώνει στον... μπαμπούλα Μέρκελ.

Πρέπει επίσης να συνοδευθεί αυτή η προσπάθεια από την επιτάχυνση της κάθαρσης του δημόσιου βίου και την αυτοκάθαρση του πολιτικού συστήματος. Εχουν γίνει πολλά σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα. Είναι εξωφρενικό να περιμένουν πολύκροτες υποθέσεις κλειδωμένες σε συρτάρια. Και βεβαίως πρέπει να υπάρξει απόλυτη διαφάνεια και απόσταση από κάθε είδους διαπλοκή και γκρίζα συμφέροντα στη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, να κοπεί οριστικά ο ομφάλιος λώρος ενός τελειωμένου κρατικοδίαιτου μορφώματος με το πολιτικό σύστημα. Αυτά όλα δεν είναι δουλειά της κ. Μέρκελ ή του κ. Τόμσεν.

Ο κ. Σαμαράς έχει δείξει τους τελευταίους μήνες ότι είναι διατεθειμένος να πάρει τα ρίσκα του και να κάνει «τρελές υπερβάσεις», όπως αυτή που έκανε με την πρόσκληση στην κ. Μέρκελ. Οι εταίροι μας δείχνουν κατανόηση και υπομονή. Η κοινωνία δεν είναι ενθουσιασμένη, αλλά... καταλαβαίνει, κάνει και εκείνη υπομονή και περιμένει δίνοντας τη μάχη της επιβίωσης. Είπαμε, όμως, καμία υπέρβαση δεν μπορεί να φέρει μια άμεση και «μαγική» λύση. Θα συνεχίσουμε όλοι μας να τρέχουμε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο δίπλα στον «γκρεμό», έχοντας όμως κατά νου πως κάποιο χέρι μας κρατά, διστακτικά αλλά σταθερά, για να μην πέσουμε. Προφανώς το κάνει από φόβο μην πέσει μαζί μας στην άβυσσο, αλλά τουλάχιστον μας δίνει χρόνο και ανάσες.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Προστασία των θεσμών

Tου Αλεξη Παπαχελα

Καμιά φορά αισθάνομαι ότι έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στην παρακμή μας, που τίποτα δεν μας κάνει πλέον εντύπωση. Είμαστε σαν τους ανθρώπους που ζουν σε ένα μουχλιασμένο σπίτι πάρα πολλά χρόνια και δεν τους ενοχλεί πια καθόλου η μούχλα. Οι σκηνές που ζήσαμε στο προαύλιο του υπουργείου Εθνικής Αμύνης δεν ήταν ένα απλό, συνηθισμένο επεισόδιο. Κανένα κράτος που βιώνει τέτοιες εμπειρίες δεν μπορεί να έχει μια σίγουρη συνέχεια. Εχω ακούσει όλες τις δικαιολογίες και ιστορίες για «το τι να έκανε και ο κακομοίρης ο στρατηγός;» μέχρι το «αυτή είναι η κουλτούρα μας τώρα, τι να κάνουμε;». Με ανησύχησαν ακόμη περισσότερο.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι ετρώθη το κύρος της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων σε μια στιγμή που αντιμετωπίζουν μεγάλη, πολυδιάστατη κρίση. Ενα ζήτημα είναι ασφαλώς το μισθολογικό. Δεν είναι λογικό ο ανθυπολοχαγός που βγαίνει από τη Σχολή να παίρνει μόνο 900 ευρώ και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ μόνο 2.500. Οσο μεράκι και να έχουν για τη δουλειά τους, όσο αφοσιωμένοι και αν είναι, όση «τρέλα» και αν έχουν, πώς τους ζητάμε να κάνουν τη δουλειά τους με αυτοθυσία με τέτοιες αμοιβές; Θα μου πείτε, υπάρχουν και αξιωματικοί που μοιάζουν με μη παραγωγικούς δημοσίους υπαλλήλους. Προφανώς και υπάρχουν, και διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες αποφεύγουν να θίξουν τα κακώς κείμενα αναδιοργανώνοντας τη δομή του στρατεύματος.

Υπάρχει σήμερα ένας μεγάλος κίνδυνος, αυτός της ΔΕΚΟποίησης των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Αρειος Πάγος έβγαλε μία απόφαση προ εξαμήνου η οποία επέτρεψε τη δημιουργία σωματείου ενεργών αξιωματικών. Μέχρι τότε οιαδήποτε μορφή συνδικαλισμού απαγορευόταν, ακριβώς για να μην υπάρχει κομματισμός στις Eνοπλες Δυνάμεις. Η απόφαση, σε συνδυασμό με το πολύ αρνητικό κλίμα και τη δικαιολογημένη οργή των αξιωματικών, μπορεί να καταστρέψει την πιο θεμελιώδη αρχή του στρατεύματος, την πειθαρχία. Η ιδέα της συνδιοίκησης συνδικαλιστών και ηγεσίας ή της απειθαρχίας στις εντολές των ανωτέρων μπορεί εύκολα να τινάξει στον αέρα την παράδοση δεκαετιών.

Ο κύκλος των προβλημάτων δεν κλείνει όμως εκεί. Η δημοσιονομική κρίση σε συνδυασμό με την αγορά εξοπλισμών που ξεπερνούσαν τις ελληνικές δυνατότητες έχει προκαλέσει πραγματικό έμφραγμα. Ενα μεγάλο ποσοστό εξοπλισμών υπολειτουργεί, ενώ τεράστιο πρόβλημα σημειώνεται στην υποστήριξη, την προμήθεια ανταλλακτικών και την εκπαίδευση για τη χρήση εξοπλισμών. Η «ενεργός δανειοληψία», με απλά λόγια ο κανιβαλισμός ανταλλακτικών, έχει γίνει ρουτίνα. Ο κύκλος των ελλείψεων ολοκληρώνεται με την ελλιπή επάνδρωση μονάδων λόγω της μείωσης της θητείας και της μη πρόσληψης επαγγελματιών οπλιτών. Ολα αυτά είναι παγκοίνως γνωστά στους συμμάχους μας, αλλά και τους αντιπάλους μας, γιατί στη σημερινή εποχή τίποτα δεν μένει κρυφό.

Τι περιμένουν, λοιπόν, οι άνθρωποι που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, είτε είναι αξιωματικοί σε κάποιο μακρινό νησί είτε, πάλι, τεχνίτες στον ναύσταθμο, που βρίσκουν μία ακόμη πατέντα για να κινηθεί ένα καράβι; Μια στήριξη από την πολιτεία, μια αναγνώριση από την κοινωνία και, βεβαίως, μια πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που να μπορούν να τη σέβονται. Προχθές είδαν τον αρχηγό τους σε ένα ρόλο που δεν του άξιζε και στον οποίο πολύ άδικα και άκριτα τον ώθησαν όσοι κρύβονταν εκείνες τις κρίσιμες στιγμές. Η πατρίδα μας περνάει δύσκολες ώρες. Μερικά πράγματα και μερικοί θεσμοί είναι ανάγκη να προστατευθούν με κάθε τρόπο. Η διάλυσή τους δεν θα εντείνει απλώς την παρακμή, θα φέρει καταστροφές, που σήμερα ακόμη δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Τα εν οίκω...

Tου Αλεξη Παπαχελα

Εμείς οι δημοσιογράφοι πληρωνόμαστε, μεταξύ άλλων, για να ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα και να επιρρίπτουμε ευθύνες όπου δει. Εχουμε, λοιπόν, καταλήξει στο συμπέρασμα πως για τα όσα συμβαίνουν στον τόπο φταίνε οι πολιτικοί, το σάπιο κράτος, η τρόικα, η δικαιοσύνη κ. ά. Μήπως φταίει και η ελληνική δημοσιογραφία; Κατά τη γνώμη μου, ναι, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Εξηγούμαι. Πού ήταν η ελληνική δημοσιογραφία όταν μπροστά στα μάτια της εκτυλίσσονταν τα σκάνδαλα τα οποία σήμερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας; Ενα κομμάτι της τεμπέλιαζε και κοιμόταν... Ενα άλλο ασχολούνταν την εποχή εκείνη με το lifestyle, το οποίο απολάμβανε και σέρβιρε ταυτόχρονα. Κάποιο κομμάτι πάλι δείλιαζε αν και πάλευε να βρει την άκρη. Συνολικά, πάντως, τη στιγμή του εγκλήματος, η ελληνική δημοσιογραφία, μαζί με πολλούς άλλους «ελεγκτικούς» θεσμούς, απέτυχε παταγωδώς στον ρόλο της. Βεβαίως και υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν σωστά τη δουλειά τους, αλλά προφανώς κάτι πήγε πολύ στραβά.

Τι κρύβει αυτή η αποτυχία; Πρώτα απ’ όλα το γεγονός πως παραγνωριστήκαμε σε αυτή τη χώρα. Πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί, δημοσιογράφοι έγιναν μια μεγάλη παρέα όπου ο ένας χάιδευε τον άλλον. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία δεν έμεινε τίποτα όρθιο και ανέπαφο. Ο υπουργός σε έπαιρνε τηλέφωνο χωρίς να σε ξέρει και σου έλεγε «έλα, ρε μεγάλε..» και οποιαδήποτε διάκριση εξουσιών και θεσμών πήγαινε περίπατο. Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι αυτοί που κάποιοι τους καταγγέλλουν σήμερα ως σάπιους ήταν οι κολλητοί χθες.

Κατόπιν ενεφανίσθη και το φαινόμενο του δημοσιογράφου-παράγοντα ή νταραβεριτζή, ο οποίος πέραν της κύριας δουλειάς του κανόνιζε και διάφορες άλλες... Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο όπου δημοσιογραφικές στήλες είναι τόσο γεμάτες με «μηνύματα» ή απειλές.

Οσο για τα «αφεντικά», στη μεγάλη τους πλειοψηφία απέτυχαν να λειτουργήσουν ως μια συντεταγμένη ομάδα ταγών της χώρας και επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στο καταραμένο τρίγωνο: πόσα πουλάμε, γιατί δεν είμαστε πρώτοι σε τηλεθέαση, πώς θα βοηθήσουμε τις άλλες μας δουλειές. Δυστυχώς κατάλαβαν πολύ αργά πού οδήγησε η έλλειψη οράματος και αρχών σαν και αυτές που υποτίθεται ότι διέπουν κάθε κατεστημένο. Ενιωσαν τον κίνδυνο όταν είδαν πως καλό το ατομικό συμφέρον, αλλά κάποια στιγμή το παρασύρει και αυτό η κατάρρευση της χώρας.

Στα ελληνικά μέσα επικράτησε και μια «φιλολαϊκή» προσέγγιση κάθε θέματος, που απηχούσε την αρχή «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Ολοι είχαν δίκιο, οι αγρότες που ζητούσαν ενισχύσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι που ήθελαν αυξήσεις, όλοι. Ετσι αυξανόταν η τηλεθέαση και ταυτόχρονα προκαλούνταν τρόμος σε όποιον πολιτικό σκεπτόταν να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Οσο για τα τηλεοπτικά παράθυρα, φιλοξενούσαν ό,τι πιο γραφικό και ακραίο και είχαν εξορίσει -έως πολύ πρόσφατα- τους ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενό τους και δεν «κιτρινίζουν». Με το που πρότεινες παλαιότερα κάποιον σοβαρό άνθρωπο για ένα πάνελ, η απάντηση ερχόταν άμεσα: «Θες να βουλιάξουμε από νούμερα;».

Εχουμε όλοι ευθύνη γιατί αποτύχαμε στον ρόλο μας και αναδείξαμε άκριτα «φελλούς» σε κορυφαίους ρόλους. Αλλοι δειλιάσαμε, άλλοι τεμπελιάσαμε και άλλοι γλυκαθήκαμε πολύ από το «μέλι» που έρρεε. Εχουμε κουνήσει πολύ το δάχτυλο τον τελευταίο καιρό προς όλες τις κατευθύνσεις ή έχουμε παραχαϊδέψει τον κόσμο για να γίνουμε αρεστοί πουλώντας σκέτη αγανάκτηση. Καιρός να ζητήσουμε και καμιά συγγνώμη για τη δική μας ανεπάρκεια, που μπορεί να μη βούλιαξε τις τηλεθεάσεις, σίγουρα όμως βοήθησε να βουλιάξει η χώρα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Previous 1 2 Next

Archive