Ισως κάτι έχει αλλάξει

Του Αλεξη Παπαχελα

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που μου έλεγε χθες το μεσημέρι ένα έμπειρο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Ενώ για τρεις ημέρες δεν σταμάτησε να βομβαρδίζεται το τηλεφωνικό κέντρο της Συγγρού από αγανακτισμένους Νεοδημοκράτες, τα πράγματα ηρέμησαν λίγο μετά την πρώτη δημόσια εμφάνιση του νέου πρωθυπουργού. Μπορεί να είναι τυχαίο, μπορεί όμως και να εξηγείται.

Είναι προφανές ότι η οργή του κόσμου δεν θα εξαφανισθεί αύριο το πρωί. Η ανεργία, οι φόροι και η υποβάθμιση του επιπέδου της μεσαίας τάξης δικαιολογούν πόνο και αγανάκτηση. Ισως, όμως, όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω από το χείλος της αβύσσου. Ο κ. Παπαδήμος πρόβαλε χθες μια αίσθηση ηρεμίας, αλλά και γνώσης της κατάστασης. Δεν είναι ταυτισμένος με ένα «καμένο» πολιτικό κατεστημένο, το οποίο έδωσε τις τελευταίες ημέρες σκληρές μάχες επιβίωσης και ελέγχου του συστήματος. Οι Ελληνες πολίτες θα διαπιστώσουν ίσως ότι πέραν των θαμώνων των τηλεοπτικών παραθύρων υπάρχουν άνθρωποι με γνώση και ήθος, που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο όταν βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη. Ισως ακόμη η ήρεμη και ειλικρινής παρουσίαση της κατάστασης βοηθήσει να διαλυθούν οι πολλοί μύθοι που ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά της οργής: Ο μύθος για τον τρίτο δρόμο, πέραν δηλαδή της παραμονής στο ευρώ με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και πέραν της δραχμής. Ο μύθος για μια μεγάλη εθνική προδοσία που θα συντελεσθεί μέσω της παρουσίας ξένων τεχνοκρατών. Ο μύθος για μια επαναδιαπραγμάτευση που θα... ταπεινώσει τους Ευρωπαίους.

Γνωρίζω ότι ακούγονται πολύ αισιόδοξα όλα αυτά. Οι κομματικοί μηχανισμοί θα δώσουν τις δικές τους μάχες για να μην πετύχει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Η Aριστερά θα επανέλθει στο τροπάριό της. Οι αριστεροδεξιοί «σούπερ πατριώτες» θα αρχίσουν πάλι να μιλάνε για την κατοχή του Δ΄ Ράιχ. Οι ιεροκήρυκες του λαϊκισμού και της Ελλάδας της δραχμής θα πιάσουν πάλι δουλειά, αποδομώντας τη λύση Παπαδήμου ως μια ακόμη συνωμοσία του διεθνούς (μασονικού ίσως;) τραπεζικού συστήματος.

Ισως, όμως, κάτι έχει αλλάξει μετά το φιάσκο των Καννών και την εμφάνιση ενός νέου τύπου κυβέρνησης. Ισως η ωμή ειλικρίνεια, η επάρκεια, η σωστή διαπραγμάτευση με τους έξω και η ευπρέπεια να είναι ένα, προσωρινά, ισχυρό αντίδοτο στην τρέλα της υστερίας και της βίας, που μας έκανε να ξεχωρίζουμε τόσο πολύ από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα με κρίση.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ευρωπαϊκές αγωνίες

του Αλεξη Παπαχελα

Ο κίνδυνος διάλυσης της Ευρωζώνης δεν θα πρέπει πλέον να υποτιμάται. Το Βερολίνο και ένα ευρωπαϊκό κατεστημένο θεωρούν πως οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οφείλουν να υιοθετήσουν το γερμανικό μοντέλο της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, προκειμένου η γηραιά ήπειρος να μπορέσει να είναι ανταγωνιστική διεθνώς. Αυτό δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Η Ευρώπη έχει συνηθίσει σε ένα άνετο κοινωνικό κράτος και έναν τρόπο ζωής που δεν αλλάζει εύκολα. Ο ρόλος των συνδικάτων, των μέσων ενημέρωσης και των διαφόρων λόμπυ καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη μετάβαση από το σημερινό μοντέλο σε ένα πιο «γερμανικό».

Οι αγορές πάλι αντιλαμβάνονται και την ανάγκη βίαιων αλλαγών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οικονομίες και την αδυναμία τους να τις υλοποιήσουν ομαλά και έγκαιρα. Εχουμε, λοιπόν, από τη μια τη Γερμανία να πιέζει για να γίνουμε όλοι λίγο πιο... Γερμανοί και από την άλλη τις αγορές που στοιχηματίζουν ότι αυτό το πείραμα δεν βγαίνει πέρα.

Ηδη, πάντως, βλέπει κανείς πόσο άρρωστο είναι το κλίμα ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες. Δεν είναι κάτι σύνηθες ούτε ο Γάλλος πρόεδρος να λοιδορεί ανοικτά τον Βρετανό πρωθυπουργό ούτε δύο ηγέτες (Μέρκελ, Σαρκοζί) να ειρωνεύονται τόσο σκληρά τον πρωθυπουργό μιας μεγάλης χώρας (Ιταλία) δημοσίως.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μεγάλη κρίση που δοκιμάζει τα όρια της κοινωνικής συνοχής, αλλά μπορεί να βάλει και ταφόπλακα στο εγχείρημα του ευρώ. Είναι εύκολο να δει κανείς την αναζωπύρωση του εθνικισμού και των αρνητικών στερεοτύπων μεταξύ μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών. Ολοι πλέον αντιλαμβάνονται, άλλωστε, την τεράστια δυσκολία που έχει η Ευρωπαϊκή Ενωση στην αντιμετώπιση κρίσεων και τη λήψη γρήγορων αποφάσεων. Από τη μια, έχουμε μια Γερμανία η οποία πάντοτε βιάζεται και προτιμά τις απλές λύσεις, όπως μας έδειξε παλαιότερα στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή την πρόωρη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Από την άλλη, έχουμε μια παραλυτική, υπερβολικά δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων, όπου π.χ. η εσωτερική κρίση μιας οιασδήποτε χώρας-μέλους μπορεί αίφνης να μπλοκάρει πολύ σημαντικές αποφάσεις. Η Ευρώπη έχει αποδείξει ότι τελικώς ξεπερνάει τις κρίσεις της, έστω και με αργούς, βασανιστικούς ρυθμούς. Ας ελπίσουμε ότι η πάγια αυτή διαπίστωση θα επαληθευθεί εκ νέου. Και βεβαίως ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί αφήνοντας πίσω μιαν Ελλάδα με το ολοένα και πιο δημοφιλές σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επιχείρημα, πως «η Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα, γιατί δεν έχει λύση»...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: Αλέξης Παπαχελάς, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μισή Λύση

του Τάσου Τέλλογλου

Όταν γράφονται οι γραμμές αυτές αργά το βράδυ του Σαββάτου όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την άμυνα της Ευρώπης στον «ελληνικό ιό» είναι ακόμα ανοιχτά. Το μόνο που μοιάζει να εχει συμφωνηθεί είναι ότι η προίκα του EFSF δεν θα ξεπεράσει το 1 τρισ. ευρώ καθώς η καγκελλάριος Μέρκελ είναι δεσμευμένη στην απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου να μην ξεπεράσει το ύψος των γερμανικών εγγυήσεων τα 200 δισ. ευρώ.

Εκείνο που συμφώνησαν ακόμα οι υπουργοί Οικονομικών είναι ότι το νέο ταμείο δεν θα αποκτήσει τραπεζική άδεια προκειμένου να σώζει κάθε τράπεζα στην Ευρώπη και κυρίως κάθε γαλλική τράπεζα. Εδώ, όπως και στο ύψος του ταμείου, «πέρασε» η γραμμή των βορείων, οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται κατ' αρχήν από τους μετόχους τους, κατά δεύτερον από εθνικά χρήματα (αντί κοινών μετοχών) και στη συνέχεια από το ταμείο.

Στην έκθεση της τρόικας που διαβάσαμε την Πέμπτη έλειπε το κεφάλαιο για τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την αποκάλυψαν οι χθεσινοί Financial Times τιμολογώντας την ελληνική «τρύπα» ως το 2020 στα 252 δισ. ευρώ, πολύ μακριά από τα 109 που περιλαμβάνει το δεύτερο «πακέτο». Σε απλά ελληνικά, και όλα να τα κάνουμε όπως τα εχουμε σχεδιάσει, χρειαζόμαστε 120% ενός ετήσιου ΑΕΠ  σε δανεικά οκτώ ετών μέχρι να βγούμε στις αγορές. Αυτό οδηγεί πολλούς με πρώτον τον κ. Σόιμπλε στο συμπέρασμα ότι βασικά χρειαζόμαστε μια κανονική χρεοκοπία, είτε με τη θέληση των πιστωτών μας είτε χωρίς αυτούς. Αυτό δεν είναι και τόσο νόμιμο με βάση τον τύπο των ομολόγων που εχουμε εκδόσει αλλά όταν δεν εχεις να πληρώσεις και κυρίως όταν υποθηκεύεις το μέλλον των μελλοντικών γενιών ποιος νοιάζεται για τη νομιμότητα;

Φυσικά θα τιμωρηθούμε, θα κάνουμε πολλά χρόνια να ξαναδούμε δάνειο. Αυτή θα είναι η πρώτη συνέπεια. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας που θα μας δοθεί θα απορροφηθεί από το τραπεζικό σύστημα, μετά το παράδοξο να «κουρέψουμε» χρέος σε ιδιώτες για να αποκτήσουμε αυτό που λέγεται senior debt δηλαδή χρέος σε κράτη και υπερεθνικούς οργανισμούς που εχει διαφορετικό νομικό και πολιτικό βάρος, ένα μεγάλο μέρος της εσωτερικής ζήτησης θα συρρικνωθεί καθώς τα εισοδήματα, με τη μορφή μισθών και συντάξεων, θα πέσουν και άλλο. Οι επιχειρήσεις, ακόμα και οι υγιείς, θα μένουν μακριά από τις τράπεζες που θα αρχίσουν να δανείζουν, αν όλα πάνε καλά, σε 2 χρόνια. Και μέσα σε όλα αυτά θα πρέπει να αλλάξουμε το κράτος στο οποίο ζούμε κάνοντας επενδύσεις, συγχωνεύοντας, εκσυγχρονίζοντας, κλπ.

Δεν τα βλέπω όλα αυτά πολύ πιθανά. Ίσως το σοκ δεν είναι τόσο ισχυρό ώστε να αποφύγουμε ως κοινωνία την επανάληψη όσων έχουμε μάθει. Από την άλλη πλευρά και στις ομοσπονδίες, όπως η αμερικάνικη, ένα ομόσπονδο κρατίδιο μπορεί να χρεοκοπεί χωρίς να χρεοκοπεί και η ομοσπονδία. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι ομοσπονδία και τα ποσά, μόνο για την Ελλάδα, είναι πολύ μεγάλα για να προσφερθούν από ξένους σε ξένους. Ήδη η Ισπανία και η Πορτογαλία διαμαρτυρήθηκαν για το ύψος των κεφαλαίων 100 δισ. που θα χρειαστούν για τη σωτηρία των τραπεζών. Αυτό που προοιωνίζεται θα είναι πάλι μισή λύση.

Πηγή: Protagon.gr 

Αναρτήθηκε από: Τάσος Τέλλογλου, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive