Πολιτικοί της δραχμής

Του Aλεξη Παπαχελα

Μήπως βλέπετε εσείς κανέναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή κανέναν Κωνσταντίνο Καραμανλή κάπου και μου διαφεύγει εμένα; Μήπως έχετε δει κανέναν πολιτικό ηγέτη, ο οποίος λέει την αλήθεια στον λαό και μετά αφού κάνει τη δουλειά που πρέπει να γίνει, εξηγείται καθαρά και τίμια και με τους εταίρους μας; Οχι βέβαια. Οι πολιτικοί μας ηγέτες κάνουν το ανάποδο. Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τον λαό ρίχνοντας συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον, στην τρόικα ή στην κ. Μέρκελ, για αποφάσεις που ξέρουν ότι θα έπρεπε να πάρουν ακόμη και αν δεν χρωστούσαμε δεκάρα σε κανέναν. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο αστείοι μοιάζουν όταν πουλάνε «μαγκιά» σε ένα λαό που ξέρει τελικά τι του γίνεται και που μέσα του παλεύει συνεχώς το πάθος της πληγωμένης υπερηφάνειας με την ανάγκη εθνικής και προσωπικής επιβίωσης; Δεν καταλαβαίνουν πόσο γυμνοί, ερασιτέχνες και αναξιόπιστοι φαίνονται σε εκείνους οι οποίοι, καλώς ή κακώς, σχεδιάζουν να μας εμπιστευθούν και να μας δανείσουν;

Μπα δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν τίποτα από όλα αυτά. Γι’ αυτό έχουμε γίνει «ρόμπα» ως χώρα στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Και γι’ αυτό ο κόσμος στην απελπισία του στρέφεται στην Αριστερά και στην αποχή.

Οι έξω δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς μας, αλλά ούτε και οι μέσα... Οι έξω λένε «καλά σε αυτούς θα δώσουμε τα λεφτά;» Και οι μέσα φωνάζουν «ωραία, να κάνουμε θυσίες και μετά; Μπορούμε να εμπιστευθούμε αυτούς τους πολιτικούς ότι θα μας περάσουν απέναντι;».

Κάθε ώρα που περνάει οι πολιτικοί μας κάνουν δυστυχώς ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το πολιτικό σύστημα. Δεν αντέχονται όταν τσακώνονται στα ηλίθια τηλεπαράθυρα ούτε όταν παίρνουν το θλιμμένο ύφος για να δείξουν ότι πονάνε για τα μέτρα που θα ψηφίσουν. Υπονομεύουν με κάθε τρόπο τη «λύση Παπαδήμου», γιατί τους φαίνεται αδιανόητο να παραδώσουν την εξουσία σε κάποιον που δεν ανήκει στην κάστα τους.

Για να σωθεί αυτή η χώρα χρειάζονται δύο βασικά πράγματα: πολιτικοί με ανάστημα που θα λένε αλήθειες, όσο και αν πονάνε, και μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και ανόρθωσης.

Προς το παρόν έχουμε πολιτικούς της... δραχμής που θέλουν να μας κρατήσουν στο ευρώ και μια κυβέρνηση που έχει γίνει αντικείμενο συστηματικής υπονόμευσης από τα κόμματα που τη στηρίζουν.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μακριά από τους «φίλους του λαού»...

Tου Αλεξη Παπαχελα

Θα αποτελεί μέγιστη ειρωνεία αλλά και τραγωδία αν τελικά επιβραβευθούν πολιτικά εκείνοι που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο. Τι εννοώ; Είναι προφανές πως τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουν ο κ. Παπανδρέου και το επιτελείο του γιατί (α) κορόιδεψαν τον κόσμο προεκλογικά, (β) ουδέποτε προετοιμάσθηκαν για να κυβερνήσουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, (γ) άργησαν απελπιστικά να καταλάβουν πού πήγαινε το πράγμα τους τελευταίους μήνες του 2009 και (δ) το έριξαν στους φόρους και τις οριζόντιες περικοπές αντί να μειώσουν πραγματικά το σπάταλο κράτος. Η ευθύνη για όλα τα παραπάνω θα αποτυπωθεί με σκληρό τρόπο από την Ιστορία, ακόμη και αφότου παρέλθουν τα σημερινά πάθη.

Παρ’ όλα αυτά θα είναι πολύ άδικο να επιβραβευθούν στις κάλπες δύο άλλες κατηγορίες πολιτικών, οι οποίοι συνετέλεσαν πολύ στο να φτάσουμε στο Μνημόνιο. Πρώτη κατηγορία, οι ανεύθυνοι εκείνοι πολιτικοί οι οποίοι ξόδευαν σαν να μην υπάρχει προϋπολογισμός, διόριζαν όσο πιο πολλούς και όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, συνιστούσαν χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση και θεωρούσαν αυτονόητο ότι η εκάστοτε κυβέρνηση μπορούσε και έπρεπε να δανειστεί λίγο ακόμη. Οι εν λόγω κύριοι, του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Ν.Δ., έχουν τώρα το θράσος να ζητάνε τα ρέστα. Εχουν βγει στα κεραμίδια και κατηγορούν την τρόικα και κατασκευάζουν κάποια «προδοσία», λες και το χρέος έφτασε εκεί που έφτασε από μόνο του. Καλλιεργούν μάλιστα την άκρως επικίνδυνη ψευδαίσθηση πως η κρίση χρέους μπορούσε να έχει αποφευχθεί με δυο-τρία τρικ. Δεν πρέπει ασφαλώς κανείς να εκπλήσσεται μαζί τους. Οι συνάδελφοί τους στην κυβέρνηση Καραμανλή έχουν πολλά να πουν για την ανευθυνότητά τους στον τρόπο που μοίραζαν το χρήμα όταν ο Κ. Καραμανλής προειδοποιούσε ανοιχτά για τον κίνδυνο χρεοκοπίας. Εκπληξη θα είναι να αποδειχθούν ιδιαιτέρως δημοφιλείς στις επόμενες εκλογές ως «φίλοι του λαού»...

Εχουμε όμως και την άλλη κατηγορία, των απίθανων εκείνων πολιτικών οι οποίοι μπλόκαραν επί εβδομάδες τη λήψη οιουδήποτε αυστηρού δημοσιονομικού μέτρου έως τις αρχές του 2010. Και αυτοί «φίλοι του λαού» ήταν και κατέστρεψαν τη χώρα. Κατέστρεψαν βεβαίως, χωρίς να ενδιαφέρει ιδιαίτερα παρά μόνον τον ιστορικό του μέλλοντος, και τον κ. Παπανδρέου, με επιχειρήματα του τύπου «πρόεδρε, δεν μπορείς να κάνεις πίσω από τις προεκλογικές σου υποσχέσεις γιατί θα φανείς αφερέγγυος». Ή «δεν περνάνε, πρόεδρε, αυτά από την κοινωνία και το κόμμα». Δεν είμαι σίγουρος ποιος ήταν απέναντί τους, αλλά όλοι γνωρίζουμε ποιο ήταν το φιλολαϊκό μπλοκ που βοήθησε τον κ. Παπανδρέου να κάνει το εγκληματικό σφάλμα και να αγνοήσει τις αγορές και την ανάγκη λήψης μέτρων μέχρι την ύστατη στιγμή.

Τώρα, λοιπόν, και αυτοί οι πολιτικοί θέλουν να τους ψηφίσουμε επειδή τάχατες προστάτευσαν τα συμφέροντα των αδυνάμων. Η ωμή αλήθεια είναι ότι εντέλει έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη φτώχεια και τη δοκιμασία που γνωρίζει μια μεγάλη μερίδα του λαού μας. Εχουν εξίσου μεγάλη ευθύνη με εκείνους που τορπίλισαν τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση στο ασφαλιστικό και μας έφεραν σήμερα στο σημείο να μειώνονται πολύ πιο βίαια και πολύ πιο δραματικά οι συντάξεις.

Μακάρι να έχουμε όλοι ωριμάσει μέσα από αυτή την κρίση, παρότι τούτη την ώρα βασιλεύει ο ανεξέλεγκτος θυμός και κυριαρχεί ο λαϊκισμός. Δεν μπορούμε όμως να βγάλουμε τα λάθος συμπεράσματα και να πέσουμε στα ψηφοθηρικά δίχτυα εκείνων που μας πήγαιναν για χρόνια στα βράχια, της φιλολαϊκής και δημοσιονομικά ανεύθυνης πτέρυγας της Ν.Δ. και του λαϊκίστικου βαθέος ΠΑΣΟΚ που ευθύνεται μάλιστα για το προπατορικό αμάρτημα... Αν έπειτα από όλα αυτά ξαναεμπιστευθούμε, κατά πλειοψηφία σε κάθε μεγάλο κόμμα, εκείνους που μας έφεραν εδώ που είμαστε, σημαίνει ότι έχουμε πολύ ακόμη δρόμο για να ωριμάσουμε πολιτικά ως κοινωνία...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Θέσεις εργασίας και πάταξη της ανομίας των ισχυρών

του Αλέξη Παπαχελά

Τρομάζει το μίσος και ο φανατισμός των άκρων που σιγά-σιγά μπολιάζουν τον δημόσιο διάλογο. Δεν μας εκπλήσσει τίποτα πλέον. Διαβάζεις ανακοινώσεις συνδικαλιστικών παρατάξεων –ακόμη και συντηρητικών κομμάτων– και νομίζεις ότι έχει έλθει ο κόκκινος Οκτώβρης. Ακούς προτροπές για κρεμάλες, για εκτελέσεις, για, για... και αναρωτιέσαι γιατί οι άλλες χώρες που περνάνε αντίστοιχες κρίσεις δεν μοιάζουν με εμάς. Ακόμη και ο λόγος ιεραρχών, ανθρώπων του Θεού, της αλληλεγγύης και της αγάπης, κατρακυλάει πολλές φορές στον βούρκο της μισαλλοδοξίας και του φονταμενταλισμού.

Μέσα σε συνθήκες φτώχειας και μεγάλης ανεργίας, αυτός ο φανατισμός μπορεί εύκολα να μας σπρώξει στον γκρεμό μιας εμφύλιας σύρραξης. Κάποιοι το προβλέπουν και το χαίρονται κιόλας όταν λένε μειδιώντας «ε ρε τι έχει να γίνει...». Δεν μπορώ να καταλάβω αν η χαρά και η προσμονή οφείλονται σε άγνοια και βλακεία ή σε σαδιστικές διαθέσεις έναντι εαυτών και αλλήλων.

Το μίσος δεν τρώγεται ούτε χορταίνει κανέναν πάντως. Το τρέφει η πείνα, το τρέφει ο ακραίος πολιτικός και συνδικαλιστικός λόγος, το τρέφει ο υπερκίτρινος τηλεοπτικός λόγος, αλλά το ίδιο το μίσος είναι τυφλό και αδιέξοδο.

Εχουμε μακρά παράδοση σε εμφύλιους σπαραγμούς, οι οποίοι πολλές φορές έθεσαν σε κίνδυνο την ίδια μας την υπόσταση.

Μπορεί να μην τα διδασκόμαστε για να διατηρούμε τους αυτάρεσκους ιστορικούς μας μύθους, αλλά έξω από την Τριπολιτσά ξέσπασε εμφύλιος και στη Μέση Ανατολή το ίδιο, την ώρα που ο Τσόρτσιλ σχεδίαζε να παρελάσει πρώτος ο ελληνικός στρατός από τους δρόμους της Ρώμης.

Yποχρέωση όλων μας είναι να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και να μην αφήσουμε να πέσει στον γκρεμό. Ασχετα από το τι πιστεύουμε για το Μνημόνιο ή το ευρώ, δεν μπορούμε να αφήσουμε τα άκρα να μας πάνε δεκαετίες πίσω.

Βέβαια για να διασφαλισθεί αυτό, χρειάζονται επειγόντως δύο πράγματα: πρώτον, πιο δυναμική πάταξη της ανομίας των ισχυρών και επωνύμων και δεύτερον, να βρεθούν δουλειές για τις στρατιές ανέργων, που όσο δεν βλέπουν φως θα αποτελούν έτοιμο προσάναμμα στα μάτια κάθε παράφρονος ή «κολλημένου».

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: Αλέξης Παπαχελάς, στις , Σχόλια για το άρθρο

Archive