Με ψυχή ελληνική...

του Αλεξη Παπαχελα

Ενα διεθνές ινστιτούτο (Reputation Institute) κάνει έρευνες για τη φήμη χωρών και εταιρειών σε όλο τον κόσμο. Βρήκα την έρευνά του για το 2011 εξαιρετικά αποκαλυπτική. Από πλευράς φήμης, η Ελλάδα βρίσκεται κάπου στη μέση της λίστας όλων των χωρών του κόσμου. Στη λίστα όμως που ερευνά την εικόνα που έχουν διάφοροι λαοί για τις χώρες τους, ερχόμαστε τελευταίοι. Είναι εντυπωσιακό, ενδεχομένως και λογικό...

Ας υποθέσουμε ότι βγάζαμε από τη μέση, για μια έστω στιγμή, την τρόικα, τα δάνεια, τον Ράιχενμπαχ και το Μνημόνιο. Προσωπικώς, είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο μέσος Ελληνας γνωρίζει άριστα και σε βάθος τα προβλήματα αυτής της χώρας. Μπορεί να μην του αρέσει να τα ακούει από τους ξένους, μπορεί να θυμώνει δικαιολογημένα όταν γίνεται η καρικατούρα προς αποφυγήν παγκοσμίως. Ξέρει όμως, έχει κοιταχθεί στον καθρέφτη εδώ και δύο χρόνια και έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητος.

Ο Ελληνας είναι νοικοκύρης, δουλευταράς και απίστευτα προσαρμοστικός. Μην ξεχνάμε όμως ότι πέρασε 30 και κάτι χρόνια που βολεύτηκε. Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στο Δημόσιο και θύμωναν με τον βουλευτή της περιφέρειας αν δεν το κατάφερνε. Μέχρι και οι δουλειές σε εταιρείες είχαν γίνει αντικείμενο ρουσφετιών από βουλευτές. Η επιχειρηματικότητα, η οποία συμβαδίζει απόλυτα με την καπατσοσύνη και την ευρηματικότητα (ακόμη και αν είναι στα όρια των θεσμών και της νομιμότητος) του Ελληνα, χάθηκε και αντικαταστάθηκε από τα «κόλπα», πώς θα πάρουμε καμιά δουλειά από το Δημόσιο, κανένα κονδύλι από το ΕΣΠΑ, καμιά κοινοτική επιδότηση κ.λπ. Βολεύτηκε ο ανήσυχος και δουλευταράς Ελληνας και αποκοιμήθηκε σε σχέση με τους πολιτικούς του.

Πιστεύω ότι ο Ελληνας είναι μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και η Ελλάδα στο πιο κομβικό σημείο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εχουμε περάσει πολλούς διχασμούς στην ιστορία μας και τώρα ανοίγουν διάπλατα όλα τα ρήγματα, ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν τη χώρα στην Ανατολή και εκείνους που τη θέλουν στη Δύση, ανάμεσα σε όσους νοσταλγούν ή επιδιώκουν μια «Ελλαδίτσα» της δραχμής και εκείνους που πιστεύουν ότι ανήκουμε σε ένα κλειστό ευρωπαϊκό κλαμπ. Μπορούμε εύκολα να πάμε και από τη μια και από την άλλη. Λίγο να αφήσουμε τη χώρα στα χέρια των δυνάμεων της άρνησης και της καταστροφής, μπορεί να μοιάζουμε με την Αίγυπτο ή τον Λίβανο σε μερικούς μήνες. Ξέρουμε άλλωστε πώς θα ήταν τότε η χώρα γιατί το βιώνουμε εν μέρει σήμερα: σπασμένα φανάρια από τους χούλιγκαν της δήθεν πολιτικής βίας, μουσεία αφύλακτα τύπου Βαγδάτης, υπηρεσίες που καταρρέουν κ.λπ. Αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς τελειωμό και μάλλον χωρίς επιστροφή. Το συναίσθημα, η υστερία, η υπερβολή θέλει να μας πάει εκεί. Εκεί θέλουν να μας πάνε και οι σκληροί Βορειοευρωπαίοι που έτσι θα δικαιώσουν το ρατσιστικό τους στερεότυπο για εμάς.

Δεν μας αξίζει αυτός ο δρόμος και πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για να τον αποφύγουμε. Οι ξένοι πρέπει να μας δώσουν χρόνο και ευκαιρίες, γιατί οι εταίροι στα δύσκολα φαίνονται. Πρέπει όμως και εμείς να μην μπούμε στο καβούκι μας βρίσκοντας την εύκολη λύση, βρίζοντας τους ξένους, ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα να μας λυπηθεί. Δεν είναι εύκολο όταν μας πιάνει η «τρέλα», όταν μας τυφλώνουν οι λαϊκιστές και οι κοσμικοί έμποροι της δραχμής. Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να βρούμε τη δύναμη να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό. Δεν γίνεται μια «ράτσα» σαν τη δική μας να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας έτσι εύκολα, με μια χρεοκοπία, σε συνθήκες ανεξέλεγκτης βίας, διαφθοράς και παρακμής. Το καλό είναι ότι οι διαχωριστικές γραμμές αρχίζουν να φαίνονται καθαρά πια. Κάποιοι έχουν βάλει στοίχημα να μας πάνε σε εμφύλιο, στην απομόνωση και τη μιζέρια. Οι υπόλοιποι, και ειδικώς οι πολλοί που δεν μιλούν και που ανέχθηκαν για χρόνια άχρηστους πολιτικούς και ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, πρέπει να σκεφθούμε λογικά αλλά να δράσουμε με «ψυχή» ελληνική για να αποδείξουμε στους ξένους –ακόμη και στους πιο δύσπιστους– πόσο γρήγορα μπορεί να «γυρίσει» η χώρα αλλά και να δείξουμε και στους εαυτούς μας πόσο τελικά αξίζουμε!

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Do Not Humiliate the Greeks

του Αλέξη Παπαχελά

Last Sunday, as the Greek Parliament adopted the latest reforms and austerity measures, hooded arsonists rampaged through central Athens and riot squads hosed protesters with tear gas.

The measures were so severe that more than 20 deputies in each of the two parties in the coalition government defied their parties and voted against them.

Nonetheless, politicians who had dragged their feet over reforms for the past two years made the tough decisions demanded of them, facing the wrath of a population angered and exhausted by the fifth year of recession, plummeting incomes, higher taxes, collapsing services, 20-percent unemployment and no apparent end to the hardship.

One would have expected that Greece’s European Union partners and its creditors at the International Monetary Fund and the European Central Bank would move quickly to strengthen the hand of the country’s embattled reformers and their leader, Prime Minister Lucas Papademos, a respected former vice president of the E.C.B.

Instead, the vote was met with more skepticism, more demands, and statements that were seen as direct interference in Greece’s politics, undermining the centrist, pro-E.U. government’s authority for reforms in the face of virulent opposition from the left and right.

It is understandable that some of Greece’s partners have lost patience with the country’s political leadership, which has repeatedly failed to deliver on promises of reform in exchange for loans.

But the people are increasingly desperate. Our future lies in our own decisions, but unless the rest of Europe can come up with a more constructive way of engaging the Greek people, the situation could spin out of control. Not only would Greece be forced to leave the euro zone; it could also easily turn into a failed state.

Greece needs a bit of credit and understanding. Through severe spending cuts and tax hikes, the primary budget deficit has narrowed from €24.7 billion in 2009 to just €5.2 billion. Unfortunately, however, stereotypes of lazy and unproductive Greeks have hijacked the public discourse in Europe.

This is unfair to the millions of Greeks who pay their taxes, work hard and believe that Greece has to change. Our politicians, or at least our mainstream politicians, appear ready to bite the bullet and fully implement the country’s commitment to its foreign partners and lenders.

But even those Greeks who recognized the need for sacrifice and hard decisions are now becoming skeptical over whether this will lead to growth or whether fiscal consolidation efforts are being swallowed by recession. Reform fatigue is now threatening political stability and enhancing populists and euroskeptics, whose rhetoric gains credibility when some of our partners behave like medieval despots.

Let me put it another way: Greece has lost the war of economic survival and now has to rely on loans and financial assistance from its partners. Most Greeks realize that the country will not be able to access international markets for many years and appreciate the help at a time of need. They also understand that this help comes with a financial straitjacket that will not go away any time soon.

What they cannot digest is the sort of diktat that seems to be coming from Germany and some of its north-European partners. This hurts the pride of a whole nation and it makes it impossible for the forces of reform to convince anyone about the need for change.

We know what diktat by the Western powers toward Germany after World War I led to. Greece is on the verge of such a meltdown. The extremists, both on the left and the right, are on the rise, and political violence is spreading. I can see the coming of a Weimar period in Greece when gangs start destroying political offices on a daily basis and right-wing extremists gain popularity among the underprivileged.

Some of our partners seem to focus more on ways to humiliate our political leaders or the average Greek than they are on getting the job done. If they somehow believe that they will force a change of political culture and personnel through intimidation, they are dead wrong. No country can be led under such pressure without some encouragement and incentive.

We don’t want Greece to get a free ride: We have to change, reform our economy and civil service, make sure that everyone pays their taxes, etc. Our politicians seem ready to implement deeply unpopular reforms. A coalition government has been formed for that purpose and is most likely to continue in another form after the next election.

This is a time for deadlines and pressure. But it is not a time for diktat. Germany should have learned from the way it was treated after World War II: There was pressure to change and reform, but without the humiliation that followed World War I.

I assume that neither Germany nor any other major Western power wants Greece to become a failed state in a very unstable and unpredictable neighborhood. I pray that this is the case and that our partners will exercise prudence and a bit of patience with a country that is struggling to stand on its own feet.

We have gotten back on our feet many times in the past, sometimes after self-inflicted national disasters. We will do it again. But we need encouragement and enlightened leadership from our strong partners, not arm-twisting or further humiliation.

The European Union is founded on a healthy balance of national responsibility and European solidarity; we must rediscover that.

Πηγή: International Herlad Tribune

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Συνεννόηση και σκληρή δουλειά

Του Αλεξη Παπαχελα

Κάπως έτσι θα τέλειωνε η μεταπολίτευση... Λέγαμε πάντοτε ότι οι μεγάλες διαχωριστικές γραμμές του πολιτικού συστήματος δεν είναι αυτές που χωρίζουν τα κόμματα, αλλά αυτές που χωρίζουν τους εκπροσώπους του λαϊκισμού από εκείνους που θέλουν μια πραγματικά ευρωπαϊκή Ελλάδα. Χθες άρχισε το ξεσκαρτάρισμα, κάτω από αφόρητη πίεση βεβαίως και μέσα σε τραγικές συνθήκες. Τα αστικά κόμματα ευθύνης έχουν τώρα μια σοβαρή ευκαιρία να ανασυσταθούν, χωρίς τα βαρίδια είτε του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είτε του άκρατου λαϊκισμού. Χρειάσθηκε ασφαλώς μεγάλη γενναιότητα από την πλευρά του κ. Σαμαρά και του κ. Παπανδρέου. Στην περίπτωση του πρώτου, απεδείχθη ότι οι αχρείαστες υπερβολές έχουν κόστος παρά όφελος. Στην περίπτωση του δεύτερου, οφείλει ο ίδιος να σκεφθεί πόσο διαφορετική θα ήταν η πολιτική του πριν και μετά τις εκλογές του 2009 χωρίς το παλιό... καλό ΠΑΣΟΚ.

Πάλι καλά πάντως. Σκεφθείτε πού ήταν η χώρα πριν από λίγους μόνο μήνες και πού βρίσκεται σήμερα. Το μπλοκ της ευθύνης είναι αυτό που πρέπει να είναι αυτές τις ώρες και η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία να κερδίσει τη μάχη του ευρώ και της επιβίωσης.

Από την άλλη, οφείλουμε να πούμε ότι είναι η τελευταία ευκαιρία. Ενα σκληρό ευρωπαϊκό κατεστημένο μας περιμένει στη γωνία, να αποδείξει ότι δεν μας αξίζει να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Θα χρειασθεί πολλή δουλειά, ενότητα και εθνική συνεννόηση για να τους διαψεύσουμε. Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολλά εδώ και δύο χρόνια, αλλά πληρώνει τα τέλη, τους φόρους (πλην των μόνιμων φοροφυγάδων), είναι νοικοκύρης και θέλει να ανήκει στη Δύση. Οποτε και να γίνουν οι εκλογές ο δρόμος θα είναι ένας, αυτός της συνεννόησης και της σκληρής δουλειάς.

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί. Τους είδαμε χθες στις τηλεοπτικές μας οθόνες, όταν οι δυνάμεις της τυφλής βίας έδειξαν, πάλι, ότι δεν νοιάζονται για το μεροκάματο κανενός, μόνο για το χάος και την καταστροφή. Ο ανηφορικός δρόμος για τις δυνάμεις ευθύνης θα είναι επίπονος και γεμάτος παγίδες. Είναι πολλοί εκείνοι που θα συνεχίσουν να χύνουν δηλητήριο, μισαλλοδοξία και φανατισμό στις φλέβες και τα μυαλά του Ελληνα. Ομως φάνηκε χθες ότι η πατρίδα μας έχει ισχυρότατα ένστικτα αυτοσυντήρησης και ωριμότητας, έστω και στο παρά πέντε. Αν ο κ. Σαμαράς βαδίσει με σταθερότητα στον δρόμο που επέλεξε χθες, αν το ΠΑΣΟΚ αποτινάξει το αμαρτωλό του παρελθόν, αν ένα κομμάτι της Αριστεράς προτείνει αντί να καθυβρίζει τους πάντες, υπάρχει ελπίδα. Αν όχι, αν το πολιτικό σύστημα δεν αλλάξει και δεν σοβαρευτεί, οι χθεσινές καταστροφικές σκηνές θα αφορούν και το μέλλον. Και το χειρότερο; Θα επιβεβαιωθούν εκείνοι στην Ευρώπη που θέλουν να μας πείσουν ότι απλώς «δεν μπορούμε».

Οχι, λοιπόν, μπορούμε όταν είμαστε ενωμένοι και όταν σοβαρευόμαστε, αγνοώντας τις υπερβολές και τις ακρότητες.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 2 31 32 33 35 37 38 39 42 43

Archive