Μια κανονική χώρα σε έναν κανονικό κόσμο

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο πρωθυπουργός, όταν ερωτάται κατά πόσον σκέφτεται τις εκλογές, απαντά συνήθως με τη φράση «εκλογές θα γίνουν το 2016». Δεν είναι πολλοί, αν όχι ελάχιστοι, όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο, αλλά αυτό θα έπρεπε να ισχύει σε μια... κανονική χώρα. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα περισσότερο ανάγκη από την κανονικότητα και την ομαλότητα. Οποιο πρωτογενές πλεόνασμα και να βγάλει, όσοι επενδυτές και αν έλθουν για να ψάξουν ευκαιρίες, τίποτα δεν πρόκειται να γίνει αν δεν γνωρίζουμε όλοι πού ακριβώς πάει ο τόπος. Θα μου πείτε, είναι εύκολο αυτό; Προφανώς όχι, ειδικά σε μια χώρα που μέσα στο διάβα του χρόνου φλερτάρει συνεχώς με την αυτοκτονία και τις μεγάλες καταστροφές. Η Ελλάδα υπήρξε «κανονική χώρα» για κάποια διαστήματα της ιστορίας της, με μακρότερο ασφαλώς το διάστημα μετά τη Μεταπολίτευση. Τώρα το παλεύουμε. Από τη μια, καταλαβαίνουμε ότι το σημαντικό είναι να κρατηθούμε ως έθνος και ως άτομα εδώ που είμαστε. Από την άλλη, φλερτάρουμε με τον εθνικό διχασμό, τις μεγάλες συνωμοσίες και δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να εισέλθουμε σε μια «ανώμαλη» φάση. Μεγάλη ευθύνη, όμως, για την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα έχουν και οι εταίροι και δανειστές. Ολοι οι σημαντικοί οικονομολόγοι, αριστεροί και δεξιοί, συμφωνούν πως κομβικό σημείο για να πάρει τα πάνω της η ελληνική οικονομία είναι η λύση του προβλήματος του χρέους. Τη στιγμή που θα ρυθμισθεί οριστικά το ζήτημα αυτό, θα υπάρξει μια εκτίναξη, μια ώθηση της οικονομίας, γιατί το μέλλον θα είναι πολύ πιο καθαρό και βατό. Και εδώ είναι που έχουμε μπλέξει για τα καλά σε έναν τρικούβερτο, τριμερή καυγά που δεν ξέρουμε πώς και πότε θα τελειώσει. Οι Γερμανοί και άλλοι Βόρειοι αποκλείουν το «κούρεμα», γιατί είναι παράνομο και γιατί δεν θα περνούσε από τα Κοινοβούλιά τους. Προτείνουν μια ημι-λύση που θα κρύψει το πραγματικό «κούρεμα», αλλά και γι’ αυτό διστάζουν να ξεκαθαρίσουν τι θα είναι και πότε θα συμβεί. Τώρα, μάλιστα, το μεταθέτουν για μετά τις ευρωεκλογές, προκειμένου να μην επηρεασθεί αρνητικά η κοινή τους γνώμη. Οσο για το ΔΝΤ, κάνει πάρτι με ξένα κόλλυβα, γιατί ξέρει ότι το δικό του χρέος δεν πρόκειται ποτέ να «κουρευτεί», οπότε υποστηρίζει το «κούρεμα» του χρέους των άλλων. Και η ΕΚΤ μοιάζει θυμωμένη που έχει μπλέξει με την Ελλάδα και κάνει το δικό της παιχνίδι. Ετσι, όμως, δεν πρόκειται ποτέ να φύγει το σύννεφο της αβεβαιότητος πάνω από τη χώρα. Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά, με τη μορφή της εξόδου των καταθέσεων και την ανυπαρξία επενδυτικού ενδιαφέροντος, τον κίνδυνο εξόδου από το ευρώ. Τώρα η ασάφεια γύρω από το χρέος και τις διαθέσεις της τρόικας μας έχει ξαναβάλει σε έναν φαύλο κύκλο. Καταλαβαίνω εν μέρει τον προβληματισμό των εταίρων μας, που σκέφτονται: «Και αν εμείς τους χαρίσουμε το χρέος και η πολιτική τους ελίτ ξαναρχίσει το τσάμικο με σπατάλες και διορισμούς, τι θα γίνει;». Είναι προφανές πως η οριστική λύση θα βασίζεται στην αρχή πως η ρύθμιση του χρέους γίνεται άπαξ και από εκεί και πέρα είμαστε μόνοι μας... Το οποίο πρακτικά σημαίνει πως ό,τι ελλείμματα παράγουμε θα πρέπει να τα καλύπτουμε δανειζόμενοι από τις αγορές ή τυπώνοντας χαρτάκια μικρής αξίας έναντι των κρατικών υποχρεώσεων.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αν δεν υπάρξουν γενναίες υπερβάσεις...

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι αρκετά αποκαλυπτικός, αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά τις δηλώσεις του. Είναι λίγο πολύ ξεκάθαρο πως δεν έχει έναν πραγματικό οδικό χάρτη για το πώς θα βγει η χώρα από την κρίση. Οταν η συζήτηση πηγαίνει σε αριθμούς και λεπτομέρειες επικρατεί η δημιουργική ασάφεια, όπως συνέβαινε ασφαλώς και με άλλους που πέρασαν από τη θέση του... Το μόνο που ουσιαστικά προαναγγέλλει ο κ. Τσίπρας είναι ένας εκβιασμός έναντι των Ευρωπαίων και των δανειστών. Η Αθήνα θα απειλήσει με χρεοκοπία επί του επισήμου χρέους και οι Ευρωπαίοι θα δώσουν ως αντάλλαγμα μια γενναία διαγραφή και ενδεχομένως ένα γερό αναπτυξιακό πακέτο. Η αλήθεια είναι πως από την αρχή της κρίσης μας... βασανίζει πολύ, ως χώρα, το υποθετικό ερώτημα «τι θα γινόταν αν το παίζαμε καμικάζι;». Και εδώ υπάρχουν δύο σχολές. Η μία λέει πως το 2009 θα μπορούσε ο κ. Παπανδρέου να έχει απειλήσει με μονομερή χρεοκοπία, καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες και οι χώρες της Ευρωζώνης δεν ήταν αρκούντως προφυλαγμένες για ένα τέτοιο καταστροφικό σενάριο. Το «ακούω» το επιχείρημα, μόνο που ξεχνάνε οι υποστηρικτές του ότι εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα είχε χάσει κάθε αξιοπιστία, δημοσιονομική προσαρμογή δεν είχε γίνει και –το κυριότερο– η Ελλάδα θα χρειαζόταν άμεσα λεφτά για να καλύψει τα γιγαντιαία ελλείμματά της. Η άλλη σχολή που επικρατεί μέχρι σήμερα λέει πως η σχέση με τους δανειστές είναι ένα συνεχές, επώδυνο πάρε-δώσε όπου στο τέλος παίρνεις τη μεγάλη ελάφρυνση του χρέους και ίσως κάποια χρήματα για ανάπτυξη. Το κάνεις, όμως, κερδίζοντας σταδιακά αξιοπιστία, όχι με τσαμπουκάδες. Αν δε οι εταίροι σου δεν ανταποκριθούν κάνεις και έναν «τσαμπουκά», αλλά μόνο όταν ξέρεις ότι το κράτος σου μπορεί να επιβιώσει χωρίς δανεικά. Εχω την εντύπωση πως δεν είμαστε μόνο εμείς, ως λαός, που θα θέλαμε να ξέρουμε πού θα κατέληγε ένα τέτοιο πείραμα. Η τρόικα με τη στάση της, με τις αντιφατικές της τοποθετήσεις και το αλαλούμ που προβάλει ως εικόνα μοιάζει να βιάζεται και εκείνη να μάθει τι θα συνέβαινε σε μια τέτοια περίπτωση. Γιατί πλέον είναι σαφές ότι αν δεν υπάρξουν –και μάλιστα εγκαίρως– κάποιες γενναίες υπερβάσεις από την πλευρά των εταίρων και δανειστών, τόσο στο θέμα του χρέους όσο και στο ζήτημα της ανάπτυξης, κάποια στιγμή κάποιος Ελληνας πολιτικός θα αναγκασθεί να δοκιμάσει τη μέθοδο της ρήξης, με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Λογική και απελπισία

Του Αλέξη Παπαχελά

Η απελπισία της όποιας μεσαίας τάξης έχει απομείνει στη χώρα δεν περιγράφεται. Αυτή η απελπισία κινδυνεύει να μας βάλει σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δύσκολα θα βγούμε. Οταν βλέπεις ανθρώπους που αποτελούν την πάγια «ραχοκοκκαλιά» του αστικού συστήματος να αλληθωρίζουν είτε πολύ δεξιά είτε αριστερά, καταλαβαίνεις ότι το πράγμα έχει φτάσει στα όριά του. Οι απανωτοί ΦΑΠ, που έφτασαν σαν κακά μαντάτα τον τελευταίο καιρό, αποτέλεσαν ένα τελευταίο «χτύπημα». Οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν, αλλά κινδυνεύουν ταυτοχρόνως να βρεθούν υπόλογοι κάποιας έρευνας για το πού βρήκαν τα χρήματα, αν τελικά πληρώσουν εγκαίρως. Και ας πούμε ότι μερικοί εξ αυτών ήταν φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, ταβερνιάρηδες ή μεγαλοκλινικάρχες, που θεωρούσαν κακή συνήθεια την τήρηση του νόμου. Οι υπόλοιποι; Σε τι ακριβώς έφταιξαν για να βλέπουν τα αποθέματά τους να τελειώνουν, τα σπίτια τους σχεδόν να δημεύονται και το επίπεδο ζωής τους να καταποντίζεται; Είναι πολλοί τέτοιοι άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά για χρόνια και κουβάλησαν την Ελλάδα στις πλάτες τους. Τώρα είναι θυμωμένοι με όλους. Και έχουν τα δίκια τους. Βλέπουν ότι ο πρωθυπουργός εργάζεται νυχθημερόν και προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα, αλλά οργίζονται όταν θυμούνται τι τους έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ το έχουν ξεγράψει. Και από εκεί και πέρα αρχίζει ο ελαφρύς παραλογισμός. Δεν υπάρχει κανείς μεσοαστός που να πιστεύει ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ θα πληρώνει λιγότερους φόρους ή ότι θα γίνει η Ελλάδα οικονομία-τίγρη. Η λογική του λέει ότι αν σήμερα έχουμε ένα ημισοβιετικό φορολογικό καθεστώς και έναν ύπουλο πόλεμο εναντίον κάθε παράτολμου που θέλει να επενδύσει, στο σενάριο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα νοσταλγούμε τους σημερινούς φόρους... Αν μάλιστα καθιερωθεί το περίφημο περιουσιολόγιο, όλα τα απαραίτητα εργαλεία θα είναι εκεί για υπερβάσεις κάθε είδους. Είπαμε, όμως, οι άνθρωποι δεν μπορούν να σκεφθούν απαραιτήτως λογικά όταν νιώθουν ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Η παράνοια βρίσκει πρόσφορο έδαφος και έρχεται και κάθεται σαν ώριμος σπόρος πάνω σε πολύ λιπασμένο έδαφος. Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν γίνει πλέον mainstream, τις ακούς από ανθρώπους που μέχρι πρότινος θεωρούσες ότι σκέπτονται λογικά. Μπορεί η «Χρυσή Αυγή» να κλείσει αύριο ή μεθαύριο και ο πολύς κόσμος να καταλάβει ότι πίσω από τις σημαίες κρυβόταν δίψα για αίμα και βία. Ο θυμός που σπρώχνει στην παράνοια, αλλά και όλο το πλαίσιο ανάλυσης της κρίσης μέσα από παράλογες θεωρίες δεν θα πάει, όμως, πουθενά· θα μείνει εδώ για καιρό. Κάποιος άλλος πλασιέ οργής και παράνοιας θα έλθει και θα πουλήσει την πραμάτεια του σε «έτοιμους πελάτες» με τη βοήθεια πρόθυμων μεσολαβητών-νταραβερτζήδων. Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Ο κ. Σαμαράς βρίσκεται ενώπιον σκληρών διλημμάτων: να πάει πιο δεξιά, πιο κέντρο, να πάει σε εκλογές τώρα ή να περιμένει μήπως και οι εταίροι μας κόψουν εγκαίρως τον «γόρδιο δεσμό» του χρέους χωρίς άλλο Μνημόνιο; Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του και ενδεχομένως το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει τώρα είναι να αποφασίζει με βάση την υστεροφημία του. Αυτό που βλέπω και νιώθω πάντως, είναι ότι το «παράθυρο» που άνοιξε με τις τελευταίες εκλογές δεν θα μείνει ανοικτό για πολύ. Και ξέρετε ποιο μπορεί να είναι το χειρότερο; Να εδραιωθεί η άποψη ότι κανείς, ακόμη και ο ίδιος ο Θεός, δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό της αδιέξοδο. Οπότε εκεί αρχίζουμε όλοι και ψηφίζουμε για να προκαλέσουμε το χάος και το μπιγκ μπανγκ. Επικίνδυνα πράγματα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

1 2 6 7 8 10 12 13 14 42 43

Archive