Οικονομική εξίσωση με πολιτικό ρίσκο

Του Αλέξη Παπαχελά

Δεν ξέρω αν το 2014 θα μπορούσε ποτέ να γίνει success story. Ακούω όμως από πολλούς και σοβαρούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν κανενός είδους κομματικές παρωπίδες, πως θα μπορούσε να ήταν η χρονιά της σταθεροποίησης και της αρχής της ανάκαμψης της οικονομίας. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως η πραγματική οικονομία έχει πιάσει «πάτο». Δεν πρόκειται για κατόρθωμα κάποιου. Μερικές φορές λειτουργούν οι δυνάμεις της φύσης και σε αυτή την περίπτωση φαίνεται πως κάπου εδώ είναι το επίπεδο του ΑΕΠ στο οποίο θα τελειώσει η κατρακύλα που έχει βιώσει η χώρα. Βεβαίως και υπάρχουν αντιρρήσεις σε αυτή την εκτίμηση, ειδικά από όσους θεωρούν ότι το μεγάλο ξεσκαρτάρισμα σε μερικούς κλάδους άργησε πάρα πολύ. Και ασφαλώς αποτελεί παραδοχή όλων ότι η σταθεροποίηση της οικονομίας δεν μεταφράζεται άμεσα ή πολύ γρήγορα σε θεαματική αποκλιμάκωση της ανεργίας. Παίρνει χρόνο να συμβεί κάτι τέτοιο. Η δεύτερη παρατήρηση που κάνουν οι έμπειροι άνθρωποι της αγοράς είναι πως οι ξένοι βλέπουν «κάτι» στην Ελλάδα, που προφανώς δεν βλέπουμε εμείς. Εχουν ρευστότητα λόγω διεθνούς συγκυρίας, πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι πλέον «ευκαιρία» και θέλουν να επενδύσουν. Προηγούνται, όπως πάντα, οι ευκαιριακοί παίκτες με τη μορφή των διαφόρων funds, οι οποίοι παίρνουν μεγαλύτερα ρίσκα. Πρόκειται για παίκτες που μας έχουν σπουδάσει πια καλά, γνωρίζουν σε βάθος τα ελληνικά μειονεκτήματα, την απουσία αποτελεσματικής διοίκησης, τον πόλεμο που υφίσταται κάθε επένδυση κ.λπ. Παρ’ όλα αυτά τους βλέπεις να επιμένουν και να ψάχνονται, ίσως και γιατί προεξοφλούν μια μεγάλη τελική κίνηση από την πλευρά των δανειστών στο ζήτημα του χρέους. Εδώ, όμως, τελειώνουν τα κάπως θετικά νέα, γιατί μπαίνει στην εξίσωση το πολιτικό ρίσκο. Η μεν κυβέρνηση δεν φρόντισε να χαμηλώσει εγκαίρως τον πήχυ για τις ευρωεκλογές, η δε αντιπολίτευση έχει κάνει το πολιτικό σκηνικό Ελ Πάσο. Αν μιλούσαμε για μια εναλλαγή χριστιανοδημοκρατών – σοσιαλδημοκρατών στην εξουσία, κανείς δεν θα ανησυχούσε ούτε θα δίσταζε να πάρει αποφάσεις. Εδώ όμως εκτοξεύονται απειλές, έχουν ανέβει απίστευτα οι τόνοι και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα είναι η επόμενη ημέρα μετά τις ευρωεκλογές. Ενα πολύ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έχει χάσει την υπομονή του και είναι οργισμένο, είναι σχεδόν αδύνατον να συνομιλήσει κάποιος που δεν πρεσβεύει μόνο αγανάκτηση μαζί του. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Την ώρα της σχετικής οικονομικής σταθεροποίησης θα έλθει η ώρα της πολιτικής... αποσταθεροποίησης και η κατρακύλα θα συνεχισθεί. Οπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η αβεβαιότητα και ο φόβος για τις πολιτικές εξελίξεις θα παγώσουν την αγορά κι άλλο και θα επιτείνουν την πολιτική αποσταθεροποίηση. Πώς μπορούμε να σταματήσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο για να γίνει το 2014 η χρονιά του restart; Καλό ερώτημα για πολύ δυνατούς λύτες...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Από την καταστροφή στη δημιουργική ανάταση

Του Αλέξη Παπαχελά

Πολλές φορές ψάχνουμε να βρούμε από κάπου να πιαστούμε προκειμένου να αντλήσουμε αισιοδοξία. Η χθεσινή εκδήλωση της «Κ» για την έκδοση του Κωνσταντίνου Δοξιάδη «Αι θυσίαι της Ελλάδος στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» ήταν μια καλή αφορμή για να νιώσουμε κάποια μετρημένη αισιοδοξία. Δεν είναι λίγος ο δρόμος που διένυσε αυτός ο τόπος από τα ερείπια του 1944 έως ακόμη και σήμερα. Η γενιά των παππούδων και των πατεράδων μας ξανάκτισε τη χώρα από το μηδέν και την έβαλε σε μια τροχιά ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο. Ξέρω ότι μας αρέσει να μοιρολογούμε και να φωτίζουμε πάντοτε τις αρνητικές πτυχές της Ιστορίας μας. Καταφέραμε πολλά σαν χώρα όμως και ακόμη βρισκόμαστε σε ένα επίπεδο διαβίωσης που είναι ζηλευτό από το 80% των υπόλοιπων κρατών της υφηλίου. Δεν ξεχνούμε και δεν παραγράφουμε τον διχασμό του Εμφυλίου ούτε και τα όσα υπέστησαν οι ηττημένοι στη συνέχεια. Κάθε άλλο. Η Ελλάδα βρήκε, άλλωστε, μια ισορροπία στα θέματα δημοκρατίας και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα τελευταία 40 χρόνια. Δικαιούμεθα, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι γιατί αυτός ο τόπος έχει περάσει μεγάλες καταστροφές, αλλά αναγεννήθηκε μέσα από τις στάκτες πολλές φορές. Σήμερα μας λείπει το καθαρό όραμα, όπως ήταν αυτό της ανοικοδόμησης της χώρας. Μας λείπουν επίσης οι επαγγελματίες κάθε είδους που μπορούν να σηκώσουν το βάρος της υλοποίησης ενός οράματος ανασυγκρότησης. Οχι ότι δεν υπάρχουν ανάμεσά μας. Τους τρώει όμως το σύστημα που μπλέκει κόμματα, συνδικαλιστές και συμφέροντα με τη διακυβέρνηση σε κρίσιμους τομείς, τα πανεπιστήμια, παντού. Σήμερα είμαστε χαμένοι σαν κοινωνία. Επικρατούν οι άναρθρες κραυγές, η διάθεση ρεβανσισμού, η καταστροφική προσήλωση στην καθημερινή διαχείριση ενός διαλυμένου κράτους. Τρώμε τις σάρκες μας, δοκιμάζουμε τους θεσμούς μας και δεν έχουμε πυξίδα. Φλερτάρουμε συνεχώς με μια καταστροφή αλλά και μια εμφύλια σύρραξη, σαν κι αυτές που μας διέλυσαν στο παρελθόν. Θα τα αποφύγουμε όλα αυτά; Ισως ναι, ίσως όχι. Το βέβαιο είναι πάντως πως οι χώρες δεν πεθαίνουν και πως η ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα καταστροφών και αυτοκαταστροφών τις οποίες ακολούθησαν περίοδοι αναγέννησης και άνθησης του έθνους.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Τυφλός κομματισμός και κοινή λογική

Του Αλέξη Παπαχελά

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς οι πολιτικοί μας είναι εγκλωβισμένοι, ακόμη και σήμερα, στις κομματικές τους αγκυλώσεις. Τολμήστε, π.χ., να πείτε σε κάποιον στα κεντρικά της Ν.Δ. την ιδέα να στηρίξει το κόμμα τους κάποιους μη κομματικούς υποψήφιους σε μεγάλες πόλεις. «Αποκλείεται, θα ξεσηκωθούν οι δικοί μας», «αυτά δεν γίνονται» είναι οι κλασικές απαντήσεις που θα ακούσετε. Συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με νέους πολιτικούς. Προτείνετε π.χ. στον ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει κάποιον σαν τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη. Θα ξεσηκωθεί το σύμπαν και θα διαταραχθούν οι πολύτιμες κομματικές... ισορροπίες. Το παράδοξο είναι ότι αν οι πολιτικοί μας ηγέτες αποφάσιζαν μόνοι τους, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο χωρίς κομματικούς παρατρεχάμενους, μπορεί και να έκαναν την υπέρβασή τους. Το πρόβλημα αρχίζει όμως από την ώρα που κλείνουν την πόρτα τους και τον πρώτο λόγο έχει η κομματική καμαρίλα, όχι η κοινωνία, ούτε η κοινή λογική. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα, με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για το πολιτικό σύστημα. Οι πολιτικοί μας λειτουργούν σε ένα κλειστό σύστημα, το οποίο τους επιβάλλει αμιγώς κομματικές επιλογές σε κεντρικές θέσεις, από τις διοικήσεις των νοσοκομείων μέχρι τον τελευταίο φορέα. Ο τυφλός κομματισμός είναι από τους βασικούς λόγους που φτάσαμε έως εδώ. Και όποτε τόλμησαν κάποιοι πρωθυπουργοί να διορίσουν ισχυρές, μη κομματικές προσωπικότητες σε καίριες θέσεις έγιναν στόχοι χυδαίων και ύπουλων επιθέσεων από κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και παρατρεχάμενους. Πώς θα αλλάξει αυτό; Πότε θα καταλάβουν οι πολιτικοί ηγέτες ότι αυτό που δυσαρεστεί τον σκληρό κομματικό τους πυρήνα μπορεί να τους εξασφαλίσει την υποστήριξη πολύ μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας; Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τους πολιτικούς που θέλουν να παίξουν ρόλο και να αλλάξουν συθέμελα τη χώρα στο μέλλον. Απαιτεί βεβαίως μεγάλη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Οι πολιτικοί σε μια χώρα σαν την Ελλάδα βάζουν πολλές φορές πάνω απ’ όλα τη νομιμοφροσύνη, το πόσο πιστός τους είναι κάποιος, και την εμπιστοσύνη. Πολλές φορές, όμως, αποδεικνύονται όλα αυτά πολιτικώς θανατηφόρα. Ο άνθρωπος που ξημεροβραδιάζεται στα κομματικά γραφεία και γλείφει από το πρωί μέχρι το βράδυ είναι κατά κανόνα άθλιος μάνατζερ και συχνά λαμόγιο. Δύσκολα θα βρει δουλειά στον ιδιωτικό τομέα και γι’ αυτό έχει τον χρόνο και την υπομονή να ξοδεύει τόση ενέργεια στα κομματικά παρασκήνια. Εχω τη βαθιά πεποίθηση ότι ο πολιτικός που θα αποδείξει ότι λειτουργεί διαφορετικά θα κυριαρχήσει στο πολιτικό σκηνικό. Ο κόσμος είναι έτοιμος από καιρό να αποδεχθεί υπερβάσεις και παραγκωνισμό των κομματικών μηχανισμών. Και, άλλωστε, η διαφορά στη διαχείριση του κράτους θα φανεί άμεσα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Previous 1 3 4 5 6 7 8 9 42 43

Archive