Χαμηλώστε τον πήχυ

Του Αλέξη Παπαχελά

Στις κανονικές χώρες οι εκλογές διεξάγονται όταν ολοκληρώνεται η θητεία μιας κυβέρνησης ή αν χάσει τη δεδηλωμένη. Προφανώς η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική χώρα, αφού οι εκάστοτε αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρχίζουν να φωνάζουν «εκλογές τώρα» μερικούς μήνες αφότου κλείσουν οι κάλπες. Ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει πως έχει στο μυαλό του βουλευτικές εκλογές το 2016. Κάνει, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και τα στελέχη της κυβέρνησης το λάθος της υπερδραματοποίησης των ευρωεκλογών και των δημοτικών εκλογών. Από μιαν άποψη ήταν ένα «αναγκαστικό» λάθος, με την έννοια ότι η δραματοποίηση συνηγορούσε στην προσπάθεια να διασφαλισθεί μια καλή ρύθμιση του ζητήματος του χρέους πριν. Από την άλλη, η δραματοποίηση του εκλογικού αποτελέσματος μπορεί να λειτουργήσει διαλυτικά για τη χώρα και την κυβέρνηση. Υπάρχει και άλλος δρόμος. Σε ό,τι αφορά τις ευρωεκλογές η καλύτερη αντιμετώπιση θα ήταν μια ψύχραιμη, σχεδόν... μπλαζέ προσέγγιση. Ευρωεκλογές είναι, ο κόσμος θα ψηφίσει ό,τι θέλει και η ψήφος διαμαρτυρίας πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ακόμη και η ακραία ψήφος διαμαρτυρίας πρέπει να προεξοφληθεί ως απολύτως αναμενόμενη. Και για τις δημοτικές εκλογές η κυβέρνηση θα μπορούσε να ακολουθήσει άλλο δρόμο, εγκαταλείποντας την προσπάθεια για αμιγώς κομματικούς υποψήφιους στις μεγάλες πόλεις. Ακόμη και η στήριξη, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αξιοπρεπών δημάρχων στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις είναι μια λύση. Θα ωρύονται, βεβαίως, οι κομματικοί παράγοντες, αλλά αν το σκεφθεί κανείς και τα τρία κόμματα θα μπορούσαν να βγουν από πάνω, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δεν υπάρχει λόγος να «στραπατσαρισθούν» ικανά κυβερνητικά στελέχη και το αποτέλεσμα δεν θα έχει βαρύνουσα πολιτική σημασία. Στον πολιτισμένο κόσμο, άλλωστε, οι δημότες ψηφίζουν για καλό δήμαρχο που μαζεύει τα σκουπίδια και φροντίζει την πόλη, όχι για κόμματα και ιδεολογικά ζητήματα. Η κυβέρνηση έχει πολλούς και επικίνδυνους κάβους να περάσει μέχρι τον Μάιο. Αν φτάσει, όμως, εκεί το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να χαμηλώσει τον πήχυ και να συνεχίσει να λειτουργεί σαν μια κυβέρνηση που λήγει η θητεία της το 2015 ή το 2016.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Το «αόρατο χέρι» σπρώχνει στον γκρεμό

Του Αλέξη Παπαχελά

Ενα «αόρατο χέρι» μοιάζει να σπρώχνει τη χώρα στον γκρεμό κάθε τόσο. Και αυτό είναι πλέον πολύ επικίνδυνο, γιατί καμία χώρα δεν αντέχει να φλερτάρει για τόσα πολλά χρόνια με την καταστροφή περπατώντας συνεχώς δίπλα ακριβώς στον γκρεμό. Οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί παραπέμπουν στη δεκαετία του 1960 και σε περιόδους ανωμαλίας στη χώρα. Τρομοκρατία και πολιτικές δολοφονίες, πόλεμοι συμφερόντων και παρακρατικών φραξιών, σκάνδαλα, απ’ όλα έχουμε αυτή την περίοδο. Οι πολιτικοί, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν το αστικό καθεστώς, επίσης θυμίζουν τις έριδες και τις άσκοπες συνωμοσίες που χαρακτήριζαν εκείνες τις εποχές. Με τη μόνη διαφορά, πως στις περισσότερες περιπτώσεις μοιάζουν με ηθοποιούς σε πολύ κακό ερασιτεχνικό φιλμ όταν τους συγκρίνει κανείς με τους προδικτατορικούς πολιτικούς. Θεσμοί, που να μπορούν να συγκρατούν τη χώρα, επίσης δεν υπάρχουν. Τα εγχώρια και εντόπια κέντρα εξουσίας που πρωταγωνίστησαν στο παρελθόν δεν υπάρχουν ή δεν διαδραματίζουν κανέναν ρόλο, παρά μόνο στην αρρωστημένη φαντασία των οπαδών των θεωριών συνωμοσίας. Το αποκαλούμενο κατεστημένο δεν ξέρει τι θέλει και παίζει παράλογα και επικίνδυνα προσωπικά παιχνίδια που συμβάλλουν στο τέλμα. Ποιο μπορεί, λοιπόν, να είναι αυτό το αόρατο χέρι που μας σπρώχνει με τόση επιμονή στον γκρεμό; Μακάρι να ήταν ένα κέντρο ή ένας άνθρωπος για να μπορέσουμε να τον δείξουμε. Εδώ «συνεργάζονται» τυχαία, αλλά άψογα, εντελώς παράταιρες δυνάμεις και άνθρωποι. Ο παράφρων εμμονικός τρομοκράτης κάνει τη θεαματική του επανεμφάνιση με τις προχθεσινές δολοφονίες. Οι αστοί πολιτικοί υπονομεύουν την κυβέρνηση, γιατί ονειρεύονται ότι μπορεί να καθίσουν οι ίδιοι στον θρόνο, έστω και πάνω στα ερείπια. Η τρόικα πιέζει μέχρι τα άκρα, αγνοώντας τους πραγματικούς κινδύνους έκρηξης ή κατάρρευσης. Κάποιοι άλλοι θέλουν να σβήσουν τις αμαρτίες τους, πλασάροντας μυθώδεις θεωρίες συνωμοσίας ως πραγματικά ιστορικά στοιχεία. Ορισμένα κέντρα συνεχίζουν το... βιολί τους λειτουργώντας σαν το λόμπι της δραχμής, σπρώχνοντας συνεχώς στην κατεύθυνση της διάλυσης και της αποσύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Ονειρεύονται, άραγε, ότι έτσι θα τους χαρισθούν τα δάνειά τους ή ότι θα λειτουργούν πλέον κανονικά ως τριτοκοσμικοί ολιγάρχες άνευ αντιπάλου; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιος θέλει τι μέσα σε αυτό το σκοτεινό και απόλυτα τοξικό σκηνικό. Ο τρομοκράτης προφανώς δεν έχει γνωρισθεί ποτέ με κάποιον εκπρόσωπο του λόμπι της δραχμής, αλλά όλοι μαζί σπρώχνουν όσο μπορούν στην ίδια κατεύθυνση. Θα χρειασθεί πολύ μεγάλη ψυχραιμία και υπευθυνότητα για να αποφύγουμε μεγαλύτερες περιπέτειες, περισσότερο αίμα και μια καταστροφή με ανυπολόγιστες οικονομικές ή εθνικές συνέπειες. Γινόμαστε χρόνια τώρα μονότονοι, ενδεχομένως και γραφικοί, αλλά αν και τώρα δεν καταλάβουν οι πολιτικοί μας και όλοι όσοι έχουν επιρροή σε αυτό τον τόπο την ανάγκη της μεγάλης εθνικής συνεννόησης, κάθε πρόβλεψη για το πού σταματάει αυτός ο κατήφορος είναι παρακινδυνευμένη.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Περίοδος μέγιστης παρακμής

Του Αλέξη Παπαχελά

Πολύ φοβάμαι πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την εποχή που διανύουμε ως περίοδο μέγιστης παρακμής του έθνους. Εχουμε συνηθίσει σε τόσες πολλές «ανωμαλίες», που πλέον τα πιο απίθανα πράγματα μας φαίνονται ρουτίνα. Από πού να ξεκινήσουμε και πού να τελειώσουμε; Η υπόθεση των υποβρυχίων δεν ξέρω αν είναι όντως σκάνδαλο. Ξέρω, όμως, ότι είναι τραγικό μια χώρα που έχει δαπανήσει αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ για υπερσύγχρονα υποβρύχια να εμπλέκεται σε μια απίστευτη ιστορία που καταλήγει στο να έχει ξοδέψει τα χρήματα, αλλά να μην έχει παραλάβει ουσιαστικά κανένα. Ή μήπως να θυμηθούμε τα εξαιρετικά άρματα μάχης «Λέοπαρντ», τα οποία τα αγοράσαμε χωρίς να πάρουμε για πολλά χρόνια πυρομαχικά γι’ αυτά; Και μην φαντασθείτε ότι κρύβονται μόνο μίζες πίσω από αυτές τις υποθέσεις. Βεβαίως και οι μίζες παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Εχουμε, ωστόσο, υιοθετήσει ένα νομικό πλέγμα και εξαιρετικά δυσλειτουργικές διαδικασίες, που καθιστούν κάθε λήψη απόφασης για προμήθειες εξοπλισμών σχεδόν αδύνατη. Στο τέλος δηλαδή και μίζες πέφτουν και τα λεφτά πάνε χαμένα και είμαστε χαρούμενοι που κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει τίποτα. Ετσι, όμως, δεν πάνε μπροστά οι χώρες, έτσι καταρρέουν. Μήπως το όλο πανηγύρι γύρω από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν ήταν γεμάτο από εικόνες και όψεις έντονης παρακμής; Την ημέρα που το έθνος πρέπει κανονικά να είναι ενωμένο και υπερήφανο για τη γενιά του ’40, ξεσπάει ένας καυγάς δίχως τέλος για το ποιος είπε τι, ποιος κάλεσε ποιον, ποιος πλήρωσε τις βενζίνες για τα τανκς. Εικόνα ντροπής και παρακμής είναι μια εξέδρα χωρίς την πολιτική ηγεσία ενωμένη και με τον κόσμο μακριά, επειδή οι επαγγελματίες της διαμαρτυρίας θέλουν να το κάνουν κάθε χρόνο «μπάχαλο». Είναι βαθιά τα προβλήματα και οι ρωγμές των θεσμών σε αυτό τον τόπο. Δεν έχουν μείνει θεσμοί, σύμβολα και βεβαίως πρόσωπα που να συγκεντρώνουν τον σεβασμό ή να εμπνέουν την κοινωνία. Ενας μεγάλος «χυλός» έχει γίνει η χώρα. Το χειρότερο είναι πως οτιδήποτε καινούργιο πάει δειλά-δειλά να εμφανιστεί, χωρίς να μιλάει τη γλώσσα της μαγκιάς και του άγριου λαϊκισμού, ισοπεδώνεται με μανία. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει την κατάληξη αυτού του ιστορικού επεισοδίου. Τίποτα δεν φαίνεται αυτονόητο πλέον, ούτε καν η σταθερή φιλοευρωπαϊκή τροχιά της χώρας. Θα χρειασθούν ηγέτες με μεγάλα αποθέματα πολιτικής γενναιότητας για να πουν σε αυτόν τον λαό τα πράγματα όπως είναι και να τον βγάλουν από τη σημερινή βαθύτατη παρακμή. Το έχουμε, άλλωστε, πει πολλές φορές, η Ελλάδα πάει εύκολα από την καταστροφή στον θρίαμβο, από το 1897 στους Βαλκανικούς πολέμους.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο