Χρειαζόμαστε απαντήσεις

Του Αλέξη Παπαχελά

Από την αρχή του Μνημονίου επαναλαμβάνεται μια συζήτηση ανάμεσα σε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις και την τρόικα, η οποία καταντά βαρετή – αν όχι υποκριτική. Λένε κατά καιρούς, λοιπόν, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της τρόικας: «Αν προχωρούσατε τις διαρθρωτικές αλλαγές που χρειάζονται για να αναμορφωθεί η οικονομία σας, θα κάναμε πολλές εκπτώσεις στα δημοσιονομικά και τις περικοπές». Με άλλα λόγια, υπονοούν ότι αν το πολιτικό μας σύστημα έβρισκε τη γενναιότητα να επιβάλει μερικές διαρθρωτικές αλλαγές, ο κοσμάκης δεν θα πλήρωνε τη νύφη με συνεχείς μειώσεις μέσω περικοπών και φόρων. Αυτή η συζήτηση δεν έχει ποτέ φτάσει στην ελληνική κοινωνία. Ποιες είναι αυτές οι ευλογημένες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μπορούσαν να αυξήσουν το ΑΕΠ κατά 1 ή 2%; Πόσες έχουν ψηφισθεί, έπειτα από μάχες και διαμαρτυρίες, και πόσο ωφέλησαν την πραγματική οικονομία; Πόσες έχουν ψηφισθεί (π.χ. απελευθέρωση επαγγέλματος φορτοεκφορτωτή) και ακυρώθηκαν στη συνέχεια με εγκυκλίους ή άλλες μεθοδεύσεις; Ποια είναι τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που δεν θέλουν με τίποτα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές; Πώς και πόσο θα κερδίσει ο καταναλωτής από αυτές τις αλλαγές; Μήπως κάνουν μεν καλό στους πολλούς, αλλά θα στείλουν δικηγόρους, μηχανικούς κ.α. στην ανεργία χωρίς καμία προοπτική; Χρειαζόμαστε απαντήσεις. Η τρόικα και το Μνημόνιο έχουν ταυτισθεί μόνο με περικοπές. Ακούει ο Ελληνας «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές» και ανοίγει το πορτοφόλι του να δει πόσα του λείπουν. Αν αυτός είναι ο τελευταίος γύρος μπρα ντε φερ πριν από το τέλος του Μνημονίου θα άξιζε να ανοίξουν όλοι τα χαρτιά τους. Να μάθουμε, επιτέλους, πώς θα μπορούσαν οι μανάδες να πληρώνουν λιγότερο το βρεφικό γάλα που πηγαινοέρχεται στα ράφια των σουπερμάρκετ, πώς θα μπορούσε να φθηνήνει το ψωμί, πώς θα μπορούσαν να μειωθούν οι φόροι υπέρ τρίτων που αυξάνουν την τιμή στα ποτά ή τα τσιγάρα, χωρίς να το ξέρουμε καν. Θα μου πείτε «έχεις εμπιστοσύνη στην τρόικα ότι αν δεχόταν η κυβέρνηση να περάσει ένα νόμο με σωρεία διαρθρωτικών αλλαγών θα άφηνε στην άκρη κάθε περικοπή και αύξηση φόρων;». Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν πλέον σε αυτόν τον πόλεμο σκιών και επίρριψης ευθυνών, αλλά θα άξιζε να το δοκιμάσουμε και να δούμε αν το εννοούν. Αλλη υπόθεση βεβαίως, κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά κρίσιμη και ζωτική, το αν και κατά πόσον αυτή η κυβέρνηση –με ελάχιστες εξαιρέσεις– θα είχε τα κότσια να ξηλώσει προνόμια και μηχανισμούς προστασίας δεκάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων με ένα νόμο-σκούπα. Για να δούμε...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Ολοι τραβάνε το σχοινί

Του Αλέξη Παπαχελά

Ολοι τραβάνε το σχοινί και κάποια ώρα θα σπάσει... Οι Γερμανοί και κάποιοι από την τρόικα θεωρούν ότι η άνοδος ακραίων δυνάμεων και ο κίνδυνος κατάρρευσης της κυβέρνησης είναι ελληνικό πρόβλημα και όχι δικό τους. Απαιτούν την πιστή τήρηση των συμπεφωνημένων και αρνούνται να μπουν σε συζήτηση περί ρύθμισης του χρέους πριν από το καλοκαίρι. Υψηλόβαθμοι Γερμανοί αξιωματούχοι αποκρούουν τις προειδοποιήσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων συνομιλητών τους, οι οποίοι τους προειδοποιούν, πίσω από κλειστές πόρτες, πως ο ευρωπαϊκός Νότος κινδυνεύει από κοινωνική και πολιτική έκρηξη. Αλλη κουλτούρα, διαφορετική νοοτροπία; Ολα αυτά συν την παραδοσιακή και διαχρονική αδυναμία της Γερμανίας να διαδραματίσει ρόλο φωτισμένης μεγάλης δύναμης. Σημασία έχει πως τώρα η Ελλάδα κινδυνεύει να εμφανισθεί, για μια ακόμη φορά, ως «ειδική περίπτωση». Καταφέραμε να ξεφύγουμε από αυτή την καταραμένη κατηγορία εδώ και ενάμιση χρόνο, αλλά τώρα φοβούμαι πως θα ξαναπέσουμε εκεί. Εμείς βρίζουμε την τρόικα και την θεωρούμε υπεύθυνη για πολλά. Στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και αλλού όμως έχουν επίσης κουρασθεί να ζητάμε παρατάσεις, να δικαιολογούμεθα για διάφορα κλπ. κλπ. Κούραση και απελπισία μέσα, κούραση όμως και απελπισία και έξω σε κύκλους που δυστυχώς μετράνε. Και ενώ αυτό είναι το κλίμα έξω, εδώ πλέον το πράγμα είναι σαφές: άλλα μέτρα, δηλαδή περικοπές ή νέοι φόροι, δεν περνάνε. Επί της ουσίας είναι αμφίβολο κατά πόσον περνάνε και παλιά μέτρα που θα πρέπει να ψηφισθούν. Η Ιστορία θα γράψει αν και ποιος έκανε πρώτος το λάθος να ξεσηκώσει ένα πανηγύρι κραυγάζοντας «όχι άλλα μέτρα», που ενδεχομένως να έχει πλέον περιορίσει ασφυκτικά τα περιθώρια χειρισμών της κυβέρνησης στο ελάχιστο. Σημασία έχει πως αυτό το κλίμα δεν αλλάζει. Οπότε; Ενδεχομένως να εισέλθουμε σε μια γκρίζα περίοδο αβεβαιότητας και προσωρινού αδιεξόδου μέχρι κάποια πλευρά να υποχωρήσει ή να πάμε σε εκλογές από σχέδιο ή ατύχημα. Αυτό το σενάριο της αβεβαιότητας είναι ασφαλώς ό,τι χειρότερο για την πραγματική οικονομία και την προοπτική ανάπτυξης της χώρας...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Η «Ιστορική Διόρθωση»

Του Αλέξη Παπαχελά

Να πούμε μερικά πράγματα με το όνομά τους; Το σημερινό, ενεργό πολιτικό προσωπικό δεν έχει κάτι πολύ καλύτερο ή ικανό να δώσει στον τόπο από τη σημερινή κυβέρνηση. Οσο και να γκρινιάζουμε, όσο και να μας εξοργίζει η φαυλότητα ορισμένων και ο παλαιοκομματισμός κάποιων άλλων, δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα μια σημαντική μάζα νέων πολιτικών που θα μπορούσαν να κυβερνήσουν εντελώς διαφορετικά. Αυτό, δυστυχώς, πρακτικά σημαίνει ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να προχωρήσει τη χώρα πολύ πιο μπροστά, από πλευράς μεταρρυθμίσεων. Δεν πολυπιστεύει σε αυτές, δεν αντέχει να συγκρουσθεί με παραδοσιακούς πελάτες του, ενώ το πολιτικό μας προσωπικό δεν διαθέτει την απαιτούμενη τεχνοκρατική επάρκεια. Αυτή είναι η μία πλευρά του ζητήματος. Η άλλη είναι πως μέσα στο ελληνικό μπάχαλο αμφιβάλλω αν θα μπορούσε κάποιος να επιβιώσει και να διοικήσει όπως ο σημερινός πρωθυπουργός. Μιλάμε για μια χώρα με αδύναμους θεσμούς, χωρίς σοβαρή δημόσια διοίκηση και ένα απίστευτα τοξικό περιβάλλον συμφερόντων και πιέσεων. Ο Κώστας Καραμανλής μιλούσε για το καμίνι της πολιτικής, εδώ μιλάμε για υψικάμινο. Ο κ.Σαμαράς αποδεικνύεται σκληρό καρύδι, εργασιομανής και εξισορροπεί με... μεσσηνιακή επιδεξιότητα ανάμεσα στη λαϊκή σοφία που εκπροσωπεί ο υπουργός Επικρατείας και την ψυχρή τεχνοκρατική αντιμετώπιση του υπουργού Οικονομικών. Υπάρχει, βεβαίως, η άποψη που λέει ότι η χώρα πρέπει να περάσει νομοτελειακά μια «φάση Τσίπρα», να βγάλει από το αίμα της όλο το αριστερόστροφο μεταπολιτευτικό ιδεολόγημα και μετά να εισέλθει στη φάση της πραγματικής της αναγέννησης. Πρόκειται, όπως θα έλεγε ένας κυνικός φίλος, για μια ενδιαφέρουσα ακαδημαϊκή προσέγγιση. Πράγματι η χώρα χρειάζεται αυτό που θα αποκαλούσα ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Χρειάζεται δηλαδή να φτάσει στο ναδίρ, να καταλάβει τι πραγματικά φταίει και μετά να περάσει σε μια νέα γενιά πολιτικών, οι οποίοι θα την τραβήξουν μπροστά με αυτοπεποίθηση, όραμα και πολύ τσαμπουκά. Ψάχνουμε όλοι στον ορίζοντα να βρούμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο που κόντρα στις κραυγές του πλήθους θα χτυπήσει το χέρι και θα φωνάξει «είπα Αναθεωρητική, όχι Συντακτική» ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που θα πει «είπα, και σας το ξαναλέω ανήκομεν εις την Δύσιν». Το ερώτημα είναι πώς θα πάμε από εδώ που είμαστε σήμερα στη νέα γενιά και την περίοδο της αναγέννησης. Γιατί στο δικό μου μυαλό είναι καθαρό πως θα χρειασθεί μια βιολογικά νέα γενιά για να πάει μπροστά η χώρα, οι παλαιότεροι μπορούν να παίξουν μόνο μεταβατικό ή σταθεροποιητικό ρόλο. Εκεί που διαφωνώ με τους οπαδούς του δημιουργικού χάους είναι όταν λένε απερίσκεπτα «τίποτα δεν γίνεται σήμερα, άντε να πάμε στην επόμενη φάση, γρήγορα να καθαρίσει το τοπίο». Πρέπει να αναρωτηθούν και αυτοί και εμείς όλοι, με τι κόστος θα γίνει αυτό και αν θα το αντέξει ο τόπος.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο