Η «ημέρα της Βαστίλλης»

Του Αλέξη Παπαχελά

Ρωτούν διάφοροι ξένοι δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που επισκέπτονται την Ελλάδα «πώς και δεν έχει ακόμη ξεσηκωθεί πραγματικά ο κόσμος;». Ολα τα μοντέλα για την ανάλυση οικονομιών σε βαθιά κρίση δείχνουν ότι έπειτα από τόσα χρόνια ύφεσης και με τόση ανεργία (ειδικά στους νέους) θα έπρεπε να έχει ήδη υπάρξει μια «ημέρα της Βαστίλλης», μια πραγματική λαϊκή εξέγερση. Δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα. Τα συνεχή καλέσματα της Αριστεράς και άλλων πολιτικών ή συνδικαλιστικών δυνάμεων δεν έχουν πιάσει τόπο. Πρέπει, λοιπόν, να κοιμάται ήσυχο το όποιο αστικό «σύστημα» της χώρας; Δεν νομίζω. Ούτε τα εν λόγω κόμματα ούτε και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν το κύρος και την πειθώ να καλέσουν τον κόσμο σε ξεσηκωμό. Οι συνεχείς προσκλήσεις δεν έχουν αποδώσει, παρά την ένταση και την τακτικότητά τους. Αυτό ίσως δικαιολογεί το γεγονός πως οι μαζικότερες των διαδηλώσεων σήμερα έχουν πολλά να ζηλέψουν σε όγκο και πάθος από τις τεράστιες διαδηλώσεις της πρώιμης μεταπολίτευσης, αλλά και τις αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε άλλες χώρες του Νότου. Ολο και περισσότεροι έμπειροι παρατηρητές των ελληνικών πραγμάτων εκτιμούν ότι μια «ημέρα της Βαστίλλης» δεν θα οργανωθεί μια ημέρα από κόμματα ή συνδικάτα. Αν συμβεί, είναι πιθανότερο να προκληθεί από ένα τυχαίο γεγονός, ένα «πέταγμα της πεταλούδας». Ισως, μάλιστα, να μην έχει πρωταγωνιστές τους κλασικούς χαρακτήρες των τακτικών κινητοποιήσεων, αλλά ανθρώπους που δεν σκέφθηκαν ποτέ να πάνε σε διαδήλωση. «Φοβού τους απελπισμένους αστούς που νιώθουν ότι χάνουν τα πάντα», μου έλεγε πρόσφατα ένας παλιός, σοφός πολιτικός. Η οργή είναι μεγάλη και διάχυτη. Βρισκόμαστε στα τελευταία 200 μέτρα ενός επώδυνου και εξουθενωτικού μαραθώνιου, αλλά δεν έχουμε ανάσα ούτε ως κοινωνία ούτε ως πολιτικό σύστημα. Κάποιοι κάνουν το λάθος να μπερδεύουν το τι σκέπτεται η κοινωνία με το τι πιστεύει ο περίγυρός τους. Μεγάλο λάθος! Πράγματα που φαίνονται αυτονόητα ή προϊόντα κοινής λογικής μοιάζουν σαν ψέματα ή ακαταλαβίστικες ακαδημαϊκές υποσημειώσεις στον απελπισμένο κόσμο που πιστεύει ότι ακόμη και αν όλα χαθούν, εκείνος δεν θα έχει τίποτα πλέον να χάσει. Ο κίνδυνος του ξεσηκωμού εντείνεται και από κάτι ακόμη: είναι πολλοί εκείνοι που χύνουν τη βενζίνη του μίσους και ωθούν τη χώρα στο χάος, δεν υπάρχει κανείς όμως που να εμπνέει πραγματικά τους απελπισμένους και να τους πείθει ότι μπορεί να τους βγάλει με ασφάλεια από το σκοτεινό τούνελ. Θυμάμαι ακόμη τον καντηλανάφτη που μου είπε στις αρχές του Μνημονίου πως θα ψηφίσει «αυτούς που θα τα κάνουν μπάχαλο για τους πολιτικούς, όπως έκαναν και εκείνοι τη ζωή μου». Ρεύμα διαμαρτυρίας υπάρχει, ρεύμα υπέρ κάποιου επειδή πείθει ότι είναι μεγάλος ηγέτης δεν φαίνεται πουθενά. Αν όλα πάνε καλά, η χώρα θα συνεχίσει να βαδίζει δίπλα στον γκρεμό της πολιτικής ή κοινωνικής περιπέτειας, αλλά θα στέκεται όρθια, έστω και αν δεν πάει μπροστά όσο θα θέλαμε. Οι Ελληνες είναι συντηρητικοί και νοικοκυραίοι και βλέπουν τι γίνεται γύρω τους στην Ευρώπη. Δεν θα αντέξουν δύο πράγματα: άλλα ψέματα από πολιτικούς ευθύνης και οιαδήποτε υπόθεση διαφθοράς σε σχέση με το δημόσιο χρήμα. Αν οι δανειστές δεν τραβήξουν το σχοινί, σαν να θέλουν να κοπεί, έχουμε πολλές πιθανότητες να περάσουμε απέναντι και να μπούμε σε τροχιά σταθεροποίησης και ανάπτυξης. Και κάτι τελευταίο. Η Ιστορία έχει έναν περίεργο τρόπο να εκδικείται όσους υπόσχονται πολλά και ξεσηκώνουν τον κόσμο πέραν κάθε λογικής. Η «ημέρα της Βαστίλλης» μπορεί να πέσει στο κεφάλι του πιο φιλολαϊκού και πολλά υποσχόμενου πολιτικού. Η τύχη, βλέπετε, παίζει σημαντικό ρόλο στην Ιστορία και διαλέγει με παράδοξο τρόπο τον κακορίζικο που του τυχαίνει ο μουντζούρης.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Δεν χρειάζεται πανικός

Του Αλέξη Παπαχελά

Καμιά φορά είναι καλό και φρόνιμο να μπαίνεις στα «παπούτσια» εκείνου που έχεις απέναντί σου σε μια διαπραγμάτευση ή συναλλαγή. Στην Ελλάδα έχει εδραιωθεί το αξίωμα «όχι άλλα μέτρα». Σκεφθείτε, λοιπόν, αν στον ευρωπαϊκό Βορρά επικρατήσει τώρα -ως απάντηση- η άποψη «όχι άλλα λεφτά». Κανένα μέτρο εμείς, κανένα ευρώ αυτοί είναι η λογική κατάληξη ενός τέτοιου φαύλου κύκλου. Το ξέρω ότι δεν μας αρέσει να σκεπτόμαστε τόσο λογικά και ψυχρά, αλλά όσο επώδυνο και αν είναι, πρέπει να το κάνουμε. Στον Βορρά όταν υπόσχεσαι κάτι, και μάλιστα βάσει κάποιας σύμβασης, το τηρείς. Αν κάποιος εμφανισθεί και σου πει «ουπς, σου υποσχέθηκα πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορώ να κάνω, δώσε μου λίγα λεφτά παραπάνω και λίγο χρόνο και θα τα κάνω κάποια στιγμή στο μέλλον» δεν σε πείθει απαραίτητα να συνεχίσεις τη χρηματοδότηση. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Μετά πρέπει και οι «βόρειοι» να μπουν στα δικά μας «παπούτσια». Αν σκέπτονται ως δανειστές θα έχουν προφανώς ως κυρίαρχο στόχο να πάρουν τα λεφτά των φορολογουμένων τους πίσω. Ο μόνος τρόπος να το καταφέρουν είναι να βοηθήσουν την Ελλάδα να μείνει όρθια, να εισέλθει πάλι σε τροχιά ανάπτυξης, ώστε κάποια στιγμή να αρχίσει να αποπληρώνει τα δάνειά της. Ξέρουν καλά ότι αν τραβήξουν το σχοινί περισσότερο απ’ όσο αντέχει η κοινωνία ή η σημερινή κυβέρνηση θα θέσουν τα χρεωστούμενα σε κίνδυνο. Κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί πού θα καταλήξει μια περίοδος ακυβερνησίας ή τσαβεζοποίησης της χώρας σε συνθήκες κατάρρευσης και κοινωνικής αναταραχής. Τώρα, λοιπόν, είμαστε σε ένα δύσκολο μεταίχμιο. Το «όχι άλλα μέτρα» δεν μπορεί να συμπεριλάβει και την υλοποίηση αλλαγών που η ίδια η σημερινή κυβέρνηση έχει υποσχεθεί να κάνει. Θα χρειασθεί πειθώ και πυγμή, επικοινωνία με τον κόσμο και ηγετικότητα, αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Το «όχι άλλα λεφτά» επίσης δεν «παίζει» γιατί κανείς δεν διακινδυνεύει εκατοντάδες δισ. για ένα καπρίτσιο και λίγα ακόμη δισ… Υπάρχει, βεβαίως, και το «δισκοπότηρο», το απώτατο «βραβείο», η ρύθμιση του χρέους. Εκεί κι αν μπλέκει το πράγμα. Η ελληνική κυβέρνηση το θέλει… χθες, οι Γερμανοί και λοιποί Βόρειοι τρέμουν στην ιδέα να το πουν πριν από τις ευρωεκλογές γιατί θα ξεσηκωθούν οι δικοί τους ακραίοι. Δεν ξέρω, κανείς δεν ξέρει, πώς θα ξεφύγουμε από αυτήν τη στενωπό για να πάμε παρακάτω. Ενα είναι βέβαιο: ο πανικός, οι υστερίες, οι δηλώσεις που αυτοπαγιδεύουν τη διαπραγματευτική θέση μιας χώρας ποτέ δεν βγάζουν σε καλό.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Γλαύκος Κληρίδης

Του Αλέξη Παπαχελά

Οι τελευταίοι μιας γενιάς ιστορικών ηγετών του Ελληνισμού φεύγουν. Σήμερα κηδεύεται στη Λευκωσία ο Γλαύκος Κληρίδης, ένας από τους ελάχιστους statetsmen που ανέδειξε η Κύπρος στη σύγχρονη ταραγμένη ιστορία της. Ο Κληρίδης ήταν ένας πολιτικός που σε κέρδιζε με την απλότητά του, την προφανή άρνησή του να πάρει τον εαυτό του πιο σοβαρά από αυτό που έπρεπε. Ηταν ένας έξοχος αφηγητής περιπετειών και ανεκδότων που διέτρεχαν όλες τις φάσεις, από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Κύπρου έως τα πιο πρόσφατα γεγονότα. Διέθετε απαράμιλλο χιούμορ και μια εξαιρετικά ψύχραιμη ματιά στα κυπριακά και διεθνή πράγματα. Ηταν επίσης ένας Κύπριος πολιτικός που ένιωθε πολύ άνετα στην Αθήνα, στη συνδιαλλαγή του με τους Ελλαδίτες πολιτικούς. Η έννοια του Ελληνισμού ήταν βαθιά χαραγμένη μέσα του, όπως και η έγνοια του να μη διαρραγεί ποτέ το λεγόμενο εθνικό μέτωπο. Ο Γλαύκος Κληρίδης λοιδορήθηκε όσο λίγοι, όπως και κάθε σύγχρονος οπαδός του πατριωτικού ρεαλισμού. Ακουσε ουκ ολίγες φορές κατηγορίες περί προδοσίας, αλλά στάθηκε όρθιος χωρίς να αλλάξει στάση και να καμφθεί από τη συνεχή πίεση του περιώνυμου πολιτικού κόστους. Τα γεγονότα τον δικαίωσαν. Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ο μεγάλος αυτός εθνικός στόχος, δεν θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί χωρίς τον Κληρίδη. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η κυπριακή ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική αν είχε ανέλθει πιο νωρίς στην προεδρία. Η ιστορία είναι ασφαλώς γεμάτη από τέτοια ΑΝ και κανείς δεν μπορεί να δώσει μια βέβαιη απάντηση. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Ελληνισμός έχασε έναν σημαντικό εκφραστή του πατριωτικού ορθολογισμού, έναν άνθρωπο που έδωσε μάχες για τα συμφέροντα της πατρίδας του, ζυγίζοντας πάντοτε πολύ καλά τη διεθνή συγκυρία. Το «εργοστάσιο» που κατασκεύαζε ηγέτες σαν τον Κληρίδη έκλεισε... πριν από χρόνια, καθώς είναι άλλο να έχει ζήσει ένας πολιτικός πολέμους, εμφυλίους και δικτατορίες και άλλο να είναι ένας «πλαστικός» πολιτικός που μεγάλωσε με δημόσιες σχέσεις και δημοσκοπήσεις. Γι’ αυτό και κάθε τέτοιος ηγέτης που φεύγει αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό πίσω του.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο