Αβάσταχτη ελαφρότητα

Του Αλέξη Παπαχελά

Θα ήθελα πάρα πολύ να ρωτήσω έναν-έναν όσους ονειρεύονται να γίνουν πρωθυπουργοί σε αυτήν τη χώρα αν (α) το έχουν σκεφθεί καλά και (β) είναι αρκούντως προετοιμασμένοι με συγκεκριμένο σχέδιο και ακόμη πιο συγκεκριμένη ομάδα που θα το εκτελέσει. Δεν είναι λίγοι οι ονειροπόλοι. Μερικοί νιώθουν αδικημένοι από την Ιστορία, άλλοι θέλουν να πάρουν την εκδίκηση για αδικίες που υπέστησαν οι... γονείς τους, άλλοι είναι απλά αρκετά ανώριμοι να πιστεύουν ότι και η πρωθυπουργία θα τους έλθει τόσο εύκολα όσο τους ήλθαν και όλα τα υπόλοιπα στη ζωή τους. Ελάχιστοι είναι όμως εκείνοι που καταλαβαίνουν πόσο δύσκολη είναι η δουλειά του πρωθυπουργού σε μια διαλυμένη χώρα. Η άγνοια κινδύνου που επιδεικνύουν είναι εντυπωσιακή. Αν μη τι άλλο θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται πως, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες, μια μεγάλη στραβοτιμονιά στο πηδάλιο της χώρας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τον τόπο και τους ίδιους. Παρ’ όλα αυτά επιμένουν να ασχολούνται μόνο με την επικοινωνία. «Α, δεν στα είπα αγαπητέ μου, θα με στηρίξει η Χ εφημερίδα», «εντάξει, μου είπε ο Ψ μεγαλοεπιχειρηματίας ότι θα με βοηθήσει» είναι ορισμένα από τα αποφθέγματα που ακούς από δήθεν σοβαρούς ανθρώπους. Και λοιπόν; Αντε και να βοηθήσουν ο Χ ή ο Ψ, μετά ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες; Ο Χ ή ο Ψ απέναντι θα είναι αν δεν του κάνεις τα χατήρια, όπως έχει συμβεί πάντοτε στο παρελθόν. Και τη δύσκολη ώρα όποιος κάνει πραγματικότητα το όνειρό του, μόνος του θα είναι στο Μαξίμου με την πίεση του λαού, των δανειστών και των συμφερόντων από τη μια και την Ιστορία να περιμένει να βγάλει την ετυμηγορία της από την άλλη. Οι κομματικοί αυλοκόλακες και παρατρεχάμενοι που έμοιαζαν γίγαντες στα κομματικά γραφεία, θα μοιάζουν νάνοι μόλις αναλάβουν θέσεις στοιχειώδους ευθύνης. Για να μην παρεξηγηθούμε. Θεμιτές οι φιλοδοξίες όλων. Αυτό που εξοργίζει όμως είναι η επιπολαιότητα και η αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία προετοιμάζονται όλοι, από πολύ δεξιά έως πολύ αριστερά. Ενδοια επιτελείων, παντελής απουσία σχεδιασμού, μεγάλα λόγια και τακτικισμοί της πλάκας. Δυστυχώς πάντοτε έτσι ήταν, για να μην παραμυθιαζόμαστε, από τα πράσινα ομόλογα μέχρι τα Ζάππεια. Φταίμε και εμείς βεβαίως, πολίτες και μέσα ενημέρωσης. Αποθεώνουμε την επικοινωνιακή μαεστρία και τον ελαφρολαϊκισμό και καταδικάζουμε το γκρίζο, σοβαρό, μελετημένο στυλ οιουδήποτε άλλου. Πουλάει σήμερα η «μαγκιά» και ο καλός χειρισμός της επικοινωνίας. Ετσι όμως δεν οδηγούμαστε πουθενά. Ο κ. Σαμαράς κάποτε θα φύγει από την πρωθυπουργία και η Ιστορία θα κρίνει αν «τα έδωσε όλα» ή όχι και πόσο πέτυχε στην αποστολή του. Σίγουρα έχει δώσει σε αυτόν το ρόλο πολλά παραπάνω από αυτά που περίμεναν οι περισσότεροι. Πιστεύω όμως ότι έχει έλθει η ώρα να είμαστε πολύ πιο αυστηροί όλοι μας με όποιον θέλει την κορυφαία θέση στον τόπο μας. Εμπιστευθήκαμε στο παρελθόν ανθρώπους που δεν είχαν κολλήσει ένα ένσημο και δεν είχαν νιώσει ποτέ τον κίνδυνο της απόλυσης. Θεωρήσαμε ότι τα φυλλάδια με τα ωραία γραφήματα ήταν επαρκή κυβερνητικά σχέδια. Μην την πατήσουμε όμως ξανά, γιατί τα πράγματα είναι πολύ-πολύ σοβαρά.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Μια αξιακή ραχοκοκαλιά

Του Αλέξη Παπαχελά

Θεέ μου τι έκρυβαν μέσα τους τα δύο μεγάλα κόμματα πριν από την κρίση. Τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ ήταν τεράστια χωνευτήρια στα οποία χωρούσε κάθε καρυδιάς καρύδι. Δεν υπήρχε ποτέ κάποιο ιδεολογικό στίγμα ή κάποιος κοινός αξιακός ιστός. Από την ώρα που το κόμμα υποσχόταν τακτοποιήσεις ρουσφετιών, διορισμούς παιδιών και ανιψιών, κανείς δεν ενδιαφερόταν για ιδεολογίες και σαχλαμάρες. Τα κόμματα είχαν γίνει γιγαντιαία ΚΕΠ που εξυπηρετούσαν μέλη, συνδικαλιστές, πολιτευτές και παρατρεχάμενους. Εκρυβαν όμως μέσα τους και βαθιά καθυστέρηση, από ομάδες με σκοταδιστικές, οπισθοδρομικές απόψεις έως ομάδες με αμιγώς αριστερίστικες αντιλήψεις. Ολα αυτά, όμως, τα κάλυπτε η ομπρέλα των μεγάλων κομμάτων εξουσίας και δεν τα ήξεραν παρά μόνο αυτοί που τριγύριζαν στα κομματικά καφενεία. Ηλθε η κρίση και το delivery σταμάτησε. Ούτε ρουσφέτια, ούτε θέσεις, τίποτα. Ο θυμός με τους πάτρωνες ήταν ανεξέλεγκτος, ειδικά από την ώρα που έγινε σαφές ότι οι παλιές καλές εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Τότε, λοιπόν, φάνηκε και η γύμνια των κομμάτων, ενώ απελευθερώθηκαν οι ταλιμπάν του λαϊκισμού που κρύβονταν στις μεγάλες τέντες των κυρίαρχων κομμάτων. Αλλοι τράβηξαν δεξιά, ή και πολύ δεξιά, ακολουθώντας τον δρόμο των θεωριών συνωμοσίας και του μίσους. Αλλοι πάλι τράβηξαν αριστερά και ταυτίστηκαν με τον άκρατο λαϊκισμό. Δεν νιώθουν ότι άλλαξαν οι ίδιοι. Το κόμμα τους πιστεύουν ότι άλλαξε και, το κυριότερο, πως δεν τους εξασφαλίζει όσα είχε δεσμευθεί να παρέχει εσαεί. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα σημάδια ήταν πάντοτε εκεί. Αν διάβαζες μία ανακοίνωση συγκεκριμένων συνδικαλιστών της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσες εύκολα να πιστέψεις ότι επρόκειτο για ανακοίνωση του ΚΚΕ ή κάποιου άλλου ακραίου κόμματος. Το ίδιο λεξιλόγιο, ο ίδιος λαϊκισμός με πινελιές καταγγελτικού και συνωμοσιολογικού λόγου. Τα κόμματα που θέλουν να διαδραματίσουν ρόλο στο μέλλον θα χρειασθεί να αποκτήσουν σαφές στίγμα και να εκπαιδεύσουν τον κόσμο τους. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ξέχασαν πως καλή η πολυσυλλεκτικότητα, αλλά χρειάζεται και μια ιδεολογική και αξιακή ραχοκοκαλιά. Αλλιώς θα ξανασυμβεί το ίδιο: με την πρώτη κρίση, οι σειρήνες του εξτρεμισμού ή του λαϊκισμού θα σαγηνεύσουν τους ευκαιριακούς, δυσαρεστημένους πελάτες...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Γεωπολιτικές φαντασιώσεις

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας κι εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι. Μια μεγάλη αλλαγή που αρχίζουμε σιγά σιγά να συνειδητοποιούμε είναι η απαγκίστρωση των ΗΠΑ από την ευρύτερη περιοχή μας. Οι Αμερικανοί κλείνουν μέτωπα στη Συρία ή στο Ιράν και μοιάζουν αποφασισμένοι να επικεντρωθούν στην Ασία, που είναι και η μεγάλη τους στρατηγική προτεραιότητα για τον αιώνα που διανύουμε. Τι θα σημάνει αυτό είναι νωρίς να το πούμε. Η Ευρώπη έμαθε να ζει κάτω από την ομπρέλα ασφαλείας των ΗΠΑ μετά τον Πόλεμο και τώρα θα νιώσει το κενό. Εμείς πάλι είχαμε βολευτεί διότι από τη μια ήμασταν αντιαμερικανοί, από την άλλη ελπίζαμε πάντοτε ότι σε μια σύγκρουση στο Αιγαίο ή την Κύπρο η Ουάσιγκτον θα παρέμβαινε, τουλάχιστον για να ηρεμήσουν τα πράγματα. «Αφεντικό», με τη γεωπολιτική έννοια του όρου, δεν μοιάζει να αναδύεται στην περιοχή. Ο Πούτιν έχει κερδίσει πόντους και πρεστίζ με τους χειρισμούς του, αλλά δεν ακολουθεί μια συγκροτημένη στρατηγική. Η Τουρκία κάνει σπασμωδικές κινήσεις και ο Ερντογάν γίνεται απρόβλεπτος, αλλά και εριστικά αλαζών. Θέλει προσοχή η αλαζονεία αυτή, καθώς συνοδεύεται από μεγάλη ασυμμετρία ως προς την οικονομική δύναμη και τη γεωπολιτική αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει εμάς και τους γείτονες. Και επειδή τη γεωπολιτική την παίζουμε σαν τις χάντρες του κομπολογιού στους ανά την Ελλάδα καφενέδες, ακούμε διάφορους να αναπτύσσουν θεωρίες για τις συμμαχίες που πρέπει να ακολουθήσουμε ως κράτος. Κάποιοι θέλουν να γίνουμε το ευρωπαϊκό Πουέρτο Ρίκο και να ακουμπήσουμε στην Αμερική. Τη ρώτησαν, όμως, αν ενδιαφέρεται, αν έχει είτε τα λεφτά είτε την όρεξη να το κάνει; Αλλοι προτείνουν τη Ρωσία. Εκείνη τη ρώτησαν; Ή μήπως είδαν καμιά μεγάλη στρατηγική βοήθεια προς τη χώρα μας, μήπως «φύσηξε ο βαρδάρης» και δεν το καταλάβαμε; Δεν πάσχουμε από καμία αγκύλωση όταν πρόκειται για το εθνικό συμφέρον. Η χώρα πρέπει να ακουμπάει εκεί που τη συμφέρει και μόνο. Μη φτιάχνουμε όμως σενάρια από τη φαντασία μας, στηριγμένα σε επιπόλαιες αναλύσεις και ψευτορομαντισμούς. Ρωτούν κάποιοι, ποιοι μας βοήθησαν στην κρίση. Θα σας πω ποιοι απογοήτευσαν, κατά την ταπεινή μου άποψη, και ποιοι πραγματικά βοήθησαν. Απογοήτευσαν οι Γάλλοι, που αν και παραδοσιακοί σύμμαχοι εξάντλησαν τη στήριξη στα λόγια και παράλληλα πίεζαν να αγοράσουμε κανένα ΡΑΦΑΛ με τα λεφτά που δεν είχαμε. Συνεισέφεραν, και μάλιστα καθοριστικά, οι Κινέζοι. Επένδυσαν στην Ελλάδα, αγόρασαν ομόλογα και τέλος πίεσαν τη Μέρκελ όταν φλέρταρε με την ιδέα να μας εκδιώξει από το ευρώ. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη φάση και η πίεση μάς κάνει να σκεπτόμαστε αν πρέπει να αλλάξουμε γεωπολιτικό προσανατολισμό και να αναζητήσουμε νέες συμμαχίες. Οσοι παθιάζονται με τέτοιες θεωρίες οφείλουν να μιλάνε με βάση πραγματικά δεδομένα. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις ένα γεωπολιτικό σάλτο μορτάλε και να βρεθείς στο απόλυτο κενό, χωρίς στηρίγματα. Οπως έπαθαν, π.χ., εκείνοι που συνέχισαν να πολεμούν στα βουνά, γιατί δεν γνώριζαν ότι ο Στάλιν τους είχε πουλήσει χρόνια πριν στη Γιάλτα...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο