Μεταξύ καραγκιόζηδων και τηλεμαϊντανών

Του Αλέξη Παπαχελά

Κοιτάω μερικές φορές πίσω και σκέπτομαι ποιοι μας κυβέρνησαν από ορισμένα κρίσιμα πόστα και ομολογώ ότι λέω «πάλι καλά, θα μπορούσαμε να είχαμε πάθει ακόμη πιο μεγάλη ζημιά». Ψηφίσαμε, ανεχθήκαμε, στηρίξαμε πολύ ελαφρείς ανθρώπους για πολύ βαριές θέσεις ευθύνης. Ειδικά η γενιά των πολιτικών που βγήκε μέσα από τα κομματικά αμφιθέατρα της χούντας και της μεταπολίτευσης ήταν απερίγραπτη. Εγιναν μαέστροι στην επικοινωνία και το παρασκηνιακό «μαγείρεμα», αλλά απεδείχθησαν άσχετοι ως κυβερνήτες και μάνατζερ. Στη θέση του Αβέρωφ, του Παπαληγούρα ή του Τρυπάνη μπήκαν καρικατούρες από νεοελληνική επιθεώρηση. Πώς να ξεχάσω τον υπουργό που μονίμως έπινε καφέ σε κάποιο στέκι γιατί «βαριόταν να πάει στο υπουργείο» ή τον άλλον που όντας υπουργός περνούσε προκλητικά με κόκκινο το φανάρι οδηγώντας τη μηχανή, χωρίς κράνος. Το ζήτημα είναι πως αυτά τα πολλά επιφανειακά έκρυβαν πολύ βαθύτερες παθογένειες, γιατί οι άνθρωποι αυτοί υπήρχαν λόγω κομματικών μηχανισμών και προνομιακών σχέσεων με τα μέσα ενημέρωσης και τους ταγούς της χώρας. Και για να μην τα ρίχνουμε μόνο στο πολιτικό προσωπικό, θα πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε πως τεράστια ευθύνη για την παρακμή της χώρας έχει ένα ολόκληρο κατεστημένο –στον ιδιωτικό τομέα, τον πνευματικό κόσμο, σε εμάς τα μέσα ενημέρωσης– γιατί στήριξε ή ανέχθηκε τη σαπίλα της ελαφρότητας και του νεόπλουτου λαϊκισμού για πάρα πολλά χρόνια. Το κακό είναι πως αυτοί οι άνθρωποι κυβέρνησαν σε μια χώρα που έχει δύο θεμελιώδη προβλήματα: δεν διαθέτει ισχυρούς θεσμούς και βασίζεται σε μια διαλυμένη δημόσια διοίκηση. Αλλο πράγμα είναι να έχεις καραγκιόζηδες πολιτικούς σε διάφορες θέσεις, αλλά να δουλεύει από κάτω η μηχανή της δημόσιας διοίκησης με τρόπο οργανωμένο και αποτελεσματικό, και είναι άλλο πράγμα να κυβερνούν οι καραγκιόζηδες μαζί με συμβούλους και διάφορους τύπους της νύχτας σε ρόλο εισπράκτορα. Θέλω να πιστεύω ότι αυτές οι εποχές πέρασαν. Μετά, όμως, ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω ορισμένους τηλεμαϊντανούς που έχουν αφήσει πίσω τους τον όλεθρο από όπου και αν πέρασαν να μας εξηγούν πώς θα βγούμε από την κρίση. Και το χειρότερο; Ο λαός αποφάσισε να αλλάξει τα φώτα στο πολιτικό σύστημα αλλά, με κάθε σεβασμό στους θεσμούς, ανέδειξε μια από τις χειρότερες συνθέσεις της ελληνικής Βουλής στη σύγχρονη ιστορία της. Από τον πολύ θυμό τυφλώθηκε και δεν τον πολυνοιάζει ποιον στέλνει να τον εκπροσωπήσει είτε γιατί «θέλει να τα κάνει μπάχαλο» είτε γιατί «και οι άλλοι πριν μήπως ήταν καλύτεροι;». Κάπου ανάμεσα στο χθες που θέλουμε να ξεχάσουμε και το σήμερα που εξαντλείται στον θυμό και την παράνοια, καλό θα ήταν να βρούμε γρήγορα μια ισορροπία ως κοινωνία, αναδεικνύοντας νέες ιδέες, νέα ήθη και πραγματικά νέα πρόσωπα στην πολιτική. Γιατί αλλßιώς κινδυνεύουμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να νοσταλγήσουμε κάποια ώρα το χθες...

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Τεκτονικές αλλαγές στην ευρωπαϊκή σκακιέρα

Του Αλέξη Παπαχελά

Βρισκόμαστε άραγε στα πρόθυρα ενός νέου ψυχρού πολέμου; Και τι θα σήμαινε αυτό για την Ευρώπη; Θα ήταν ίσως υπερβολικό να μιλήσουμε για έναν «κανονικό» ψυχρό πόλεμο, αλλά σίγουρα υπάρχουν ενδείξεις για μια κλιμακούμενη ένταση στις σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Η Ρωσία δεν έχει σχέση με την ταπεινωμένη υπερδύναμη της περιόδου Γέλτσιν. Ενας Ελληνας πρώην πρωθυπουργός περιέγραφε πρόσφατα το πόσο άσχημα ένιωθε ο ίδιος και άλλοι παριστάμενοι σε μια διεθνή συνάντηση, στην οποία ο πρόεδρος Κλίντον και ορισμένοι άλλοι είχαν μεθύσει τον Γέλτσιν για να περάσουν καλά. Αυτές οι εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί και η Μόσχα παίζει σκληρά εκεί που την ενδιαφέρει. Στην περίπτωση της Συρίας της «βγήκε», γιατί όπως αντιλαμβάνονται -πάντοτε με λίγη καθυστέρηση- οι Δυτικοί, οι εχθροί του καθεστώτος Ασαντ δεν είναι ακριβώς υποψήφιοι για το Νομπέλ Ειρήνης ή Ηθικής. Ο κ. Πούτιν έφερε τους Αμερικανούς εκεί που ήθελε με τη συμφωνία για τη Συρία και κέρδισε πόντους. Στην περίπτωση της Ουκρανίας τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Η Ευρώπη πήγε να παίξει σκληρό πόκερ, αλλά επειδή είναι η... Ευρώπη δεν το έβγαλε πέρα, προς το παρόν τουλάχιστον. Στη Μόσχα ένας παίρνει τις αποφάσεις, χωρίς πολύ αντίλογο, και ένας τις εκτελεί. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά λόγω δημοκρατίας, αλλά και του περίπλοκου μηχανισμού λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες. Είναι νωρίς να πει κανείς ποιος έχασε στην περίπτωση της Ουκρανίας, αλλά είναι βέβαιο πως η Ρωσία τράβηξε κόκκινες γραμμές σε ό,τι αφορά τον δικό της ζωτικό χώρο. Η Γερμανίδα καγκελάριος, με την απόλυτα σύμφωνη γνώμη της Ουάσιγκτον, θα ήθελε να τραβήξει το σχοινί με τη Μόσχα. Ο κ. Πούτιν της ξυπνάει τους εφιάλτες της περιόδου της Ανατολικής Γερμανίας. Δεν μπορεί, όμως, να το κάνει εύκολα, σύμφωνα με τις περισσότερες αναλύσεις, γιατί το γερμανικό επιχειρηματικό λόμπι είναι κυριολεκτικά αγκαλιά με τα ρωσικά συμφέροντα και προτιμά τη ρεαλπολιτίκ. Υπάρχουν, πάντως, πολλοί παρατηρητές που πιστεύουν ότι Γερμανία και Ρωσία, αν όχι Ε.Ε. και Ρωσία, θα εισέλθουν τελικά σε τροχιά σκληρής αντιπαράθεσης. Απέχουμε βεβαίως πολύ από μια ανοικτή σύγκρουση. Τα κοινά συμφέροντα είναι πολλά και αυτό το γνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι. Ηδη ακούγονται φωνές στο ευρωπαϊκό κατεστημένο για την ανάγκη να ληφθούν άμεσα αποφάσεις για την επιτάχυνση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στους τομείς της άμυνας και της συλλογής πληροφοριών. Η ραγδαία απαγκίστρωση των ΗΠΑ από την περιοχή και η εστίαση του ενδιαφέροντός τους στην Ασία δημιουργεί ένα κενό που θα πρέπει να καλυφθεί. Ποιος θα το αποφασίσει, ποιος θα το οργανώσει και, το κυριότερο, ποιος θα το πληρώσει είναι μια άλλη ιστορία. Ζούμε, πάντως, περίοδο τεκτονικών, ιστορικών γεωπολιτικών μετακινήσεων, οι οποίες κάποια ώρα θα αγγίξουν και τα ελληνικά συμφέροντα. Το πώς, είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το δούμε όταν έλθει η ώρα με μεγάλη σύνεση και ψυχραιμία.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Να τελειώσει το μαστίγωμα

Του Αλέξη Παπαχελά

Επειδή τα πράγματα έχουν φτάσει σε ένα οριακό σημείο, νομίζω ότι έχει έλθει η ώρα και οι εταίροι και δανειστές μας να κοιταχθούν λίγο στον καθρέφτη. Εμείς το κάναμε, σε ένα βαθμό, ως κοινωνία και το ώριμο κομμάτι του ελληνικού λαού έχει αναγνωρίσει τα λάθη, την κακοδιαχείριση, τη σπατάλη και τη διαφθορά. Αυτομαστιγωθήκαμε για όλα αυτά και βεβαίως μαστιγωθήκαμε επαρκώς. Ολοι συμφωνούν πλέον με τις διαπιστώσεις του ωμά ειλικρινούς κ. Ζαν - Κλοντ Γιουνκέρ πως η Γερμανία επέδειξε μια τιμωρητική στάση έναντι της Ελλάδος, η οποία εκφράσθηκε με την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τα αρχικώς ακριβά επιτόκια του πρώτου Μνημονίου. Το έχουμε όμως ξαναπεί και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα λάθη για τα οποία δεν μπορούμε εμείς να έχουμε «ιδιοκτησία». Ας πάρουμε το φαινόμενο της διαφθοράς. Το ταγκό χρειάζεται πάντοτε δύο και το ταγκό της ελληνικής διαπλοκής και διαφθοράς είχε πάντοτε στον ρόλο του ενός παρτενέρ γερμανικές ή γαλλικές εταιρείες, που πλήρωναν για να πάρουν μεγάλες δουλειές στην Ελλάδα. Ας πάρουμε τον ρόλο των Βρυξελλών. Πού ήταν ο κ. Αλμούνια και οι υπόλοιποι αξιωματούχοι, οι οποίοι σιωπούσαν όταν έβλεπαν ότι η Ελλάδα θα «στουκάρει» το 2010; Γιατί τότε δεν μιλούσαν ανοικτά και παρίσταναν αργότερα τους σοκαρισμένους; Ας πάρουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τους οίκους αξιολόγησης. Πώς έπεσαν τόσο έξω, όταν οι μεν αξιολογούσαν θριαμβευτικά τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και οι δε δάνειζαν την Ελληνική Δημοκρατία όσο τους έπαιρνε; Θα μου πείτε, περυσινά ξινά σταφύλια. Ενδεχομένως. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες οχυρώθηκαν όμως πίσω από ένα τείχος προστασίας, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πίσω από την ασφάλεια μιας ισχυρής γραφειοκρατίας και εμείς μείναμε με τον λογαριασμό. Ολα αυτά δεν γράφονται για να προσχωρήσουμε στο «δεν πληρώνω». Θα ήταν καταστροφικό και θα οδηγούσε τη χώρα σε μια βαθιά και χωρίς επιστροφή κρίση. Χρειάζεται, όμως, ένα reset, μια αλλαγή «συμβολαίου» για να βγούμε από την κρίση. Οι εταίροι και δανειστές οφείλουν να δώσουν μια πιο σαφή και θετική προοπτική στη χώρα, υπό τον όρο ότι εμείς θα αναλάβουμε να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας. Το μαστίγωμα κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει, αν θέλουν η Ελλάδα να σταθεί όρθια και να τηρήσει και τις υποχρεώσεις της.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Αρχείο