Ο λαϊκισμός δαγκώνει

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο κ. Τσίπρας βιάζεται να κυβερνήσει, όπως βιαζόταν πριν από αυτόν ο κ. Σαμαράς και πιο πριν ο κ. Παπανδρέου. Με τι κόστος όμως; Ο κ. Παπανδρέου δεν προετοιμάσθηκε ποτέ για να κυβερνήσει και το μόνο που έκανε τον τελευταίο χρόνο της αντιπολίτευσής του ήταν να φωνάζει μονότονα «εκλογές τώρα, εκλογές τώρα». Εφτασαν οι εκλογές και από τη βιασύνη του να κυβερνήσει είπε εκείνο το «λεφτά υπάρχουν», που εξαγρίωσε στη συνέχεια τον κόσμο και θα τον κυνηγάει σε κάθε ιστορική επισκόπηση της θητείας του. Και ο κ. Σαμαράς, όμως, έκανε μια ακραία αντιπολίτευση και άφησε ένα κομμάτι της παράταξής του να αγκαλιάσει θεωρίες συνωμοσίας και να εκτοξεύσει βαριές κουβέντες, που σήμερα τις βρίσκει μπροστά του κάθε φορά που παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Ο λαϊκισμός μοιάζει η εύκολη λύση στην αντιπολίτευση, αλλά έρχεται μετά και σε... δαγκώνει όταν βρίσκεσαι πια στη θέση της απόλυτης ευθύνης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος, αλλά με μεγαλύτερη ένταση, επιλέγοντας τον δρόμο της πρόκλησης χάους μέσα από απεργίες και καταλήψεις. Προφανώς πιστεύει ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος και γι’ αυτό τα δίνει όλα για την εξουσία τώρα. Οποτε στο παρελθόν υποστηρίξαμε την ανάγκη μιας εθνικής συνεννόησης μεταξύ Καραμανλή και Παπανδρέου, Παπανδρέου και Σαμαρά ή όποιου άλλου, έσπευσαν οι αυλικοί να βρουν κάποια συνωμοσία. Στην πράξη, για να μη μασάμε τα λόγια μας, οι μόνοι που δεν ήθελαν τη συνεννόηση και τη συνεργασία ήταν οι κομματικοί και οι αυλικοί που θόλωνε το μάτι τους όσο έβλεπαν την εξουσία να πλησιάζει. Τώρα είναι αργά ίσως για να μιλήσει κανείς για συνεννόηση. Ο τόπος βυθίζεται καθημερινά στην πόλωση, την ένταση, τις ύβρεις που έχουν αντικαταστήσει τον διάλογο. Ολοι θέλουν στα λόγια την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Ποιος λογικός άνθρωπος θα επενδύσει όμως τα λεφτά του σε μια χώρα που φλερτάρει συνεχώς με το ατύχημα και με μια αντιπολίτευση που απειλεί κάθε επενδυτή με δικαστικές διώξεις; Αν ο κ. Τσίπρας κυβερνήσει θα βρει μπροστά του ολοζώντανο και πανίσχυρο τον εφιάλτη των υποσχέσεων που μοίρασε, των απειλών που εκτόξευσε. Κάθε βήμα προς τη μετριοπάθεια θα ξεσηκώνει ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση στο λαό και στο ίδιο του το κόμμα. Θα πει κάποιος «μα τι θέλετε, μια αντιπολίτευση που θα πίνει χαμομήλι μέχρι τις επόμενες εκλογές;». Οχι. Αυτό που δεν είχαμε τα τελευταία χρόνια και που κόστισε πολύ ήταν μια αντιπολίτευση που δεν τα δίνει όλα για να πάρει την εξουσία και διακρίνεται για (α) ένα αίσθημα ευθύνης για τον τόπο και (β) μια σοβαρότατη προετοιμασία για την επόμενη μέρα.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Σχόλιο

Προσθέστε το σχόλιό σας



Αρχείο