Μια ημέρα στην πλατεία Ταχρίρ

180076_10150394167785300_606770299_17125514_6632843_n

Της Ελένης Βαρβιτσιώτη*

Πέρασα τον πρώτο έλεγχο έξω από την πλατεία Ταχριρ. Μου άνοιξαν την τσάντα και μία γυναικά με μαντίλα μου έκανε σωματικό έλεγχο. Δίπλα της ένας νεαρός μου ζητούσε συγνώμη που με έβαζαν σε αυτή την διαδικασία. Πέρασα ανάμεσα από τους σχεδόν έφηβους στρατιωτικούς που κρατούσαν όπλα περασμένα από τους ώμους τους, όπλα που έμοιαζαν να έχουν παραμείνει στον στρατό από τον πόλεμο των έξι ημερών. Στα τανκ, ζωγραφισμένα συνθήματα «δε θα σταματήσουμε μέχρι να φύγει ο Μουμπάρακ», λίγο ειρωνικό σκέφτομαι. Μέσα στην πλατεία μια μικρογραφία της Αιγύπτου.

Ο Μοχάμεντ, 45 ετών με πλησιάζει και γυρνάει τις τσεπες του προς τα έξω για να δω τις γυμνές φόδρες του παντελονιού του. «Είμαι 25 χρόνια οδηγός λεωφορείου. Έχω 4 παιδιά και μισθό 70 ευρώ τον μήνα. Η γυναίκα μου δεν δουλεύει και έχω φοβερά χρέη. Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Δεν έχουμε σχολεία, δεν έχουμε νοσοκομεία. Δεν έχουμε τα βασικά και εγώ θέλω απλώς να ζήσω» μου λέει φωνάζοντας δίπλα στο αυτί μου, θέλοντας να βεβαιωθεί ότι δεν έχω χάσει λέξη από ότι μου έχει πει. Κάθε μέρα είναι στην πλατεία και διαδηλώνει. Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα, μου εξηγεί.

Ο Μαχμούτ κάθεται ακίνητος στην μέση του δρόμου, τυλιγμένος με την σημαία της Αιγύπτου. Είναι από τις γενιές των Αιγυπτίων που μέχρι τώρα στην ζωή τους δεν έχουν γνωρίσει άλλο πρόεδρο στη χώρα τους, εκτός από τον Μουμπάρακ. Στο κεφάλι του φοράει μία πολύχρωμη μπαντάνα. Είναι ηθοποιός. Μου ζητάει να τον φωτογραφίσω. «Αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ δεν έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια» μου λέει. «Οι Αιγύπτιοι μέχρι τώρα φοβόντουσαν ο ένας τον άλλον, ακόμα και τον γείτονα τους. Από τις 25 Ιανουαρίου έχουμε σπάσει τα σύνορα μεταξύ μας. Νιώθω μία πολύ μεγάλη ομοψυχία με όλους αυτούς τους ανθρώπους στην πλατεία σαν να έχουμε βάλει έναν στόχο που όλοι μαζί θα καταφέρουμε».

Ο Χαλίντ είναι με την κόρη του και την γυναίκα του λίγο πιο πέρα. Φοράει ένα δερμάτινο μπουφάν και γυαλιά ηλίου επώνυμης μάρκας. Έχει σπουδάσει ιατρική στην Αμερική και τα τελευταία 20 χρόνια είναι χειρούργος - οφθαλμίατρος στο Κάιρο. Σήμερα είναι η πρώτη του μέρα στην πλατεία Ταχρίρ. «Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ίδιους άχρηστους ανθρώπους στην κυβέρνηση τα τελευταία 30 χρόνια. Ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχει κάνει το καθεστώς είναι να στερήσει την αξιοπρέπεια μας. Σήμερα νιώθω ότι έχουμε ξαναβρεί την ψυχή μας, μου λέει και χαϊδεύει τα μαλλιά της 10χρονης κόρης του. Πόσο πια αίμα πρέπει να χυθεί για να παραμείνει ένας άνθρωπος στην εξουσία;»

Η Λάμια είναι 24 ετών και φοράει μία μπεζ μαντήλα. Με πλησιάζει από μόνη της θέλοντας να μου πει την ιστορία της. «Είμαι άνεργη εδώ και 18 μήνες. Έχω σπουδάσει φαρμακοποιός και δούλευα σε φαρμακείο, μέχρι που έχασα την δουλειά μου». Μου λέει ότι δεν ξέρει κανένα που να είναι στο σύστημα, και ότι ο μόνος τρόπος για να βρει δουλειά είναι με γνωριμίες. «Δεν μπορώ άλλο την διαφθορά» μου λέει και νιώθω από την ένταση στην φωνή της ότι έχει πολύ έντονο θυμό μέσα της. «Θέλω μία καλή δουλεία και έχω τα προσόντα , δεν θα έπρεπε να χρειάζομαι γνωριμίες για να την αποκτήσω», μου λέει με μία ανάσα και απομακρύνεται στο πλήθος.
Άρχισα να περπατάω προς την έξοδο.

Πέρασα ανάμεσα από τα οχήματα του στρατού, και γύρισα πίσω να κοιτάξω άλλη μια φορά τους χιλιάδες Αιγυπτίους που αυτή την φορά είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι για να αλλάξει έστω και λίγο η ζωή στην πατρίδα τους. Αυτό το λίγο είναι και κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά όλοι φαίνεται να συμφωνούν σε ένα και μόνο πράγμα: όποιο κι να είναι το αποτέλεσμα των επόμενων ημερών οι Αιγύπτιοι έδειξαν στον κόσμο και περισσότερο στους εαυτούς τους κάτι που τόσο καιρό φαίνεται να το είχαν ξεχάσει, ότι η ζωή είναι στα δικά τους χέρια.

*Η Ελένη Βαρβιτσιώτη είναι δημοσιογράφος της ομάδας των ΝΕΩΝ ΦΑΚΕΛΩΝ και βρίσκεται στο Κάιρο ως απεσταλμένη του ΣΚΑΪ.

Αναρτήθηκε από: Ελένη Βαρβιτσιώτη, στις , Σχόλια για το άρθρο

Σχόλιο

  • Ηλίας Καραβόλιας
    Οι εξεγέρσεις σε Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη ερμηνεύονται κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων καθώς και στις στήλες των εφημερίδων ή στο δίαδίκτυο, πάντα με ερωτηματικό ως προς την προέλευση,τη εξέλιξη και την κατάληξη τους. Η εύκολη λύση της ορθολογικής εκδοχής, καταφεύγει στη αγαπημένη μας θεωρία του ‘ μεταδοτικού ιού ΄,του ΄ντόμινο΄. Ένας υπόγειος σεισμός στην –δήθεν- σε καταστολή τόσα χρόνια βορειοαφρικανική περιοχή, μοιάζει να μας συναρπάζει ως προς τις αναλύσεις, τις γεωπολιτικές διαστάσεις , τις γνωστές βαθυστόχαστες εκδοχές. Και αμελούμε- σκόπιμα μάλλον- την πλεόν απλή, λογική και ουσιαστική αιτία του φαινομένου… Υπάρχουν και εκδηλώνονται εδώ και χρόνια κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές εντάσεις στο Μαρόκο, στην Τυνησία,στην Αλγερία, στην Αίγυπτο, στην Υεμένη… Το 1996 το καθεστώς Καντάφι στην Λιβύη έσφαξε 1200 πολιτικούς κρατούμενους που εξεγέρθηκαν ,ενώ αυτό του Μουμπάρακ από το 1994-1999 σχεδόν ‘εξαφάνισε’ 350 αντιφρονούντες( στοιχεία 2010,Human Rights Report) Oι εκλογές στην Τυνησία, αλλά και σε Άιγυπτο,Λιβύη, δεν ήταν απλά φαρσα νοθείας κάθε φορά, αλλά : ‘…. σε φτωχές γειτονιές , τα εκλογικά τμήματα είχαν πάντα στρατιωτικές ή αστυνομικές δυνάμεις απ έξω ώστε να παρεμποδίζουν τη είσοδο ανεπιθύμητων στο καθεστώς ψηφοφόρων’ ( ανταποκριτής της Guardian, Τυνησία, εκλογές 2001) Οι κοινωνίες αυτές τώρα, στην εποχή του facebook, του Al Jazeera, της δικτύωσης με τα δρώμενα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, έφθασαν στο σημείο όπου οι φόβοι για την ζωή τους, το μέλλον τους και το παρόν τους μενουν οριστικά πίσω, απωθούνται. Μια συσσωρευμένη αξιοπρέπεια από τις διαρκείς απαγορέυσεις, τα βασανιστήρια και τους αποκλεισμούς, εκφράζεται σε μια έξαρση ατομικής και συλλογικής ιδιοσυγκρασίας. Σε εμάς, τους ‘πολιτισμένους’ δυτικούς λαούς,η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια στην ζωή είναι σχεδόν απόλυτα ταυτισμένες με τα λεφτά, την δύναμη, την μικρο-εξουσία. Γι αυτούς τους υποτελείς πληθυσμούς –και δεν είναι μόνο οι βορειαφρικανοί- υπάρχουν, στην εποχή της άμεσης ενημέρωσης και της πληροφορίας, αξίες (θαμμένες στον ψυχισμό τους) κοινωνικής συσχέτισης . Το να νομίζουμε ότι πρέπει αυτοί οι λαοί να εκπαιδευτούν με τις δικές μας δυτικές αξίες , είναι μια αυταπάτη που μας βολεύει, ειδικά τις ηγεμονικές δυνάμεις σε Ευρώπη ( η πίσω αυλή των Γάλλων και των Ιταλών, ηταν ανέκαθεν η Β.Αφρική- ας μην γελιόμαστε- σαν αντίβαρο κατανομής ισχύος για την Λατινική Αμερική- την πίσω αυλή των ΗΠΑ…) Αυτό που 'ατσάλωσε' την αντοχή εδώ και δεκαετίεε του αραβικού κόσμου, είναι ο συλλογικός βασανισμός από τους ...φίλους( Καντάφι, Μουμπάρακ,Μπεν Αλί κ.α)των δικων μας...πολιτισμένων ηγετών Χαμηλά εισοδήματα, απάνθρωπη εργασία, χάσμα ελπίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων (σχεδόν παντού σε αυτές τις χώρες,οι πλούσιοι φτιάχτηκαν απο την κρατική διαφθορά και όχι από την ελέυθερη αγορά και την πρόοδο)είναι το μίγμα της αγανάκτησης και της αντίδρασης στις πλατείες. Δυστυχώς όμως ,βρίσκει απέναντι του δοκιμασμένους και ικανούς μηχανισμούς βίας από τα δικτατορικά καθεστώτα. Πάντως , τα πάντα κρίνονται στους δρόμους εκεί κάτω… Η αραβική εξέγερση επισφραγίζει κατ αρχην το τέλος της παλιάς κατανομής και ισορροπίας ηγεμονιών του ‘ανεπτυγμένου’ κόσμου έναντι των ‘υπανάπτυκτων’ βορειοαφρικανικών λαών και απ ότι φαίνεται το ίδιο ίσως συμβεί και στην μεσανοτολική ‘πυριτιδαποθήκη’ Μάλλον ζούμε την εποχή της σχετικής πτώσης, στην διεθνή γεωπολiτική σκηνή,της ισραηλινο-δυτικής ισχύος, εξαιτίας κυρίως της επερχόμενης αλλαγής στον ενεργειακό χάρτη. Το πετρέλαιο, δεν είναι πλεόν – και ας το λέει ο Καντάφι αλλά και τα… καλοπληρωμένα στελέχη πολλών think tanks- η μόνη αιτία για θεωρίες συνωμοσίας στις εξεγέρσεις: πολλές φορές η ιστορία δείχνει ότι συνωμοτούν η μοίρα με την ανέχεια, ώσtε να νικήσει η Ελευθερία…

Προσθέστε το σχόλιό σας



Αρχείο