Από το όνειρο στο αδιέξοδο

Του Αλέξη Παπαχελά

Σκέπτομαι το τι περνάει σε αυτό τον τόπο ένα νέο παιδί που θέλει να μάθει γράμματα και να βρει γρήγορα μια δουλειά και απελπίζομαι. Τα παιδιά μας βασανίζονται για χρόνια με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, αλλά και από τους γονείς που πιέζουν αφόρητα για καλούς βαθμούς. Οι ελληνικές οικογένειες ζουν ένα συλλογικό δράμα έως ότου τα παιδιά τους μάθουν τα αποτελέσματα. Και μετά; Μετά έρχονται αντιμέτωπα με τη μιζέρια, την ανοργανωσιά και τις ακραίες ιδιαιτερότητες του ελληνικού πανεπιστημίου. Δεν πρέπει όμως να είμαστε ισοπεδωτικοί. Υπάρχουν νησίδες αριστείας και εξαιρετικοί δάσκαλοι και ερευνητές στην Αθήνα, στην Κρήτη, στα Γιάννενα, παντού. Κάνουν έρευνα και είναι πραγματικοί δάσκαλοι, αλλά μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Εχουν απέναντί τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, φοιτητοπατέρες, αναρχικούς, κόμματα, έναν ασύλληπτο εσμό συναλλαγής και μετριότητας, που ρουφάει κάθε θετική δυναμική από τα πανεπιστήμια. Μπορείτε να σκεφθείτε άλλη χώρα όπου τους φοιτητές εγγράφουν στο πρώτο έτος συνδικαλιστές καθισμένοι σε κομματικά τραπεζάκια; ΄Η μήπως ξέρετε άλλη χώρα όπου ο κάθε πικραμένος μπαίνει μέσα, διακόπτει το μάθημα και κάνει κάποια ανακοίνωση; Ολη η ατμόσφαιρα, από τους βρώμικους τοίχους μέχρι την ανύπαρκτη οργάνωση και υποδοχή, διώχνει τα νέα παιδιά. Οσο όρεξη και αν έχεις, όσα όνειρα και αν κουβαλάς πώς μπορείς να τα κρατήσεις ανέπαφα όταν περιμένεις μήνες για να αρχίσουν τα μαθήματα; Ο κίνδυνος της μαζικής εξόδου των νέων παιδιών από την Ελλάδα είναι ορατός και τεράστιος. Το λεγόμενο brain drain, η απώλεια των καλύτερων μυαλών της πατρίδας μας, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και επιδεινώνεται. Η απειλή δεν αφορά τους πλούσιους και ισχυρούς που θα στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Ούτε αφορά τους άπειρους βολεμένους των ελληνικών πανεπιστημίων, από κάποια μέλη ΔΕΠ που δεν κατάλαβαν πώς έγιναν «πανεπιστημιακοί» έως τους συνδικαλιστές της συναλλαγής και της μετριοκρατίας. Ούτε βεβαίως αφορά όσους, ακόμη και σήμερα, βλέπουν το πανεπιστήμιο ως παιδική χαρά ανομίας. Αφορά τα χιλιάδες παιδιά που τα έδωσαν όλα για ένα όνειρο και τώρα βρίσκονται μπροστά σε ένα αδιέξοδο χωρίς τέλος για το οποίο δεν φέρουν καμιά απολύτως ευθύνη.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αναρτήθηκε από: ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ, στις , Σχόλια για το άρθρο

Σχόλιο

Προσθέστε το σχόλιό σας



Αρχείο